22 Απριλίου 2015

Co-management στον τομέα της νεολαίας στην Ευρώπη

Τη δεκαετία του ’40 η Ευρώπη βγήκε λεηλατημένη και σχεδόν κατεστραμμένη από τον αιματηρό 2o Παγκόσμιο Πόλεμο που στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Η ανάγκη για ειρήνη, ενότητα και ανάπτυξη ήταν πιο επιτακτική από ποτέ κι έτσι το 1949 ιδρύθηκε το Συμβούλιο της Ευρώπης με έδρα το Στρασβούργο. Σήμερα αριθμεί 47 κράτη-μέλη και μέσα από τα πολυάριθμα όργανά του ασχολείται κυρίως με την προάσπιση και προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Αναμφίβολα, η πλέον σημαντική συνεισφορά του Συμβουλίου της Ευρώπης στον τομέα της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων  είναι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Μερικές ακόμα σημαντικές συνεισφορές είναι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και ο Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης.

Μετά το Μάη του ’68 και τις φοιτητικές κινητοποιήσεις, το Συμβούλιο της Ευρώπης ανέπτυξε μια καινούργια προσέγγιση για την ανάμιξη των νέων στα κοινά. Το 1972 λοιπόν δημιούργησε μια δομή αφιερωμένη στους νέους και την Επιτροπή για τη Νεολαία. Από τότε αποτελεί τον οργανισμό που επικεντρώνεται όσο κανείς άλλος στη νεολαία και τις ανάγκες της, επιζητώντας λύσεις και διεξόδους στα ζητήματα που την αφορούν.

Ας δούμε όμως πως δουλεύει σήμερα το Συμβούλιο της Ευρώπης και τι το κάνει ξεχωριστό και πρωτοπόρο σε παγκόσμιο επίπεδο. Ποια είναι τα θεσμικά όργανά του; Πρώτο όργανο είναι η Συμβουλευτική Επιτροπή Νεολαίας. Η Συμβουλευτική Επιτροπή Νεολαίας απαρτίζεται από 30 εκπροσώπους ΜΚΟ και δικτύων νεολαίας. Οι 20 προέρχονται από διεθνείς οργανισμούς και εθνικά συμβούλια νεολαίας κι επιλέγονται από το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Νεολαίας. Οι υπόλοιποι 10 προέρχονται από εθνικές ΜΚΟ και δίκτυα νεολαίας κι επιλέγονται από το Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης. Πρόκειται για τον μη-κυβερνητικό εταίρο στο σύστημα συνδιαχείρισης (co-management) που ακολουθεί το Συμβούλιο της Ευρώπης στον τομέα της νεολαίας. Το Youthnet Hellas αποτελεί τη μοναδική οργάνωση στην Ελλάδα που εκπροσωπείται αυτή τη στιγμή στη Συμβουλευτική Επιτροπή Νεολαίας κάτι που αποτελεί εξαιρετική τιμή και αναγνώριση του πολυετούς και πολύπλευρου έργου της οργάνωσης.

Πιο συγκεκριμένα, ο ρόλος που έχει η Συμβουλευτική Επιτροπή Νεολαίας είναι:
  • Να συμβάλλει στην ενσωμάτωση των πολιτικών για τη νεολαία όλο το πρόγραμμα δραστηριοτήτων του Συμβουλίου της Ευρώπης.
  • Να διατυπώνει απόψεις και προτάσεις σε γενικά ή συγκεκριμένα ερωτήματα που αφορούν τη νεολαία στο πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης, καθώς και τις προτεραιότητες, τα αναμενόμενα αποτελέσματα και τα κονδύλια του προϋπολογισμού για τον τομέα της νεολαίας.
  • Να προωθεί δραστηριότητες που εστιάζουν στη νεολαία στον τομέα της διεθνούς συνεργασίας.
  • Κάθε δύο χρόνια, να ορίζει εκπροσώπους για την Προγραμματική Επιτροπή Νεολαίας.
  • Να στέλνει αντιπροσώπους σε θεσμικές και ad hoc εκδηλώσεις με στόχο να καταστεί το έργο του Συμβουλίου της Ευρώπης σε αυτόν τον τομέα πιο ορατό και να συνταχθούν εκθέσεις για κάθε αναγκαίο follow-up.
  • Να προωθεί σε όλα τα επίπεδα, το σύστημα συνδιαχείρισης στη διαδικασία λήψης αποφάσεων ως μια καλή πρακτική για συμμετοχή της νεολαίας, δημοκρατία και κοινωνική ένταξης, ενώ προετοιμάζει και ενθαρρύνει τις νέες γενιές για να λάβουν την ευθύνη για να οικοδομήσουν την επιθυμητή τους κοινωνία.


Μερικά παραδείγματα της εργασίας της Συμβουλευτικής Επιτροπής Νεολαίας:
  • Πρόσβαση των νέων ανθρώπων στα θεμελιώδη δικαιώματα
  • Παγκόσμιο Φόρουμ Δημοκρατίας
  • Συμπόσιο για τη μετάβαση των νέων στην αυτονομία
  • Roma Youth Action Plan
  • Διεθνής συνεργασία στον τομέα της νεολαίας (Αφρική, Αραβικές χώρες, Ουκρανία, Ρωσία)


Ενώ συνεργάζεται με:
  • Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης
  • Κογκρέσο των Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών
  • Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
  • Επίτροπο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
  • Διάσκεψη των διεθνών ΜΚΟ


Το δεύτερο όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι η Ευρωπαϊκή Συντονιστική Επιτροπή για τη Νεολαία. Η Ευρωπαϊκή Συντονιστική Επιτροπή για τη Νεολαία αποτελείται από εκπροσώπους των υπουργείων και των οργανισμών που είναι αρμόδιοι για θέματα νεολαίας από τα 49 κράτη μέρη της Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Σύμβασης. Ενθαρρύνει τη στενότερη συνεργασία μεταξύ των κυβερνήσεων σε θέματα νεολαίας και παρέχει ένα χώρο συζήτησης για τη σύγκριση των εθνικών πολιτικών για τη νεολαία, την ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών και τη σύνταξη των συστάσεων. Επίσης, οργανώνει τις συσκέψεις των ευρωπαίων υπουργών με αρμοδιότητα για θέματα νεολαίας και συντάσσει νόμους και κανονισμούς των πολιτικών για τη νεολαία στα κράτη μέλη.

Τι είναι όμως το περίφημο co-management και πως λειτουργεί; Το co-management είναι μια διαδικασία λήψης αποφάσεων που φέρνει σε επαφή τους κυβερνητικούς αξιωματούχους, οι οποίοι συνήθως λαμβάνουν αποφάσεις και τους εκπροσώπους των νέων που εργάζονται στον τομέα που επηρεάζεται από τις αποφάσεις αυτές. Έτσι, οι 30 εκπρόσωποι των μη-κυβερνητικών οργανώσεων νεολαίας μαζί με τους 49 εκπροσώπους των κυβερνήσεων σχηματίζουν τη Μικτή Επιτροπή Νεολαίας, όπου κάθονται μαζί για να αναπτύξουν μια κοινή θέση σχετικά με τις προτεραιότητες, τους ετήσιους/πολυετείς στόχους, τα κυριότερα κονδύλια του προϋπολογισμού και τις απαραίτητες προδιαγραφές στον προϋπολογισμό του τομέα της νεολαίας στο σύνολό του, στο πάντα μέσα στο πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο που έχει θεσπιστεί από την Επιτροπή των Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης. Αυτό αποτελεί μια μοναδική παγκοσμίως προσέγγιση, αφού οι νέοι κάθονται με τους κυβερνητικούς αξιωματούχους στο ίδιο τραπέζι και δεν ερωτάτε απλώς η γνώμη τους, αλλά λαμβάνουν οι ίδιοι τις αποφάσεις σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις! Για το λόγο αυτό, οι νέοι δεν είναι παθητικοί αποδέκτες της πολιτικής, αλλά συμμετέχουν οι ίδιοι στην εύρεση λύσεων για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν σήμερα.

Υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι που οι νέοι συμμετέχουν σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, όπως τα τοπικά συμβούλια νέων ή διάφορα συμβουλευτικά όργανα σε τοπικό ή περιφερειακό επίπεδο. Σε αυτά οι νέοι καλούνται να παρέχουν τη γνώμη τους σε διάφορα ζητήματα, αλλά δεν μπορούν πραγματικά να επηρεάσουν την ψηφοφορία και την τελική απόφαση. Το co-management διαφέρει! Δεν υπάρχει ψηφοφορία. Οι αποφάσεις παίρνονται με ομοφωνία όλων των συμμετεχόντων στη διαδικασία. Αυτό, όπως είναι κατανοητό, κάνει αρκετές φορές δύσκολη και πιεστική τη διαδικασία, όμως καταλήγει σε ισχυρές αποφάσεις κοινής αποδοχής που υποστηρίζονται από όλα τα μέρη! Δεν είναι τυχαίο πως τα περισσότερα από τα meetings μας ξεκινούν στις 9 το πρωί και τις περισσότερες φορές δεν τελειώνουν πριν τις 11 το βράδυ. Φανταστείτε περίπου 80 ανθρώπους από 50 χώρες με διαφορετικό υπόβαθρο και συμφέροντα να προσπαθούν να καταλήξουν σε αποφάσεις που να τους ικανοποιούν όλους. Μοιάζει ακατόρθωτο, κι όμως συμβαίνει συνεχώς! Την Τρίτη που μας πέρασε μόλις είχαμε meeting στη Βουδαπέστη και τελείωσε στις 10:30 επειδή υπήρχε έντονη συζήτηση για την αλλαγή σε κάποια κομμάτια του προϋπολογισμού για την επόμενη διετία και αν κάποιος τομέας θα έπαιρνε τελικά αύξηση 1 ή 1,5%...

Το co-management αποτελεί καλή πρακτική που πολλοί οργανισμοί προσπαθούν να αντιγράψουν. Το Μεξικό στέλνει εκπροσώπους σε κάθε μας meeting για να δουν από κοντά πως λειτουργεί και να προσπαθήσουν να το μεταφέρουν στη χώρα τους για να ενεργοποιήσουν περισσότερο την εκεί νεολαία στην ενασχόλησή της με τα κοινά.

Στο πρόσφατο Παγκόσμιο Φόρουμ Δημοκρατίας που συμμετείχα ως διοργανωτής, πολλοί από τους νέους που συμμετείχαν με προσέγγιζαν και με ρωτούσαν πως θα γινόταν να εφαρμόσουν κι αυτοί το co-management στον τόπο τους. Είχαν ενθουσιαστεί από τη λειτουργία του Συμβουλίου της Ευρώπης και ήθελαν να το αντιγράψουν αυτή την καλή πρακτική στο δήμο, την περιφέρεια και τη χώρα τους εν τέλει. Νέοι από κάθε γωνιά του κόσμου, από την Αφρική και την Ασία μέχρι την Αμερική και την Ευρώπη. Νέοι από χώρες που δεν έχουν ούτε ως αυτονόητη παροχή τον ηλεκτρισμό διέκριναν πως υπάρχει ένα εργαλείο που θα μπορούσε να τους δώσει μεγαλύτερη δύναμη και πολιτική ισχύ. Πιστεύουν πως το co-management θα τονώσει τη φωνή τους και θα γίνει ένα μέσο πίεσης για να ασχοληθούν οι πολιτικοί σοβαρά με τα προβλήματά τους.

Σαφέστατα η υλοποίησή του δεν είναι σε καμία περίπτωση εύκολη. Οι διαφορετικές συνθήκες και δομές που υπάρχουν σε κάθε μέρος δημιουργούν πρόσθετα εμπόδια. Μια μεγάλη πρόκληση, θα μπορούσε να είναι το πως θα πείσουμε τους πολιτικούς να αποδεχθούν ότι πρέπει να διαπραγματεύονται με τους νέους πριν από τη λήψη αποφάσεων. Ένα άλλο μεγάλο θέμα είναι το θα ορίζονται οι νέοι εκπρόσωποι: θα πρέπει να εκλέγονται ή να επιλέγονται; Και ποιος να εκλέγει ή να εκλέγεται, και ποια είναι τα κριτήρια επιλογής; Προφανώς δεν υπάρχει μια ενιαία απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα...

Εδώ και περισσότερα από 40 χρόνια, το Συμβούλιο της Ευρώπης και οι νέοι έχουν εργαστεί μαζί για να χτίσουν έναν καλύτερο, ασφαλέστερο και ενωμένο κόσμο. Το Συμβούλιο της Ευρώπης αποτελεί πρωτοπόρο στον τομέα της Νεολαίας, καθώς είναι ο μόνος διεθνής οργανισμός στον κόσμο που δίνει τόσο τις οργανώσεις νεολαίας, όσο και στις κυβερνήσεις ισότιμο λόγο, όταν αποφασίζουν για τις πολιτικές για τη νεολαία, τις προτεραιότητες και τα προγράμματα. Είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από τις πολιτικές για τη νεολαία και το youth work στην Ευρώπη για πάνω από 40 χρόνια!

Το co-management αξίζει της προσοχής όλων μας και θα πρέπει να ξεκινήσει να εφαρμόζεται τουλάχιστον πιλοτικά σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Θα αποτελέσει σίγουρα καταλύτη για τη συμμετοχή των νέων στα κοινά, θα δώσει φρέσκιες ιδέες και θα οδηγήσει στην ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών από τη νέα γενιά. Τα όποια εμπόδια δεν θα πρέπει να το απαξιώσουν ή να το υποβαθμίσουν. Άλλωστε όπως έχει πει ο Nelson Mandela “Πάντα φαίνεται αδύνατο μέχρι να γίνει”.

Το παρόν άρθρο αποτελεί τμήμα της ομιλίας που δόθηκε στην ημερίδα “Ανοιχτά Δεδομένα, Ανοιχτές Διαδικασίες, Ανοιχτή Οργάνωση” που διοργανώθηκε από το Youthnet Hellas και το Τοπικό Συμβούλιο Μεγάρων στο Δημαρχείο Μεγάρων.

Το βίντεο του MegaraTV για την εκδήλωση:



Bookmark and Share
Read more...

12 Απριλίου 2015

Πολιτικές για τη νεολαία κατά την Λετονική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Κάθε έξι μήνες, η Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης εναλλάσσεται μεταξύ των κρατών μελών. Κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015, η Λετονία θα ασκήσει την Προεδρία καθοδηγώντας με αυτό τον τρόπο τη συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κατά τη διάρκεια της Λετονικής Προεδρίας υπάρχει μια ατζέντα για τον τομέα της νεολαίας, η οποία θα κυριαρχήσει των εργασιών του Συμβουλίου.

Το παρόν τρίο Προεδριών (Ιταλία-Λετονία-Λουξεμβούργο) έχει κοινή θεματική προτεραιότητα για τους 18 μήνες της διάρκειάς του: την ενδυνάμωση των νέων ανθρώπων. Πάνω σε αυτή τη θεματική θα βασιστούν οι προτεραιότητες και οι εργασίες το διάστημα Ιούλιος 2014-Δεκέμβριος 2015. Η θεματική θα ασχοληθεί ιδιαιτέρως με την πρόσβαση των νέων στα δικαιώματά τους, καθώς και τη σημασία της πολιτικής ενασχόλησης των νέων στην Ευρώπη!

Η Λετονική Προεδρία επιδιώκει να δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στην ανάπτυξη στενότερης σύνδεσης των ευρύτερων οικονομικών και κοινωνικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση με τη στρατηγική της για την ανάπτυξη και την απασχόληση. Έχει επίσης δεσμευθεί να ενισχύσει την κοινωνική ευημερία και την ποιότητα ζωής των ευρωπαίων πολιτών, διασφαλίζοντας την πλήρη αξιοποίηση των νέων ψηφιακών τεχνολογιών στην εκπαίδευση και τον πολιτισμό. Ακόμα, σκοπεύει να εστιάσει στην ενίσχυση των κοινοτήτων σε τοπικό επίπεδο για την ενδυνάμωση των νέων. Όλα αυτά θα βασιστούν στην εφαρμογή του “Σχεδίου Εργασίας για τη Νεολαία” της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο τον Μάιο του 2014.

Βασική κατευθυντήρια αρχή της ευρωπαϊκής συνεργασίας στον τομέα της νεολαίας είναι η διασφάλιση του δικαιώματος των νέων να συμμετέχουν στην ανάπτυξη των πολιτικών που τους αφορούν. Προς την κατεύθυνση αυτή, έχει καθιερωθεί από το 2009 ο Δομημένος Διάλογος με τους νέους και τις οργανώσεις νεολαίας. Ο Δομημένος Διάλογος της Λετονικής Προεδρίας ξεκίνησε περίπου πέντε μήνες πριν με διαβουλεύσεις σε όλα τα κράτη μέλη, στις οποίες συμμετείχαν περισσότεροι από 40.000 νέοι.

Το διάστημα 23-26 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε στη Ρίγα η Ευρωπαϊκή Διάσκεψη Νεολαίας με τίτλο “Ενδυνάμωση των νέων για πολιτική συμμετοχή στη δημοκρατική ζωή της Ευρώπης”. Η Διάσκεψη αυτή αποτελεί τη σημαντικότερη εκδήλωση για τη νεολαία στα πλαίσια της Προεδρίας και σε αυτή συμμετείχαν περίπου 210 άτομα, εκπρόσωποι οργανώσεων νεολαίας και κυβερνητικοί παράγοντες προερχόμενοι από τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις υποψήφιες προς ένταξη χώρες, τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών, ενώ συμμετείχαν επίσης αρκετοί εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Νεολαίας και άλλων αρμόδιων φορέων. Βασικό αντικείμενο των εργασιών ήταν η αντιμετώπιση της χαμηλής πολιτικής συμμετοχής της νεολαίας έχοντας ως εργαλείο τα αποτελέσματα του Δομημένου Διαλόγου.

Ως αποτέλεσμα της Διάσκεψης καταρτίστηκαν συνολικά 14 συστάσεις στους παρακάτω 7 θεματικούς άξονες προς τα κράτη μέλη:
  • Δημιουργία κουλτούρας της συμμετοχής στο σχολείο
  • Συμμετοχή των νέων στην πολιτική διαδικασία λήψης αποφάσεων
  • Ενίσχυση της εμπλοκής και δέσμευσης των υπεύθυνων χάραξης πολιτικής με τους νέους
  • Ενίσχυση του ρόλου του youth work για την πολιτική ενδυνάμωση όλων των νέων
  • Ανάπτυξη εργαλείων φιλικά προς τη νεολαία για πολιτική συμμετοχή
  • Ανάπτυξη της τοπικής και άμεσης δημοκρατίας
  • Αύξηση των συνεργειών και της συνεργασίας μεταξύ των διαφόρων παραγόντων


Όλα τα παραπάνω εποπτεύονται και καθοδηγούνται από το Συμβούλιο Παιδείας, Νεολαίας, Πολιτισμού και Αθλητισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Συμβούλιο αυτό αποτελείται από τους υπουργούς Παιδείας, Νεολαίας, Πολιτισμού και Αθλητισμού και συνεδριάζει τρεις έως τέσσερις φορές το χρόνο. Οι 14 συστάσεις θα υποβληθούν και στη συζήτηση των Υπουργών Νεολαίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 18-19 Μαΐου.

Σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο τόσο για τους νέους, όσο και για το ίδιο το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Λετονική Προεδρία φιλοδοξεί να κάνει τους νέους περισσότερο ενεργούς και δραστήριους. Άλλωστε, στις πρόσφατες Ευρωεκλογές μόλις το 28% των νέων κάτω των 25 ετών ψήφισε καταδεικνύοντας το χαμηλό ενδιαφέρον ενεργού συμμετοχής και ενασχόλησης των νέων στα κοινά στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες! Η ενίσχυση της νεολαίας στην πράξη θα της δώσει την απαραίτητη ώθηση για μεγαλύτερη ανάμιξη στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Αυτό μόνο με συντονισμένες και μεθοδικές προσπάθειες μπορούμε να αισιοδοξούμε πως θα το πετύχουμε!

Bookmark and Share
Read more...

16 Μαρτίου 2015

Αξιολόγηση των πολιτικών για τη νεολαία στην Ελλάδα

Αναμφισβήτητα η οικονομική κρίση έχει πλήξει βαρύτατα τη νεολαία της χώρας μας και την έχει θέσει στο περιθώριο της πολιτικής προσοχής. Οι (ελάχιστες) πολιτικές για τη νεολαία που υπάρχουν στην Ελλάδα κρίνονται ανεπαρκείς και δεν συνεισφέρουν στην καλυτέρευση της κατάστασης. Η προηγούμενη κυβέρνηση απαξίωσε τους νέους και το ρόλο τους στην κοινωνία, συμβάλλοντας στην μεγαλύτερη περιθωριοποίησή τους!

Το Συμβούλιο της Ευρώπης πραγματοποιεί αξιολόγηση των εθνικών πολιτικών για τη νεολαία στα κράτη μέλη του. Κάθε χρόνο, μια ομάδα εμπειρογνωμόνων πραγματοποιεί δυο επισκέψεις μελέτης στις ενδιαφερόμενες χώρες και συντάσσει μια διεθνή έκθεση αξιολόγησης που υποβάλλεται στα αρμόδια όργανα και παρουσιάζεται σε δημόσια ακρόαση. Οι εκθέσεις αυτές αποσκοπούν στο να συμβάλλουν στην ευρεία ανάπτυξη και την εφαρμογή των πολιτικών για τη νεολαία στην Ευρώπη, ενώ η όλη διαδικασία έρευνας και συγγραφής διαρκεί περίπου δυο χρόνια.

Η Ελλάδα αποτέλεσε την 20ή χώρα που πραγματοποίησε αξιολόγηση των πολιτικών της. Ύστερα από πρόσκληση της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς, η διεθνής συγγραφική και ερευνητική ομάδα επισκέφθηκε τη χώρα μας το 2013 και ύστερα από εκτεταμένη έρευνα παρουσίασε στα θεσμικά όργανα του Συμβουλίου της Ευρώπης την τελική έκθεση αξιολόγησης στις 13 Νοεμβρίου 2014 στο Στρασβούργο.

Στην έκθεση αυτή, καθίσταται σαφές πως οι νέοι επηρεάστηκαν άμεσα από οικονομική κρίση και λιτότητα. Ο κοινωνικός αντίκτυπος της κρίσης είναι καταφανής και παρουσιάζει αυξητικές τάσεις κυρίως στους νέους που ζουν σε οικογένειες ανέργων, σε εκείνους που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, καθώς και σε όσους υπόκεινται σε σοβαρές υλικές στερήσεις. Τα σχόλια κατά την παρουσίαση ήταν πολύ αρνητικά για την (προηγούμενη) ελληνική κυβέρνηση και την πολιτική της τόσο από τους νέους, όσο και από τους εκπροσώπους των άλλων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.

Σε γενικές γραμμές, τα μέτρα που λαμβάνονται και οι πολιτικές που εφαρμόζονται όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουν επαρκή συνοχή και συντονισμό, ενώ η αποδοτικότητα και η αποτελεσματικότητά τους συχνά παραμένει άγνωστη! Οι αρμόδιοι φορείς δεν μπορούν να συνεργαστούν αρμονικά κι έτσι πολλά φιλόδοξα προγράμματα υποβαθμίζονται ή εγκαταλείπονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί άλλωστε η “Εγγύηση για τη Νεολαία” της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Η συγγραφική ομάδα, αν και εντυπωσιάστηκε με τον αριθμό των προγραμμάτων και πρωτοβουλιών που υλοποιούνται στον τομέα της νεανικής επιχειρηματικότητας, εντούτοις εξέφρασε την ανησυχία της πως όλα αυτά είναι σε μεγάλο βαθμό αποκομμένα από τις πραγματικές ανάγκες και την ευρύτερη κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα των νέων ανθρώπων. Απαιτείται λοιπόν καλύτερη ενσωμάτωση στην πραγματικότητα και εστίαση στις πραγματικές ανάγκες ώστε οι στρατηγικές που αναπτύσσονται και εφαρμόζονται να έχουν επιτυχία. Γενική εντύπωση των συγγραφέων είναι πως η επιχειρηματικότητα των νέων εξακολουθεί να αποτελεί στην Ελλάδα έναν πειραματικό χώρο, ο οποίος στηρίζεται περισσότερο στην “πρακτική της δοκιμής και του λάθους” παρά σε τεκμηριωμένα στοιχεία.

Άλλος ένας τομέας που χρειάζεται ανάπτυξη είναι κι αυτός της στροφής των νέων στην αγροτική παραγωγή. Η φιλοδοξία για ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής βασίζεται μόνο σε καλές προθέσεις και έωλες πολιτικές υποσχέσεις. Τονίζεται πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει ξεκάθαρη στρατηγική για το ζήτημα και τα περισσότερα προγράμματα έχουν υλοποιηθεί σε μια ad hoc βάση, ανάλογα με τα διαθέσιμα κεφάλαια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ειδικότερα, αν αναλογιστούμε τις κυβερνητικές προθέσεις να στραφούν οι μισοί νέοι στην επιχειρηματικότητα και οι άλλοι μισοί στην αγροτική παραγωγή, όπως επιχειρείτο από την αρχή της κρίσης χωρίς περαιτέρω στήριξη, βλέπουμε πως χάθηκε πολύτιμος χρόνος και χρήμα χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα...

Ακόμα, η πληροφόρηση των νέων για θέματα που τους αφορούν κρίνεται ανεπαρκής, δεν διαδίδεται οργανωμένα και συστηματικά και έτσι αναγκάζει τους νέους να αναζητούν μόνοι τους τις απαιτούμενες πληροφορίες στο διαδίκτυο, συχνά με λανθασμένο τρόπο ή ανακριβή αποτελέσματα. Πιο συγκεκριμένα, στον τομέα της εργασίας δεν παρέχονται εξειδικευμένες πληροφορίες στους άνεργους νέους που αναζητούν εργασία, τη στιγμή που η νεανική ανεργία ξεπερνά το 51%!

Δυστυχώς, η χώρα μας καταστρατηγεί επίσης τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη όσον αφορά τα εργασιακά δικαιώματα των νέων. Ο Χάρτης αυτός είναι μια διεθνής συνθήκη Εργατικού Δικαίου και εγγυάται τις θεμελιώδεις ελευθερίες και τα δικαιώματα σε τομείς όπως η στέγαση, η υγεία, η εκπαίδευση, η απασχόληση, η νομική και κοινωνική προστασία, η διακίνηση προσώπων και η αρχή της μη διάκρισης. Η Ελλάδα έχει αποδεχτεί μόνο 67 από τις 72 παραγράφους του με αποτέλεσμα να μην έχει συμμορφωθεί σε ιδιαίτερα σημαντικά ζητήματα, όπως “Απασχόληση, κατάρτιση και ίσες ευκαιρίες”, “Υγεία, κοινωνική ασφάλεια και κοινωνική προστασία”, “Εργασιακά δικαιώματα” και “Παιδιά, οικογένειες, μετανάστες”.

Η έκθεση κλείνει με 22 προτάσεις για μεταρρυθμίσεις στις πολιτικές για τη νεολαία που θα ωφελήσουν μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα τους νέους, την οικονομία και την κοινωνία στο σύνολό της. Η Ελλάδα καλείται να εξετάσει με περισσότερη προσοχή τη σχέση μεταξύ των κοινωνικο-οικονομικών συνθηκών των νέων ανθρώπων και της ευημερίας τους, καθώς και την άνοδο των ακραίων πολιτικών ομάδων. Αυτά αφορούν τις ουσιαστικές κοινωνικές συνθήκες των νέων (άστεγοι, ανεργία, υποσιτισμός), τον εξτρεμισμό και τον ευρωσκεπτικισμό, τη μετανάστευση των νέων στο εξωτερικό και την επακόλουθη διαρροή εγκεφάλων.

Από την αξιολόγηση του Συμβουλίου της Ευρώπης προκύπτει πως πρέπει να υπάρξουν άμεσα ριζικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις σε όλα τα επίπεδα στον τομέα της νεολαίας! Η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη της τις προτάσεις αυτές και να δημιουργήσει επιτέλους μια στρατηγική που θα στηρίζει και θα ενισχύει τη νεολαία σε μια εποχή που δοκιμάζεται, όσο καμία άλλη κοινωνική ομάδα, από την ανεργία και την επιβαλλόμενη μετανάστευση. Τα ημίμετρα που εφαρμόστηκαν μέχρι σήμερα απέτυχαν παταγωδώς. Ας υπάρξει στοχευμένη δράση με σαφείς στόχους, μεθόδους και πρακτικές. Τα αποτελέσματα της θα μας ωφελήσουν όλους!

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Αιχμή Μεγάρων".

Bookmark and Share
Read more...

21 Φεβρουαρίου 2015

Habemus Praesidentem!

Στις 18 Φεβρουαρίου η Βουλή των Ελλήνων εξέλεξε τον Προκόπη Παυλόπουλο 7ο Πρόεδρο της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας με 233 ψήφους. Είναι σαφές πως πέρα από τους “Καραμανλικούς”, ελάχιστοι έμειναν ευχαριστημένοι από την εκλογή του. Ειδικά οι αριστεροί εντός ΣΥΡΙΖΑ, αν και τον ψήφισαν, φάνηκε πως ήταν ενάντιοι κι όχι άδικα...

Πολλοί υποστηρίζουν πως ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι διακοσμητικός και ήσσονος σημασίας. Όντως, η πράξη έχει δείξει πως πέρα από κάποιες εθιμοτυπικές εκδηλώσεις και την υπογραφή των Προεδρικών Διαταγμάτων, οι έως τώρα Πρόεδροι είχαν μικρή ανάμιξη στις πολιτικές εξελίξεις. Ήταν συνήθως κομπάρσοι στον πολιτικό χώρο και έκαναν μόνο τυπικά ταξίδια στο εξωτερικό, χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα και οφέλη. Για το λόγο αυτό κι επιλέγονταν “παροπλισμένοι” πολιτικοί μεγάλης ηλικίας που δεν θα ήγειραν αντιστάσεις απέναντι στις εκάστοτε κυβερνήσεις της χώρας και θα παρατηρούσαν από ασφαλή απόσταση τα τεκταινόμενα!

Όμως, ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι ιδιαίτερα σημαντικός και πρέπει να αναβαθμιστεί, ειδάλλως να καταργηθεί! Πως είναι δυνατόν, άλλωστε, να μην είναι σημαντικό ένα αξίωμα, το οποίο μπορεί να προκαλέσει διάλυση της Βουλής και πρόωρες εκλογές; Πως είναι δυνατόν να είναι δευτερευούσης σημασίας το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα; Κάποια στιγμή πρέπει να ανοίξει επιτέλους και μια μεγάλη συζήτηση για τον ουσιαστικό ρόλο του Προέδρου και τις αρμοδιότητές του! Δε νοείται να χρυσοπληρώνει ο λαός για “θεσμικές πολιτικές γλάστρες” σε μια εποχή λιτότητας και στερήσεων.

Ας πάμε όμως στο δια ταύτα. Με την επιλογή του Παυλόπουλου, ο Τσίπρας έκανε την πρώτη “λάθος” κίνηση απέναντι στους υποστηρικτές και ψηφοφόρους του. Μια κίνηση που φάνηκε στην πλειοψηφία των πολιτών ως αψυχολόγητη και αδικαιολόγητη για την προϊστορία του υποψηφίου Προέδρου, τα έργα και τις ημέρες του! Οι πολίτες δεν μπορούν να ξεχάσουν πως ο Πρ. Παυλόπουλος, αν και γενικά είναι μετριοπαθής πολιτικός, υπήρξε βασικό στέλεχος της καταστροφικής κυβέρνησης Καραμανλή! Διετέλεσε μάλιστα Υπουργός Εσωτερικών, πολιτικός προϊστάμενος της Ελληνικής Αστυνομίας, κατά τη δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου το 2008 και όσα επακολούθησαν. Κατηγορείται επίσης για τις προφορικές συνεντεύξεις που παρέκαμπταν ουσιαστικά τον ΑΣΕΠ, αλλά και για τη διαχείριση των πυρκαγιών της Πελοποννήσου το 2007.

Ο Τσίπρας είχε αρχικά την επιλογή να προτείνει Πρόεδρο προερχόμενο από την Αριστερά. Θα εκλεγόταν έστω και στην τρίτη ψηφοφορία με σχετική πλειοψηφία. Ορθά, όμως, ο Πρωθυπουργός αποφάσισε να μην διχάσει την κυβέρνησή του και τη Βουλή αυτές τις ημέρες των σκληρών διαπραγματεύσεων στην Ευρώπη και πρότεινε Πρόεδρο προερχόμενο από την Κεντροδεξιά. Το λεγόμενο “πολιτικό fair-play” υπερίσχυσε της τοποθέτησης ενός διακεκριμένου προοδευτικού (αντιμνημονιακού) αριστερού στο ανώτατο αξίωμα.

Όλα αρχικά οδηγούσαν στον Δ. Αβραμόπουλο. Όχι, δεν αγάπησαν ξαφνικά εν μια νυκτί τον Αβραμόπουλο, αλλά αποτελούσε επιλογή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για την ευρωπαϊκή παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς στην Ευρώπη. Ο Αβραμόπουλος θα αναγκαζόταν να παραιτηθεί από τη νεοσύστατη Επιτροπή του Juncker για να αναλάβει Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Επίτροπος θα οριζόταν (κατά πάσα πιθανότητα) ο Δ. Παπαδημούλης που θα παραιτούνταν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προς όφελος του πρώτου επιλαχόντα του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι από αυτή την καραμπόλα, η ευρωπαϊκή αριστερά θα αποκτούσε για πρώτη φορά στην ιστορία εκπρόσωπο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, πράγμα που θα προκαλούσε μεγάλη πίεση στον Juncker και ώθηση στην Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά. Από την άλλη, ο “ανεπιθύμητος” Αβραμόπουλος θα εξοβελιζόταν από ένα σημαντικό αξίωμα στις Βρυξέλλες και θα επαναπαυόταν ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην Αθήνα, πλήρως συμφιλιωμένος με το ΣΥΡΙΖΑ και χωρίς καμία διάθεση μελλοντικής πολιτικής ανάμιξης! Άλλωστε, όλοι οι Πρόεδροι συνταξιοδοτούνται πολιτικά μετά το πέρας της θητείας τους...

Η κίνηση του Τσίπρα έδωσε το δικαίωμα να τον αμφισβητήσουν το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι με μια δεύτερη υποψηφιότητα, αυτή του Ν. Αλιβιζάτου. Κατάφεραν έτσι, έστω και πρόσκαιρα, να θέσουν στους πολίτες το ψευτοδίλημμα πως από την “Ελλάδα του (διεφθαρμένου) Πάκη”, αυτοί επιλέγουν την “Ελλάδα του (επιφανούς) Αλιβιζάτου”. Ελάχιστοι φυσικά γνωρίζουν τις πολιτικές καταβολές του δεύτερου που υπήρξε θιασώτης του εκσυγχρονισμού και διορίστηκε υπηρεσιακός Υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης & Αποκέντρωσης στην κυβέρνηση Σημίτη!

Όπως και να έχει, αυτή τη στιγμή έχει εκλεγεί νέος Πρόεδρος. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να τονιστεί πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα πρέπει να δίνει το παράδειγμα και να αποτελεί πρότυπο για τους πολίτες! Ο Παυλόπουλος, ως Πρόεδρος, θα κριθεί σύντομα τόσο από την άσκηση των καθηκόντων του, όσο και από τις δημόσιες παρεμβάσεις που θα κάνει. Το ίδιο και αυτοί που τον εξέλεξαν ή τον απέρριψαν...

Bookmark and Share
Read more...

17 Φεβρουαρίου 2015

Όρκοι κι επίορκοι

Ένα από τα πράγματα που προκάλεσε μεγάλο (και αδικαιολόγητο) ντόρο από τις πρώτες μέρες της νέας κυβέρνησης ήταν ο πολιτικός όρκος του Πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα. Η εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ. (και Ευρωβουλευτής αποσπασμένη από τα καθήκοντά της στην Αθήνα) Μαρία Σπυράκη αντέδρασε έντονα που ο Τσίπρας “αγνόησε επιδεικτικά μια παράδοση αιώνων του Ελληνικού Έθνους, η πορεία του οποίου είναι συνυφασμένη με την Ορθοδοξία”...

Το θέμα, όπως ήταν αναμενόμενο, πήρε μεγάλες διαστάσεις στα ΜΜΕ και άνοιξε για ακόμα μια φορά τη μεγάλη συζήτηση για τις σχέσεις Εκκλησίας-Πολιτείας, αλλά και την ανεξιθρησκία στην Ελλάδα! Όλα αυτά στην Ελλάδα του 2015, ένα σύγχρονο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι στο Ιράν των αγιατολάχ... Σίγουρα, αν η κ. Σπυράκη είχε κάνει τις ίδιες δηλώσεις για το θρησκευτικό όρκο του Τσίπρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, θα είχε χλευαστεί ακόμα κι από τους συναδέλφους της Ευρωβουλευτές του συντηρητικού Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος!

Κανείς δεν αμφισβητεί πως η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, ακόμα κι αν δεν ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Αυτό αναφέρεται άλλωστε και στο άρθρο 3 του Συντάγματος: “Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού”. Όμως, αρκεί αυτό για να αναγκάσει ακόμα κι έναν (δηλωμένα) άθεο πρωθυπουργό/υπουργό/βουλευτή να δώσει θρησκευτικό όρκο κατά την ανάληψη των καθηκόντων του; Ειδικά, όταν αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι δίνουν όρκο σύμφωνα με τον τύπο της δικής τους θρησκείας ή του δικού τους δόγματος.

Παραδόξως και σε αντίθεση με την επικρατούσα συντηρητική άποψη επί του θέματος, οι Μητροπολίτες Αλεξανδρούπολης και Αργολίδας κ.κ. Άνθιμος και Νεκτάριος τάχθηκαν κατά της χρήσης του θρησκευτικού όρκου. Υπερασπίστηκαν τον πρωθυπουργό που δεν έδωσε θρησκευτικό όρκο στο Ευαγγέλιο και ζήτησαν να σταματήσει να δίνεται ο όρκος αυτός! Το επιχείρημά τους είναι απόλυτα λογικό. Η θρησκευτική ορκωμοσία στο Ευαγγέλιο είναι από μόνη της οξύμωρη, αφού το ίδιο το Ευαγγέλιο είναι κατά του όρκου! Πως είναι δυνατόν οι θρησκευτικοί άρχοντες να ορκίζουν πολιτικούς άρχοντες στο Ευαγγέλιο;

Οι ίδιοι Μητροπολίτες πάνε τη συζήτηση ένα βήμα παραπέρα και ζητούν την απόσυρση του όρκου και από τις υπόλοιπες δημόσιες υπηρεσίες και τα δικαστήρια! Προχωρά έτσι η μεγάλη συζήτηση για τον (πλήρη ή μερικό) διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας ή τις προνομιακές σχέσεις που θέλουν να διατηρήσουν. Ας μην επεκταθούμε όμως τόσο πολύ ακόμα.

Ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί του και οι βουλευτές έπραξαν το αυτονόητο. Ορκίστηκαν στην τιμή και στη συνείδησή τους, όπως θα πρέπει να γίνεται σε κάθε δημοκρατικό κοσμικό κράτος του κόσμου. Πόσοι πολιτικοί είναι επίορκοι, αφού δεν έπραξαν σύννομα τα καθήκοντά τους παρά το θρησκευτικό όρκο που έδωσαν; Πόσοι από αυτούς βίωναν τον όρκο τους ως μεγάλη υπόθεση και είχαν ύψιστη προσήλωση στο καθήκον τους και πόσοι ως μια τυπική τελετή, όπου άνετα ορκίζονταν σε ιερά και όσια αδιαφορώντας για την πράξη τους; Πιστεύουμε άραγε πως οι ιερείς αισθάνονται περήφανοι για τους επίορκους που οι ίδιοι όρκισαν σε σημαντικά πολιτικά και θεσμικά αξιώματα;

Είναι υποκριτικό μια κυβέρνηση που δεν άφησε τίποτα όρθιο στη χώρα και καταπάτησε νόμους και Σύνταγμα, να παραδίδει μαθήματα ήθους και θρησκευτικής προσήλωσης σε πολιτικούς αντιπάλους και πολίτες. Είναι δυνατόν η Εκκλησία (και οι πολίτες φυσικά) να θεωρούν περισσότερο άξιο και ικανό έναν θρησκευόμενο πρωθυπουργό που δηλώνει πως μιλάει με το Θεό, όπως ο Σαμαράς, κι όχι έναν άθεο; Καλώς ή κακώς η πίστη του καθενός δεν είναι κριτήριο διοικητικών ή άλλων ικανοτήτων. Στις εκλογές εκλέγουμε άξιους πολιτικούς κι όχι θρησκευτικούς εκπροσώπους. Η επιρροή της Εκκλησίας θα πρέπει να αφορά θρησκειολογικά ζητήματα και να μην γίνεται όργανο υφαρπαγής ψήφων υπό των φόβο των “άθεων κομμουνιστών”...

Ας κρίνουμε τον Τσίπρα (και τον κάθε πολιτικό) από το έργο του και τις πράξεις του, όχι από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του. Η ηθική δεν προϋποθέτει να ακολουθεί κάποια θρησκεία ή δόγμα. Είναι δικαίωμα του καθενός να πιστεύει όπου θέλει, αρκεί να επιτελεί σωστά τα καθήκοντά του απέναντι στο λαό που τον εξέλεξε. Δεν ζούμε πια στο Μεσαίωνα για να περνάμε τους “απίστους” από Ιερά Εξέταση και να κάνουμε κυνήγι μαγισσών. Αν ο Τσίπρας αποδειχθεί άξιος ή ανάξιος της θέσης που του εμπιστευτήκαμε θα πρέπει να κριθεί καθαρά και μόνο από το έργο και τις πράξεις του. Ούτε από το αν πηγαίνει στην εκκλησία, ούτε από τις σχέσεις του με το ιερατείο! Καλύτερα να μιλάει με τους πολίτες και την κοινωνία παρά με το Θεό...

Bookmark and Share
Read more...
Related Posts with Thumbnails

  © Blogger templates Newspaper III by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP