How can young people wield more power around the world?

It’s not uncommon to hear politicians, political scientists and even activists talk about the need to “empower the youth”. Everyone calls youth to take a leading role in society, politics, economy and ultimately lead to a comprehensive change and development in every sector of human activity. But how can young people achieve it? What will motivate or provide them with guidelines?

On the occasion of the International Youth Day (August 12), the British newspaper “The Guardian” organised on August 11 a discussion entitled “How can young people wield more power around the world?”. The panel consisted of 10 young leaders from around the world, experts in participation and social engagement of young people. I had the luck and honour to be a member of this ambitious group and to contribute with my views and ideas in the public debate!

The discussion raised several issues, such as development, security, the fight against gender inequality etc. having always in mind the empowerment of youth. The primary question is how can we better leverage young people's skills and make them leaders of development. First of all, it is of high importance that young people are active and engaged in decision-making mechanisms at every level (local, national, international). When young people feel that their voices are being heard, then they can reach their full potential. We also need sustainable youth policies that in many countries do not exist or exist in a very abstract form. A good example of best practice on how young people can take decisions together with governments is the Council of Europe co-management system. Representatives from youth NGOs sit down in committees with government officials who together then work out the priorities for the youth sector and make recommendations for future budgets and programmes. It is a great challenge and still faces many difficulties, but works well for most of the cases.

A problem that many face or detect is the gap between young and older activists. Often they are not taken seriously or are treated suspiciously and disparagingly. We all advocate for a cause and we put our efforts together to achieve our goals. We shouldn't highlight the age of the activists, but their important role and action. There should be an honest dialogue and discussion among them. They should clarify their roles and take the best out of everyone. For example, young people may have more passion for the common cause and be ready to start a demonstration or a street-activity, but older people might have links with some media (TV, newspapers etc) and promote their cause more effectively and to a bigger audience through these channels. Activists should use all of their capabilities and “weapons” in a very efficient way. We have no space for inside brawls in our movements.

Among others, young people should instigate change and be the drivers of innovation, economic growth and trade, not just participants. Young people should not only wait for opportunities from the governments or the other institutions. They should start creating their own opportunities! As we all know, they are already the drivers of innovation! They should take more risks on business and try to invest on their skills. Some of the most successful start-up companies are founded and run by young people (often below the age of 25). We should be confident on our knowledge, abilities and skills and try to channel this in every way to our community. This can even lead to economic growth and development.

To facilitate the clustering, the Guardian reported the 11 ideas for leveraging the skills of the next generation of leaders that emerged through the discussion:

1. Recognise we already have youth who are leaders in development
2. Make young people the solution not the problem
3. Get rid of youth side events
4. Involve young people in government consultations
5. Acknowledge that we’re not one homogeneous group
6. Create more economic opportunities 
7. Encourage participation in civil society at a young age
8. Share knowledge and experience
9. Start your own initiative to hold leaders to account
10. Get everyone together to keep on top of youth priorities
11. Listen and act on what young people say

Unfortunately, young people especially in southern Europe nowadays do not trust politicians and politics. Most of them have given up with politics and don’t take an active role in society. We should build again a relationship of trust and mutual respect among youth and politicians. Young people should be the drivers of political change, be actively involved in every aspect of social life and be a crucial part of the decision-making mechanisms. We are not the future generation, but the present generation!

Read more...

11 ιδέες για την αξιοποίηση των δεξιοτήτων της επόμενης γενιάς ηγετών

Συχνά ακούμε για τη λεγόμενη “ενδυνάμωση της νεολαίας” είτε από πολιτικούς, είτε από επιστήμονες, είτε από τους ίδιους τους ακτιβιστές. Όλοι καλούν τη νεολαία να αναλάβει πιο ενεργό ρόλο στην κοινωνία, την πολιτική, την οικονομία και εν τέλει να οδηγήσει στη συνολικότερη αλλαγή και πρόοδο σε κάθε τομέα της ανθρώπινης δραστηριοποίησης. Πως όμως μπορούν οι νέοι να το καταφέρουν αυτό; Τι θα τους δώσει κίνητρο ή και κατευθυντήριες γραμμές;

Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Νεολαίας (12 Αυγούστου), η βρετανική εφημερίδα “The Guardian” διοργάνωσε στις 11 Αυγούστου τη συζήτηση με τίτλο “How can young people wield more power around the world?”. Στο πάνελ συμμετείχαν 10 νέοι από όλο τον κόσμο με ειδίκευση στη συμμετοχή και κοινωνική ενεργοποίηση των νέων. Είχα την τύχη και την τιμή να συγκαταλέγομαι στη φιλόδοξη αυτή ομάδα και να συνεισφέρω με τις απόψεις και τις ιδέες μου στο δημόσιο διάλογο!

Στη συζήτηση τέθηκαν διάφορα θέματα, όπως η ανάπτυξη, η ασφάλεια, η καταπολέμηση της φυλετικής ανισότητας κλπ. έχοντας πάντα ως γνώμονα την ενδυνάμωση των νέων. Η πρωταρχική ερώτηση είναι πως θα καταφέρουμε να αντλήσουμε το μέγιστο από τους νέους, πως θα τους κάνουμε κοινωνούς και πρωτεργάτες της προσπάθειας για ανάπτυξη. Καταρχάς, για να αξιοποιηθούν στο έπακρο οι δεξιότητές τους, θα πρέπει να τονίσουμε πως έχει μεγάλη σημασία οι νέοι να είναι ενεργοί και να συμμετέχουν στα θεσμικά όργανα και τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα (τοπικό, εθνικό, διεθνές). Όταν οι νέοι άνθρωποι αισθάνονται ότι οι φωνές τους ακούγονται, τότε μπορούν να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές και ικανότητές τους! Χρειαζόμαστε επίσης βιώσιμες και μακροπρόθεσμες πολιτικές για τη νεολαία, που σε πολλές χώρες δεν υπάρχουν ή υπάρχουν σε μια πολύ ασαφή μορφή. Ένα καλό παράδειγμα βέλτιστης πρακτικής σχετικά με το πως οι νέοι μπορούν να λαμβάνουν αποφάσεις από κοινού με τις κυβερνήσεις είναι το co-management του Συμβουλίου της Ευρώπης. Οι εκπρόσωποι των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων νεολαίας μαζί με τους εκπροσώπους των κυβερνήσεων κάθονται μαζί για να αναπτύξουν μια κοινή θέση σχετικά με τις προτεραιότητες, τους ετήσιους/πολυετείς στόχους και τα κυριότερα κονδύλια του προϋπολογισμού. Αποτελεί μεγάλη πρόκληση και εξακολουθεί να αντιμετωπίζει πολλές δυσκολίες, αλλά λειτουργεί ομαλά  στις περισσότερες των περιπτώσεων.

Ένα πρόβλημα που πολλοί εντοπίζουν ή αντιμετωπίζουν είναι το χάσμα ανάμεσα στους νέους και τους ακτιβιστές μεγαλύτερης ηλικίας. Πολλές φορές δεν τους λαμβάνουν σοβαρά υπόψη ή τους αντιμετωπίζουν καχύποπτα και υποτιμητικά. Όλοι υποστηρίζουμε ένα σκοπό και βάζουμε τα δυνατά μας από κοινού για να επιτύχουμε τους στόχους μας. Δεν θα πρέπει να ασχολούμαστε με την ηλικία των ακτιβιστών, αλλά με το σημαντικό ρόλο και τη δράση τους. Θα πρέπει να υπάρχει ένας ειλικρινής διάλογος και συνεχής συζήτηση ανάμεσά τους. Θα πρέπει να αποσαφηνίσουν τους ρόλους τους και να πάρουν το καλύτερο από τον καθένα. Για παράδειγμα, οι νέοι άνθρωποι μπορεί να έχουν περισσότερο πάθος για τον κοινό σκοπό και να είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν μια πορεία διαμαρτυρίας ή ένα street-activity, αλλά και οι ηλικιωμένοι μπορούν να έχουν διασυνδέσεις με ορισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης (τηλεόραση, εφημερίδες κλπ.) και να προωθήσουν το αίτημά τους πιο αποτελεσματικά και σε μεγαλύτερο κοινό μέσω αυτών των διαύλων. Οι ακτιβιστές θα πρέπει να χρησιμοποιούν όλες τις δυνατότητες και τα “όπλα” τους με πολύ αποτελεσματικό τρόπο, αφού δεν υπάρχει χώρος για εσωτερικές έριδες στα κινήματα.

Εκτός των άλλων, οι νέοι θα πρέπει να υποκινούν την αλλαγή και να είναι η κινητήρια δύναμη της καινοτομίας, της οικονομικής ανάπτυξης και του εμπορίου, όχι μόνο οι συμμετέχοντες. Οι νέοι δεν θα πρέπει μόνο να περιμένουν για ευκαιρίες από τις κυβερνήσεις ή τα άλλα θεσμικά όργανα. Θα πρέπει να αρχίσουν να δημιουργούν τις δικές τους ευκαιρίες! Οι νέοι, άλλωστε, είναι ήδη οι ηγέτες και υποκινητές της καινοτομίας! Θα πρέπει να παίρνουν περισσότερα ρίσκα στον επιχειρηματικό τομέα και να προσπαθούν να επενδύουν στις ικανότητές τους. Είναι γνωστό πως μερικές από τις πιο επιτυχημένες νεοφυείς επιχειρήσεις ιδρύθηκαν και λειτουργούν από νέους (συχνά κάτω των 25 ετών). Θα πρέπει, ως νέοι, να έχουμε αυτοπεποίθηση για τις γνώσεις, τις ικανότητες και τις δεξιότητές μας και να προσπαθήσουμε να το μεταδώσουμε αυτό με κάθε τρόπο στην κοινωνία μας. Αυτό μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στην οικονομική ανάπτυξη και την ανάπτυξη εν τέλει.

Για να διευκολυνθεί η κατηγοριοποίηση, o Guardian κατέγραψε τις 11 ιδέες για την αξιοποίηση των δεξιοτήτων της επόμενης γενιάς ηγετών που προέκυψαν μέσα από τη συζήτηση:

1. Αναγνωρίστε πως έχουμε ήδη νέους που είναι ηγέτες στην ανάπτυξη
2. Κάντε τους νέους τη λύση, όχι το πρόβλημα
3. Απαλλαγείτε από τις παράλληλες εκδηλώσεις για τη νεολαία
4. Εντάξτε τους νέους στις κυβερνητικές διαβουλεύσεις
5. Αναγνωρίστε ότι δεν είμαστε μια ομοιογενής ομάδα
6. Δημιουργήστε περισσότερες οικονομικές ευκαιρίες
7. Ενθαρρύνετε τη συμμετοχή στην κοινωνία των πολιτών σε νεαρή ηλικία
8. Μοιραστείτε τη γνώση και την εμπειρία
9. Ξεκινήστε τη δική σας πρωτοβουλία για να κάνετε τους ηγέτες να λογοδοτούν
10. Συγκεντρωθείτε όλοι μαζί για να διατηρηθείτε στην κορυφή των προτεραιοτήτων της νεολαίας
11. Ακούστε και ενεργείστε πάνω σε αυτά που λένε οι νέοι

Δυστυχώς, οι νέοι κυρίως στη νότια Ευρώπη σήμερα δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς και την πολιτική. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν παραιτηθεί από την πολιτική και δεν αναλαμβάνουν ενεργό ρόλο στην κοινωνία. Πρέπει να οικοδομήσουμε πάλι μια σχέση εμπιστοσύνης και αμοιβαίου σεβασμού μεταξύ των νέων και των πολιτικών. Οι νέοι πρέπει να είναι οι οδηγοί της πολιτικής αλλαγής, να συμμετέχουν ενεργά σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής και να είναι ένα καίριο μέρος των μηχανισμών λήψης αποφάσεων. Άλλωστε, δεν είμαστε η μελλοντική γενιά, αλλά η σημερινή γενιά!

Read more...

No Hate Speech Movement: Το τέλος της αρχής;

Η εκστρατεία “Οι Νέοι καταπολεμούν τη ρητορική μίσους στο διαδίκτυο” είναι ένα πρόγραμμα που υλοποιείται από τον τομέα της νεολαίας του Συμβουλίου της Ευρώπης από το 2012. Αποσκοπεί στην καταπολέμηση του ρατσισμού και των διακρίσεων στην ηλεκτρονική έκφραση της ρητορικής μίσους, εφοδιάζοντας τους νέους και τις οργανώσεις νεολαίας με τις αναγκαίες ικανότητες για να αναγνωρίζουν και να ενεργούν κατά αυτών των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

Γεννήθηκε ύστερα από πρόταση των εκπροσώπων της νεολαίας στο Advisory Council on Youth και εγκρίθηκε από το Joint Council on Youth (στο οποίο οι εκπρόσωποι των οργανώσεων νεολαίας και οι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων λαμβάνουν αποφάσεις για τις πολιτικές, τις προτεραιότητες και τα προγράμματα στα πλαίσια του co-management) του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η πρώτη φάση της ευρωπαϊκής εκστρατείας ξεκίνησε τυπικά από το Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης Thorbjørn Jagland στις 22 Μαρτίου 2012 και τελείωσε επίσημα στις 31 Μαρτίου 2015. Παρ’ όλα αυτά, λόγω της μεγάλης επιτυχίας και αναγνωρισιμότητάς της, η εκστρατεία θα συνεχιστεί έως και το 2017! Ήδη υλοποιούνται από μη κυβερνητικές οργανώσεις και κυβερνητικούς εταίρους περισσότερες από 40 εθνικές εκστρατείες σε διάφορες χώρες.

Η εκστρατεία δεν έχει σχεδιαστεί για να περιορίσει την ελευθερία της έκφρασης στο διαδίκτυο σε καμία περίπτωση. Είναι ξεκάθαρα ενάντια στη ρητορική μίσους στο διαδίκτυο σε όλες τις μορφές της, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που επηρεάζουν περισσότερο τους νέους, όπως ο κυβερνο-εκφοβισμός (cyber-bullying). Η εκστρατεία επικεντρώνεται στην εκπαίδευση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στη ενεργό συμμετοχή της νεολαίας και στη γνώση των μέσων.

Το διάστημα 28-30 Μαΐου 2015 πραγματοποιήθηκε στο Στρασβούργο το Συνέδριο Αξιολόγησης του No Hate Speech Movement με τίτλο “No Hate Speech Movement: Το τέλος της αρχής;”. Οι συμμετέχοντες ξεπέρασαν τους 120 και προέρχονται από εκπροσώπους οργανώσεων νεολαίας, καθώς και εκπροσώπους των φορέων-εταίρων της εκστρατείας. Κύριος σκοπός του συνεδρίου ήταν να αξιολογηθούν τα αποτελέσματα της εκστρατείας και να αναπτυχθεί η στρατηγική που θα ακολουθηθεί από εδώ και πέρα ως follow-up. Πιο συγκεκριμένα, οι στόχοι του συνεδρίου ήταν:

1. Να γίνουν γνωστά τα επιτεύγματα της εκστρατείας σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένου του έργου των online ακτιβιστών, των εθνικών εκστρατειών και των ευρωπαίων εταίρων.
2. Να παρουσιαστούν και να συμπληρωθούν τα πορίσματα της εξωτερικής αξιολόγησης της εκστρατείας με τους κύριους εταίρους της εκστρατείας.
3. Να εντοπιστούν οι περιοχές για περαιτέρω συνεργασία και follow-up σε όλα τα σχετικά επίπεδα και να αναπτυχθούν στρατηγικές υλοποίησης.
4. Να εδραιωθούν οι σχέσεις και τα δίκτυα που ξεκίνησαν μέσα στην/για την εκστρατεία.
5. Να δοθεί αναγνώριση και προβολή στην εκστρατεία και να δεσμευτούν οι εταίροι για την περαιτέρω δράση κατά της ρητορικής μίσους και υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Στο συνέδριο συμμετείχαν αξιωματούχοι του Συμβουλίου της Ευρώπης, καθώς και ακαδημαϊκοί, ακτιβιστές και πολιτικοί. Στα διάφορα workshops, οι νέοι συμμετέχοντες μοιράστηκαν καλές πρακτικές, αξιολόγησαν τις εμπειρίες τους και έκαναν προτάσεις για το μέλλον της εκστρατείας! Επίσης, έγινε εκτενής παρουσίαση της εξωτερικής αξιολόγησης που πραγματοποιήθηκε για την εκστρατεία, αλλά και της πανευρωπαϊκής έρευνας που προηγήθηκε.

Ιδιαίτερη αξία έχει να τονιστεί πως αν και το No Hate Speech Movement αποτελεί ευρωπαϊκή εκστρατεία, εντούτοις χάρη στην αποτελεσματικότητά του έχει επεκταθεί ραγδαία και σε άλλες ηπείρους. Στο Μεξικό η εκστρατεία είναι γνωστή ως Sintags, ενώ αντίστοιχη εκστρατεία υλοποιείται και στο Μαρόκο, λαμβάνοντας πάντα υπόψη τις ιδιαιτερότητες και ιδιομορφίες της κάθε περιοχής και του κάθε λαού.

Το No Hate Speech Movement κατάφερε αυτά τα δυο και κάτι χρόνια να γίνει ίσως η πιο αναγνωρίσιμη και επιτυχημένη εκστρατεία του Συμβουλίου της Ευρώπης. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υφίσταται ακόμα εθνική εκστρατεία, παρόλο που αντιμετωπίζουμε όλο και περισσότερα κρούσματα bullying και cyber-bullying! Το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει δώσει όλα τα απαραίτητα εργαλεία και την τεχνογνωσία στα κράτη μέλη του για να “στήσουν” την εθνική στρατηγική τους ενάντια στη ρητορική του μίσους, αλλά η χώρα μας για ακόμα μια φορά μένει αμέτοχη στις εξελίξεις. Αντιθέτως, χώρες εκτός Ευρώπης, όπως το Μεξικό και το Μαρόκο, σπεύδουν να ωφεληθούν και “επενδύουν” στη σωστή διαδικτυακή (και όχι μόνο) διαπαιδαγώγηση της νεολαίας τους. Η συνέχιση της εκστρατείας για το διάστημα 2015-2017 αποτελεί σημαντικό γεγονός που δεν θα πρέπει να υποτιμήσουμε σε καμία περίπτωση και θα πρέπει να το εκμεταλλευτούμε δεόντως αν θέλουμε να ενισχύσουμε το ρόλο της νεολαίας στη χώρα μας. Ελάχιστα είναι τα χρήματα που απαιτούνται, περισσότερο μετράει η θέληση και διάθεση για πρόοδο... 

Read more...

Ενεργοποιώντας τη νεολαία σε 24 ώρες

Στις 24 Οκτωβρίου η βρετανική εφημερίδα Guardian ανέλαβε μια σημαντική παγκόσμια πρωτοβουλία: τη διοργάνωση ενός 24ωρου παγκόσμιου μαραθωνίου στο twitter (tweetathon) με θέμα την ενεργοποίηση της νεολαίας υπό το hashtag #YouthEngage! Μέσα σε 24 ώρες διεξήχθησαν 24 μονόωρες διαδικτυακές συνομιλίες σε 24 διαφορετικές χώρες σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Η αρχή έγινε από τα νησιά Φίτζι στον Ειρηνικό ωκεανό και συνεχίστηκε μέχρι τις ΗΠΑ...

Μεταξύ 2 και 3 μμ (τοπική ώρα) ήταν η σειρά της Ελλάδας να παραλάβει τη σκυτάλη αυτού του ξεχωριστού tweetathon και με συντονιστές το Youthnet Hellas και την AIESEC να συμβάλλει στο δημόσιο διάλογο για την ενεργοποίηση της νεολαίας. Το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης επικεντρώθηκε στο έλλειμμα δημοκρατίας στη χώρα, καθώς και τις συνέπειες της υφιστάμενης οικονομικής κρίσης.

Ένα από τα πρώτα θέματα που τέθηκαν ήταν η μετάβαση των νέων στην αυτονομία. Η παρατεταμένη ύφεση και η υψηλή ανεργία έχουν οδηγήσει πολλούς νέους στην επιστροφή στην πατρική τους εστία. Μην έχοντας εργασιακές διεξόδους και επαρκή εισοδήματα, πολλοί νέοι σήμερα αναγκάζονται να ζουν με την οικογένειά τους για πολλά χρόνια με σημαντικές αρνητικές συνέπειες για την προσωπική και οικονομική τους αυτονομία. Ακόμα, επηρεάζεται άμεσα το επίπεδο ζωής τους και η ομαλή κοινωνική τους ένταξη.

Η υψηλή ανεργία στους νέους έχει οδηγήσει σε “διαρροή εγκεφάλων”! Η Ελλάδα χάνει συνεχώς χρήσιμο ανθρώπινο κεφάλαιο για το μέλλον και την ανάπτυξή της, αφού οι νέοι δεν έχουν επαρκή κίνητρα για να μείνουν στη χώρα και μεταναστεύουν. Παράλληλα, όσοι μένουν πίσω βρίσκονται αντιμέτωποι με αμφιβόλου ποιότητας επαγγελματικές θέσεις και θέσεις πρακτικής άσκησης. Δυστυχώς, τα εργαλεία που παρέχονται από τους ευρωπαϊκούς φορείς για την απόκτηση γνώσεων και δεξιοτήτων δεν είναι ευρέως γνωστά και δεν χρησιμοποιούνται επαρκώς από το κοινό που στοχεύουν.

Οι νέοι χρησιμοποιώντας τα social media με σωστό σκοπό πρότειναν λύσεις στα τρέχοντα ζητήματα, ενώ αναφέρθηκαν και στην επιχειρηματικότητα. Παρ’ όλα αυτά, η γραφειοκρατία, τα διοικητικά εμπόδια και η έλλειψη επιχειρηματικών δεξιοτήτων και αντίστοιχης εκπαίδευσης, τούς αποτρέπουν από το να αναλάβουν επιχειρηματικά ρίσκα και να τολμήσουν να “επενδύσουν” στην Ελλάδα της κρίσης...

Όμως, δεν είναι μόνο η οικονομία που απασχόλησε το διάλογο, αλλά και οι πολιτικές εξελίξεις. Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα απαισιοδοξίας, πολλοί νέοι αναπτύσσουν λανθασμένα αντανακλαστικά και οδηγούνται στην υιοθέτηση του ακροδεξιού εξτρεμισμού και της βίας. Η ακροδεξιά στις μέρες μας προσελκύει μεγάλο ποσοστό των νέων με απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον. Μια από τις προτάσεις που τέθηκαν για την ενίσχυση της δημοκρατικής συμμετοχής των νέων είναι και η πρωτοβουλία να θεσπιστούν τα 16 έτη ως το κατώτατο όριο για την άσκηση του δικαιώματος του εκλέγειν!

Για ακόμα μια φορά, όπως σε τόσες πρωτοβουλίες κατά το παρελθόν, η απουσία των πολιτικών από τη συζήτηση ήταν αισθητή. Κανείς πολιτικός (από τους τόσους που είναι ενεργοί στο twitter) δεν διέθεσε ελάχιστο χρόνο για να αλληλεπιδράσει με τους νέους, να εκφράσει τις απόψεις του, να απαντήσει στις ερωτήσεις τους και να προτείνει λύσεις στα προβλήματά τους. Για άλλη μια φορά οι νέοι βίωσαν την απαξίωση από τους Έλληνες πολιτικούς παρά την μεγάλη προβολή του tweetathon σε Ελλάδα και εξωτερικό!

Σαφώς, μια ώρα δεν είναι αρκετή για να καλύψει όλα τα ζητήματα που απασχολούν τους νέους στη χώρα μας. Οι οργανώσεις νεολαίας, αλλά και οι ίδιοι οι νέοι θα πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να συνεχίσουμε αυτό τον ειλικρινή διάλογο σε εθνικό επίπεδο. Η αρχή έγινε άλλωστε...

Read more...

No Hate Speech Movement

Το διαδίκτυο αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Επιτρέπει στους χρήστες του να δημιουργούν, να προσπελαύνουν, να δημοσιεύουν και να κάνουν χρήση του ήδη υπάρχοντος περιεχομένου. Αυτό επιτυγχάνεται με πολλούς τρόπους κι έτσι δημιουργείται ένας χώρος δημιουργικότητας, επικοινωνίας και συμμετοχής. Μάλιστα, η ραγδαία ανάπτυξη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχει αυξήσει κατακόρυφα τη συμμετοχή των νέων σε αυτά, καθώς τους δίνει νέες ευκαιρίες, αλλά επιφυλάσσει ακόμα νέες προκλήσεις και απειλές για αυτούς.

Ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία ήταν ένα πιεστικό κοινωνικό πρόβλημα πολύ πριν την εμφάνιση του διαδικτύου. Η εξέλιξη των τεχνολογιών της επικοινωνίας έχει, ωστόσο, προσθέσει μια νέα διάσταση στο πρόβλημα παρέχοντας “ένα σύγχρονο και ισχυρό μέσο για τη στήριξη του ρατσισμού και της ξενοφοβίας που επιτρέπει να διαδίδονται εύκολα και ευρέως εκφράσεις που περιέχουν τέτοιες ιδέες”.

Δυστυχώς, πολλοί νέοι μπορούν να είναι θύματα, αλλά και θύτες παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η αυξανόμενη αλληλεπίδραση στο διαδίκτυο έχει δημιουργήσει μια ρητορική μίσους, η οποία έχει γίνει τα τελευταία χρόνια μια σημαντική μορφή παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με πολύ σοβαρές συνέπειες τόσο στον εικονικό, όσο και στον πραγματικό κόσμο!

Η ρητορική μίσους, όπως ορίζεται από το Συμβούλιο της Ευρώπης, συνίσταται σε όλες της μορφές έκφρασης που διαδίδουν, προτρέπουν, προωθούν ή δικαιολογούν το φυλετικό μίσος, τη ξενοφοβία, τον αντισημιτισμό ή οποιαδήποτε άλλη μορφή μη ανοχής της διαφορετικότητας, συμπεριλαμβανομένης της μισαλλοδοξίας, του εθνικισμού, των διακρίσεων και της εχθρότητας κατά των μειονοτικών ομάδων και των μεταναστών.

Η εκστρατεία “Οι Νέοι καταπολεμούν τη ρητορική μίσους στο διαδίκτυο” είναι ένα πρόγραμμα που υλοποιείται από τον τομέα της νεολαίας του Συμβουλίου της Ευρώπης μεταξύ 2012 και 2014. Αποσκοπεί στην καταπολέμηση του ρατσισμού και των διακρίσεων στην ηλεκτρονική έκφραση της ρητορικής μίσους από τον εφοδιάζοντας τους νέους και τις οργανώσεις νεολαίας με τις αναγκαίες ικανότητες για να αναγνωρίζουν και να ενεργούν κατά αυτών των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γεννήθηκε ύστερα από πρόταση των εκπροσώπων της νεολαίας στο Advisory Council on Youth και εγκρίθηκε από το Joint Council on Youth (στο οποίο οι ηγέτες της νεολαίας και εκπρόσωποι των κυβερνήσεων λαμβάνουν αποφάσεις για τις πολιτικές, τις προτεραιότητες και τα προγράμματα).

Η εκστρατεία χρειάζεται για να ευαισθητοποιήσει, να αλλάξει τις στάσεις και να κινητοποιήσει τους νέους να δράσουν από κοινού και να υποστηρίξουν τα ανθρώπινα δικαιώματα στο διαδίκτυο. Η εκστρατεία είναι επίσης ένας τρόπος να έρθουν σε επαφή και να ενωθούν όσοι έχουν παρόμοιους στόχους και αξίες. Εξάλλου, το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει παράδοση στις εκστρατείες για νέους, κυρίως με την εκστρατεία “Όλοι διαφορετικοί-όλοι ίσοι”.

Η εκστρατεία ξεκίνησε στις 22 Μαρτίου 2013 και θα “τρέχει” ως το τέλος του 2014. Παράλληλα, έχουν ξεκινήσει και εθνικές εκστρατείες, οι οποίες ίσως και να συνεχιστούν μετά το τέλος του 2014! Η εκστρατεία είναι ανοιχτή για διαδικτυακή συμμετοχή προς όλους όσοι είναι 13 ετών και μεγαλύτεροι. Βασίζεται σε διαδικτυακές ομάδες νέων που έχουν ως κίνητρο να συζητήσουν και να δράσουν απέναντι στη ρητορική μίσους στο διαδίκτυο.

Πρέπει να τονιστεί πως η εκστρατεία δεν έχει σχεδιαστεί για να περιορίσει την ελευθερία της έκφρασης στο διαδίκτυο. Ούτε αφορά την καλή συμπεριφορά στο διαδίκτυο. Απευθύνεται ξεκάθαρα ενάντια στη ρητορική μίσους στο διαδίκτυο σε όλες τις μορφές της, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που επηρεάζουν περισσότερο τους νέους, όπως ο κυβερνο-εκφοβισμός και το κυβερνο-μίσος. Η εκστρατεία επικεντρώνεται στην εκπαίδευση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη συμμετοχή των νέων και τη γνώση των μέσων επικοινωνίας.

Οι στόχοι της εκστρατείας είναι:

• Να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση για τη ρητορική μίσους στο διαδίκτυο και τους κινδύνους που ενέχει για τη δημοκρατία και τους νέους.
• Η προώθηση της γνώσης των μέσων ενημέρωσης και του διαδικτύου.
• Η στήριξη των νέων να ορθοστατήσουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τόσο online όσο και offline.
• Να μειώσει τα επίπεδα αποδοχής της ρητορική μίσους στο διαδίκτυο.
• Να κινητοποιήσει, εκπαιδεύσει και να δημιουργήσει ένα δίκτυο από νεαρούς διαδικτυακούς ακτιβιστές για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
• Η χαρτογράφηση της ρητορικής μίσους στο διαδίκτυο και η ανάπτυξη εργαλείων για την καταπολέμησή της.
• Να υποστηρίξει και να δείξει αλληλεγγύη στους ανθρώπους και ομάδες, οι οποίες στοχοποιούνται από τη ρητορική μίσους στο διαδίκτυο.
• Να υποστηρίξει την ανάπτυξη και τη συναίνεση στα όργανα της ευρωπαϊκής πολιτικής για την καταπολέμηση της ρητορικής μίσους.
• Η ανάπτυξη της συμμετοχής των νέων στο διαδίκτυο.

Παρά το γεγονός ότι βασίζεται στο διαδίκτυο, η εκστρατεία έχει επίσης σημαντικά offline στοιχεία και δραστηριότητες, όπως εκπαιδευτικά προγράμματα , σεμινάρια , συνέδρια, εκδηλώσεις για τη νεολαία, φεστιβάλ και flashmobs. Οι τοπικές και γλωσσικές διαφορές είναι πολύ σημαντικές. Έτσι, η online καμπάνια έχει σχεδιαστεί για να επιτρέπει την εθνική, πολιτιστική και γλωσσική πολυμορφία. Θα πρέπει να εξεταστούν όλες οι πτυχές της ρητορικής μίσους κατά την ανάλυση του προβλήματος και την ανάληψη δράσης, έτσι ώστε τα κίνητρα, το περιεχόμενο, ο τόνος, το πλαίσιο, οι στόχοι, καθώς και οι πιθανές συνέπειες της ρητορικής μίσους να λαμβάνονται υπόψη. Η εκστρατεία τονίζει τη σημασία της συμμετοχής των σχολικών κοινοτήτων, καθώς και της μη τυπικής εκπαίδευσης και των κοινωνικομορφωτικών δραστηριοτήτων των νέων.

Στα πλαίσια της εκστρατείας, οι ακτιβιστές καλούν τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και τα κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης να καθιερώσουν την 22α Ιουλίου ως “Ευρωπαϊκή ημέρα για τα θύματα των εγκλημάτων μίσους”. Αυτό συμβαίνει για να θυμόμαστε τα θύματα εγκλημάτων μίσους και όσους έχουν πέσει θύματα αυτών των επιθέσεων. Πρόκειται, επίσης, για να δείξουμε αλληλεγγύη προς εκείνους οι οποίοι στοχοποιούνται, να ευαισθητοποιηθεί και να εκπαιδευτεί το κοινό σχετικά με τα εγκλήματα μίσους και τις συνέπειές τους στην κοινωνία.

Περισσότερες πληροφορίες για το “No Hate Speech Movement” μπορείτε να βρείτε στη σελίδα www.nohatespeechmovent.org σε διάφορες γλώσσες.

Read more...

Ευρωπαϊκή Ημέρα Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων

Σήμερα που ζούμε στην εποχή της ηλεκτρονικής παγκοσμιοποίησης και όλα γίνονται αυτοματοποιημένα μέσα από υπολογιστικά συστήματα, η ηλεκτρονική επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων των πολιτών έχει ιδιαίτερη σημασία. Οι πολίτες χρησιμοποιούν προσωπικά δεδομένα στην εργασία τους, στις συνδιαλλαγές τους με το Κράτος, στις εμπορικές συναλλαγές τους, ακόμα και σε ιατρικά ζητήματα. Έχουν, λοιπόν, δικαίωμα οι εν λόγω πληροφορίες τους να προστατεύονται! Αυτό αποτελεί προϋπόθεση για την άσκηση άλλων θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα στην προστασία της ιδιωτικής ζωής, της ελευθερίας της έκφρασης και της ελευθερίας της συνείδησης.

Ως δεδομένο προσωπικού χαρακτήρα λογίζεται οποιαδήποτε πληροφορία σχετίζεται με ένα φυσικό πρόσωπο, χωρίς να έχει σημασία αν η πληροφορία αναφέρεται στον ιδιωτικό, τον επαγγελματικό ή τον δημόσιο βίο του εκάστοτε προσώπου. Τα δεδομένα προσωπικού ποικίλλουν και μπορούν, επί παραδείγματι, να είναι ένα ονοματεπώνυμο, μια φωτογραφία, μια διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, τα στοιχεία ενός τραπεζικού λογαριασμού, στοιχεία που έχουν αναρτηθεί σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πληροφορίες σχετικά με το ιατρικό ιστορικό ή η διεύθυνση IP ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Στις 26 Απριλίου 2006, η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης αποφάσισε να καθιερώσει την Ευρωπαϊκή Ημέρα Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, η οποία εορτάζεται κάθε χρόνο στις 28 Ιανουαρίου. Η επιλογή της ημέρας δεν είναι τυχαία. Η ημερομηνία αυτή συμπίπτει με την επέτειο (28 Ιανουαρίου 1981) του ανοίγματος για την υπογραφή της σύμβασης 108 του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της αυτοματοποιημένης επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που αποτελεί για πάνω από 30 χρόνια τον ακρογωνιαίο λίθο της προστασίας των δεδομένων στην Ευρώπη και όχι μόνο. Φέτος, στην 8η επέτειο, με αφορμή την υπόθεση Snowden δίνεται έμφαση στη χρήση του νόμου και της τεχνολογίας στην αντιμετώπιση των υποκλοπών.

Ο στόχος της ημέρας αυτής είναι να δώσει στους πολίτες την ευκαιρία να κατανοήσουν ποιά δεδομένα τους συλλέγονται και υφίστανται επεξεργασία, γιατί γίνεται αυτό, καθώς και ποια είναι τα δικαιώματά τους σε σχέση με την εν λόγω επεξεργασία. Είναι επίσης μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να γίνουν ευρέως γνωστοί οι εγγενείς κίνδυνοι που συνδέονται με την παράνομη χρήση ή παράνομη επεξεργασία των προσωπικών τους δεδομένων.

Στις 26 Ιανουαρίου, 2009, η Βουλή των Αντιπροσώπων στις Ηνωμένες Πολιτείες ενέκρινε ψήφισμα που καθιστά την 28η Ιανουαρίου ως “Εθνική Ημέρα Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων”.  Στις 28 Ιανουαρίου 2009, η Γερουσία πέρασε αντίστοιχο ψήφισμα αναγνωρίζοντας τον εορτασμό της ημέρας. Πλέον, η σημασία της ημέρας έχει ξεφύγει από τα όρια της Ευρώπης και επεκτείνεται σε Η.Π.Α. και Καναδά.

Η πρωτοβουλία αυτή επιδιώκει, επίσης, την αύξηση της ευαισθητοποίησης μεταξύ των εφήβων και νεαρών ενηλίκων για τη σημασία της προστασίας του απορρήτου των προσωπικών τους πληροφοριών στο διαδίκτυο, ιδίως στο πλαίσιο της κοινωνικής δικτύωσης. Ακόμα, προωθούνται εκδηλώσεις και δραστηριότητες σχετικά με την ανάπτυξη τεχνολογικών εργαλείων που αφορούν τον ατομικό έλεγχο των προσωπικών δεδομένων. Αναπτύσσεται διάλογος μεταξύ των ενδιαφερόμενων μερών όσον αφορά την προώθηση της προστασίας των δεδομένων και της ιδιωτικότητας.

Στα πλαίσια της ημέρας αυτής, προσφέρεται η δυνατότητα για συνεργασία μεταξύ των κυβερνήσεων, της βιομηχανίας, του ακαδημαϊκού κόσμου, των μη κερδοσκοπικών οργανισμών, των επαγγελματιών και των εκπαιδευτικών! Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τα προσωπικά δεδομένα προστατεύονται τόσο από τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε., όσο και από τη Συνθήκη της Λισαβόνας, όμως το νομοθετικό πλαίσιο χρήζει εκσυγχρονισμού! Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αναγνωρίσει την ανάγκη αυτή κι έτσι τον Ιανουάριο του 2012, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε μια εκτεταμένη αναθεώρηση του νομοθετικού πλαισίου της Ε.Ε. για την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Οι προτάσεις αυτές έχουν σκοπό να ενισχύσουν τα ατομικά δικαιώματα και να συμβάλουν στην αντιμετώπιση των προκλήσεων της παγκοσμιοποίησης και των νέων τεχνολογιών.

Δεν θα πρέπει να λησμονούμε πως πέρα από το ηθικό κομμάτι του ζητήματος, υπάρχει και η οικονομική πλευρά. Η συλλογή και ανάλυση προσωπικών δεδομένων πολιτών έχει αποκτήσει, πλέον, τεράστια οικονομική αξία. Μάλιστα, σύμφωνα με μελέτες, η αξία των δεδομένων των πολιτών της Ε.Ε. κατά το 2011 ήταν 315 δις ευρώ, ενώ η αξία αυτή είναι δυνατόν να πλησιάσει το 1 τρις ευρώ ετησίως μέχρι το 2020! Γίνεται εύκολα, λοιπόν, αντιληπτό πως τα ζητήματα ιδιωτικότητας και προσωπικών δεδομένων θα μας απασχολήσουν αρκετά στο άμεσο μέλλον...

Read more...

Στα χνάρια του Γκαίμπελς...

Αποτελεί κοινά αποδεκτό γεγονός πως το επίπεδο του πολιτικού λόγου στην Ελλάδα δεν είναι το υψηλότερο. Ειδικά από την εποχή που καθιερώθηκαν τα “τηλεπαράθυρα” παρακολουθούμε κάθε μέρα λεκτικούς διαξιφισμούς χειρίστου είδους. Πολιτικοί που μιλούν όλοι μαζί, διακόπτουν τους συνομιλητές τους και χρησιμοποιούν περιθωριακές εκφράσεις προβάλλονται κάθε μέρα (από νωρίς το πρωί έως αργά το βράδυ) στους τηλεοπτικούς μας δέκτες.

Όλα τα παραπάνω ήταν γνωστά εδώ και πολλά χρόνια. Αυτά, όμως, που βιώνουμε εδώ και μερικούς μήνες με την παρούσα κυβέρνηση σίγουρα είχαμε να τα βιώσουμε πολλές δεκαετίας, ενώ πολλοί τα συγκρίνουν ευθέως με τις πρακτικές της Χούντας! Αποκορύφωμα όλων, το μονταρισμένο βίντεο του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Το τρομοκρατικό χτύπημα στο Mall αποτέλεσε το κατάλληλο ερέθισμα. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ παρόλο που το καταδίκασαν στοχοποιήθηκαν ως τρομοκράτες από την ίδια την κυβέρνηση. Ο λόγος; Σύμφωνα με ένα (μονταρισμένο) βίντεο που παρουσιάστηκε από το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης και υιοθετήθηκε αμέσως από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ καλούσε τον λαό σε τρομοκρατικό χτύπημα στο Mall!

Το βίντεο αυτό όντως, όπως έχει μονταριστεί, μπορεί να δώσει την εντύπωση πως ο βουλευτής καλεί σε πιο δυναμικές μορφές κοινωνικής πάλης, συμπεριλαμβανομένης της ένοπλης. Η αλήθεια όμως απέχει παρασάγγας. Ο βουλευτής όχι μόνο δεν καλούσε σε ένοπλη δράση, αλλά προέτρεπε σε δημοκρατικό αγώνα. Η αναφορά στο Mall έγινε φυσικά, αλλά αφορούσε τις παραβάσεις που (σύμφωνα με τον ίδιο) έχουν γίνει στην κατασκευή και εκμετάλλευσή του. Αποτέλεσμα; Ολόκληρη η αξιωματική αντιπολίτευση χαρακτηρίζεται ως τρομοκρατική ομάδα. Το παράδοξο είναι, όμως, άλλο. Ακόμα και μετά την αποκάλυψη του φιάσκου και της ωμής διαστρέβλωσης της αλήθειας, όχι μόνο δεν παραιτείται κανείς από τους εμπνευστές και δημιουργούς (κυρίως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος), αλλά συνεχίζουν να αναφέρονται στα δήθεν λεγόμενα του βουλευτή σαν να πρόκειται για αυθεντικό υλικό...

Μια άλλη θλιβερή δράση της κυβέρνησης αποτελεί η προσπάθεια (φανερής ή κρυφής) λογοκρισίας στα ΜΜΕ. Παλαιότερα όλοι πίστευαν πως η κυβέρνηση λογοκρίνει τη δημόσια τηλεόραση και υποβάλλει τις προς μετάδοση ειδήσεις. Η κυβέρνηση του Σαμαρά, όμως, προσπαθεί με απίστευτη θρασύτητα να λογοκρίνει και άλλα μέσα. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των Αρβανίτη-Κατσίμη που εκδιώχθηκαν από την εκπομπή τους στη ΝΕΤ επειδή έκαναν κάποιο σχόλιο για τον Ν. Δένδια. Βέβαια, απλά αναρωτήθηκαν αν ο Δένδιας κινήθηκε νομικά ενάντια στο Guardian, όπως είχε δηλώσει...

Άλλη κραυγαλέα περίπτωση είναι αυτή του Κ. Βαξεβάνη. Με τη δημοσίευση της λίστας Λαγκάρντ, συνελήφθη και δικάστηκε με την κατηγορία για παραβίαση του νόμου περί προσωπικών δεδομένων. Φυσικά, αθωώθηκε αλλά η ιστορία του δεν τελειώνει εδώ. Η Εισαγγελία Αθηνών άσκησε έφεση κατά της αθωωτικής απόφασης και έτσι ο Βαξεβάνης θα ξαναδικαστεί! Η προσπάθεια φίμωσης του τύπου (με τις ευλογίες της κυβέρνησης) φαίνεται πως δεν σταματά. Αποτέλεσμα όλων αυτών; Πέρα από την ταλαιπωρία του ίδιου, ο Βαξεβάνης αντιμετωπίζεται από την πλειοψηφία του τύπου στο εξωτερικό ως “ήρωας της δημοσιογραφίας”, προτείνεται για διεθνή βραβεία και κερδίζει το σεβασμό της πλειοψηφίας των Ελλήνων που επιζητούν την αποκαλυπτική δημοσιογραφία. Από την άλλη, η Ελλάδα λοιδορείται ως η μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δικάζει δημοσιογράφους που κάνουν σωστά τη δουλειά τους και συγκαταλέγεται στις τριτοκοσμικές χώρες όσον αφορά την ελευθερία του τύπου.

Ένας άλλος δημοσιογράφος που καταγγέλλει ευθέως την κυβερνητική παρέμβαση στο έργο του είναι ο Θ. Δημάδης. Λίγες ώρες μετά την μετάδοση ενός ρεπορτάζ, ο Δημάδης δέχεται μέσω twitter φραστικές επιθέσεις από τον Διευθυντή του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού, οι οποίες κλιμακώνονται τις επόμενες εβδομάδες αμφισβητώντας την αξιοπιστία της είδησης και του δημοσιογράφου. Μετά, του απαγορεύτηκε από το κανάλι να μεταδώσει την ίδια είδηση στο δελτίο ειδήσεων, ενώ το ρεπορτάζ αποσύρθηκε και από την ιστοσελίδα του σταθμού. Μετά και την πλήρη επιβεβαίωση της είδησης, με σχετική επιστολή του παραιτήθηκε επικαλούμενος λόγους “επαγγελματικής αξιοπρέπειας”.

Σε όλα αυτά μπορούμε να προσθέσουμε και τις διάφορες επιθέσεις που γίνονται κατά κόρον από το επιτελείο του πρωθυπουργού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κυρίως  στο facebook και το twitter, σε όποιον εκφράζει αντίθετη άποψη. Και ο Δημάδης, άλλωστε, κάτι ανάλογο βίωσε αρχικά. Χυδαίες φραστικές επιθέσεις που μόνο οίκτο και αποτροπιασμό προκαλούν για τις “προσωπικές επιλογές” του Σαμαρά. Ειδικά αν συμπεριλάβουμε και τα διάφορα sites και blogs που με στημένα δημοσιεύματα προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν τους πολίτες και να διαστρεβλώσουν την αλήθεια, γίνεται αντιληπτό πως ζούμε κάτω από μια κυβέρνηση που προσπαθεί απροκάλυπτα να χειραγωγήσει το λαό και να φιμώσει τον τύπο...

Δυστυχώς, φαίνεται πως στην Ελλάδα του 21ου αιώνα κάποιοι θέλουν να αποτελέσουν άξιους συνεχιστές και διαδόχους του Γκαίμπελς. Το γεγονός αυτό γίνεται ακόμα πιο τραγικό αν αναλογιστούμε πως αυτοί οι άνθρωποι είναι δημοκρατικά εκλεγμένοι (οι περισσότεροι) από το λαό! Το μόνο παρήγορο είναι πως όσο υπάρχουν λογοκριτές και διαστρεβλωτές, τόσο θα υπάρχουν μάχιμοι δημοσιογράφοι που τιμούν την πένα τους και πολίτες διψασμένοι να μάθουν την αλήθεια...

Read more...

Παγκόσμια Ημέρα Ελεύθερου Λογισμικού 2012

Στις 15 Σεπτεμβρίου κοινότητες σε όλο τον κόσμο γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα Ελεύθερου Λογισμικού. Πρόκειται για μια ετήσια παγκόσμια γιορτή του Ελεύθερου Λογισμικού και του Ανοιχτού Κώδικα. Η Παγκόσμια Ημέρα Ελεύθερου Λογισμικού είναι μια προσπάθεια με στόχο την ενημέρωση του κόσμου για τα οφέλη της χρήσης ελεύθερου λογισμικού στην εκπαίδευση, στην δημόσια διοίκηση και στις επιχειρήσεις.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ελεύθερου Λογισμικού καθιερώθηκε το 2004 και παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στις 28 Αυγούστου του ίδιου έτους. Περίπου 12 ομάδες συμμετείχαν στην πρώτη Παγκόσμια Ημέρα Ελεύθερου Λογισμικού. Από τότε έχει αυξηθεί σε δημοτικότητα και ενώ οι διοργανωτές ανέμεναν πάνω από 1.000 ομάδες το 2010, η εκδήλωση έχει περιοριστεί σε περίπου 400 τοποθεσίες κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών, που αντιπροσωπεύει μείωση κατά 30% το 2009. Από το 2006, η Παγκόσμια Ημέρα Ελεύθερου Λογισμικού διοργανώνεται το τρίτο Σάββατο του Σεπτεμβρίου.

Ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός Software Freedom International διοργανώνει την Παγκόσμια Ημέρα Ελεύθερου Λογισμικού σε συνεργασία με πολλές χώρες παγκοσμίως και προσφέρει υποστήριξη, συνεργασία και ομάδες εθελοντών για την διοργάνωση εορτασμών σε όλο τον κόσμο. Κύριος στόχος παραμένει η διευκόλυνση του κόσμου στο να επικοινωνεί, να δημιουργεί, και να μοιράζετε σε ένα ψηφιακό επίπεδο!

Κάθε εκδήλωση αφήνεται για να διοργανωθεί από τις τοπικές ομάδες σε όλο τον κόσμο. Οι προ-εγγεγραμμένες ομάδες (2 μήνες πριν την εκδήλωση ή νωρίτερα) λαμβάνουν δωρεάν προωθητικό υλικό που τους αποστέλλεται από τον οργανισμό Software Freedom International για να συμβάλλουν στις εκδηλώσεις. Το wiki της Παγκόσμιας Ημέρας Ελεύθερου Λογισμικού περιέχει μεμονωμένες σελίδες ομάδων που περιγράφουν τα σχέδιά τους, καθώς και χρήσιμες πληροφορίες για να τους κρατούν ενήμερους. Οι εκδηλώσεις ποικίλλουν μεταξύ τους. Διοργανώνονται συνέδρια που εξηγούν τα οφέλη του Ελεύθερου Λογισμικού και του Λογισμικού Ανοιχτού Κώδικα, εργαστήρια, παρουσιάσεις, παιχνίδια, δενδροφυτεύσεις, συζητήσεις και InstallFests.

Το ελεύθερο λογισμικό όπως ορίζεται από το Ίδρυμα Ελευθέρου Λογισμικού (Free Software Foundation), είναι λογισμικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί, αντιγραφεί, μελετηθεί, τροποποιηθεί και αναδιανεμηθεί χωρίς περιορισμό. Η ελευθερία από τέτοιους περιορισμούς είναι βασικό στοιχείο στην ιδέα του “ελεύθερου λογισμικού”, έτσι ώστε το αντίθετο του ελεύθερου λογισμικού είναι το ιδιόκτητο λογισμικό, και όχι το λογισμικό που πωλείται για κέρδος, όπως το εμπορικό λογισμικό. Το ελεύθερο λογισμικό ορισμένες φορές αναφέρεται και σαν ανοιχτό λογισμικό ή λογισμικό ανοιχτού κώδικα αλλά οι δύο έννοιες δεν είναι ταυτόσημες. Σύμφωνα με τον Richard Stallman δεν είναι κάθε λογισμικό ελεύθερο μόνο και μόνο επειδή είναι ανοιχτού κώδικα.

Η οικονομική βιωσιμότητα του ελεύθερου λογισμικού έχει αναγνωριστεί από μεγάλες εταιρείες όπως η IBM, η Red Hat, και η Sun Microsystems. Πολλές εταιρίες που η κύρια δραστηριότητά τους δεν είναι στον τομέα IT επιλέγουν το Ελεύθερο Λογισμικό για την διαδικτυακή τους πληροφορία και τις ιστοσελίδες των πωλήσεων, λόγω του χαμηλότερου αρχικού κεφαλαίου επένδυσης και την ικανότητα να προσαρμόζουν ελεύθερα τα πακέτα εφαρμογών του. Επίσης, μερικές βιομηχανίες (όχι λογισμικού) αρχίζουν να χρησιμοποιούν τεχνικές παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιήθηκαν στην ανάπτυξη του ελεύθερου λογισμικού για τις έρευνές τους και την αναπτυξιακή διαδικασία. Οι επιστήμονες, για παράδειγμα, αναζητούν ακόμα περισσότερο ανοιχτές διαδικασίες ανάπτυξης, και σε εξοπλισμό όπως τα μικροτσίπ αρχίζουν να αναπτύσσονται με εξειδικεύσεις όρων που δημοσιεύονται κάτω από άδειες copyleft (π.χ. το εγχείρημα OpenCores). Τα Creative Commons και το free culture movement έχουν επίσης επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από το κίνημα του Ελεύθερου Λογισμικού.

Ήδη σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η αξία του Ελεύθερου Λογισμικού έχει αναγνωριστεί και μάλιστα στην ιταλική περιφέρεια της Απούλια τον Ιούλιο ψηφίστηκε ένας νόμος που απαιτεί από το δημόσιο τομέα να αξιοποιήσει περισσότερο το λογισμικό ανοιχτού κώδικα και να διαθέτει περισσότερα ανοιχτά δεδομένα ελεύθερα στο κοινό. Ακόμα, η περιφέρεια της Λάτσιο ψήφισε σχετικό νόμο για τα ανοιχτά δεδομένα το Μάιο. Η περιφέρεια του Πιεντμόντ ζητά επίσης να προτιμάται το λογισμικό ανοιχτού κώδικα για την προμήθεια λογισμικού που αφορά το δημόσιο τομέα. Τέλος, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, ο δημόσιος τομέας της Μεγάλης Βρετανίας εξοικονομεί ετησίως 28 εκατομμύρια λίρες από την Ανοικτή Πρόσβαση!

Το Ελεύθερο Λογισμικό/Λογισμικό Ανοιχτού Κώδικα διατίθεται δωρεάν, απελευθερώνει τη δημιουργικότητα, ενισχύει την ανταγωνιστικότητα και καταργεί τους περιορισμούς. Πρόκειται για λογισμικό του οποίου η άδεια επιτρέπει στον καθένα να το διαβάσει, να το αλλάξει και να το διαθέσει σε τρίτους. Αξίζει η ενίσχυση και διάδοσή του!

Read more...

Το δικαίωμα στη λήθη

Οι χρήστες του διαδικτύου στα 27 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης φτάνουν τα 338 εκατομμύρια, σύμφωνα με εκτιμήσεις τον Μάρτιο του 2011. Το 1993, το διαδίκτυο κάλυπτε μόνο το 1% του συνόλου των τηλεπικοινωνιακών πληροφοριών. Σήμερα, ο αριθμός έχει αυξηθεί σε περισσότερο από 97%. Σήμερα, τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα έχουν γίνει ένα από τα πολυτιμότερα περιουσιακά στοιχεία των εταιρειών: η αγορά για την ανάλυση μεγάλων συνόλων δεδομένων αυξάνεται κατά 40% ετησίως σε παγκόσμια κλίμακα. Η οικονομία στο διαδίκτυο θα συνεχίσει να αυξάνεται εκθετικά σε μία προϋπόθεση: η εμπιστοσύνη πρέπει να επικρατήσει. Τα προσωπικά δεδομένα είναι το νόμισμα της ψηφιακής αγοράς σήμερα. Και όπως κάθε νόμισμα, χρειάζεται σταθερότητα και εμπιστοσύνη. Μόνο αν οι καταναλωτές μπορούν να “εμπιστευτούν” ότι τα στοιχεία τους είναι καλά προστατευμένα, θα συνεχίζουν να εμπιστεύονται τις επιχειρήσεις και τις αρχές, να αγοράζουν διαδικτυακά και να αποδέχονται νέες υπηρεσίες.

Ένας Αυστριακός φοιτητής νομικής ζήτησε όλες τις πληροφορίες που διατηρούσε ένας ιστότοπος κοινωνικής δικτύωσης σε σχέση με τον ίδιο στο προφίλ του. Το κοινωνικό δίκτυο του έστειλε 1.224 σελίδες πληροφοριών. Σε αυτές περιλαμβάνονταν φωτογραφίες, μηνύματα και αναρτήσεις στη σελίδα του από προηγούμενα χρόνια, κάποιες από τις οποίες πίστευε ότι είχε διαγράψει. Συνειδητοποίησε ότι ο ιστότοπος συνέλεγε πολύ περισσότερες πληροφορίες για το άτομό του απ’ όσες ο ίδιος πίστευε και ότι πληροφορίες που εκείνος είχε διαγράψει -και τις οποίες δεν χρειαζόταν ο  ιστότοπος δικτύωσης- παρέμεναν αποθηκευμένες.

Στις 25 Ιανουαρίου 2012, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε την αναμόρφωση της νομοθεσίας που αφορά στην προστασία των προσωπικών δεδομένων των πολιτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ισχύουσα νομοθεσία θεσπίστηκε το 1995, πολύ πριν οι Ευρωπαίοι πολίτες αρχίσουν να ζουν δύο ζωές: μια στο διαδίκτυο (και τις υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης) και μια εκτός. Η νέα πρόταση περιλαμβάνει και το δικαίωμα στη λήθη για τους χρήστες του διαδικτύου.

Δικαίωμα στη λήθη (right to be forgotten στα αγγλικά) ονομάζεται το δικαίωμα των χρηστών του διαδικτύου στη διαγραφή των δεδομένων που έχουν προκύψει από δραστηριότητά τους που έχει γίνει στο παρελθόν και αποτελεί αίτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να εισαχθεί στην κοινοτική νομοθεσία στη διάρκεια του 2012. Δεδομένου ότι κατά τη διαδικτυακή τους δραστηριότητα οι πολίτες αποκαλύπτουν προσωπικά τους δεδομένα, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίζει τη θέληση των πολιτών να έχουν τη δυνατότητα να τα διαγράφουν και θα προχωρήσει σε αναθεώρηση της οδηγίας για την προστασία των δεδομένων (95/46/EΚ) που εξέδωσε το 1995. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα θεσπίσει ειδικούς ελεγκτικούς φορείς με δικαιοδοσία τη διερεύνηση δραστηριοτήτων εταιρειών κοινωνικής δικτύωσης με χρήστες από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το άρθρο 17 στην “πρόταση για Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών” προβλέπει το δικαίωμα του υποκειμένου των δεδομένων στη λήθη και τη διαγραφή. Επεξεργάζεται και διευκρινίζει περαιτέρω το δικαίωμα της διαγραφής που προβλέπεται στο άρθρο 12 (β) της οδηγίας 95/46/ΕΚ και παρέχει τις προϋποθέσεις του δικαιώματος στη λήθη, συμπεριλαμβανομένης της υποχρέωσης του υπεύθυνου της επεξεργασίας που έχει κάνει τα προσωπικά δεδομένα δημόσια να ενημερώνει τρίτους, κατόπιν αιτήσεως του υποκειμένου των δεδομένων για να σβήσει τυχόν συνδέσεις με αυτό, ή αντίγραφα ή αναπαραγωγές των εν λόγω προσωπικών δεδομένων. Ενσωματώνει επίσης το δικαίωμα του περιορισμού της επεξεργασίας σε ορισμένες περιπτώσεις, αποφεύγοντας τη διφορούμενη ορολογία "κλείδωμα".

Κάθε πρόσωπο πρέπει να έχει το δικαίωμα να έχει δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν διορθωμένα και ένα “δικαίωμα στη λήθη” όπου η διατήρηση των δεδομένων αυτών δεν είναι σύμφωνη με τον παρόντα κανονισμό. Ειδικότερα, τα υποκείμενα των δεδομένων θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα τα προσωπικά τους δεδομένα να διαγράφονται και δεν είναι πλέον υπό επεξεργασία, όπου τα δεδομένα δεν είναι πλέον απαραίτητα σε σχέση με τους σκοπούς για τους οποίους τα δεδομένα συλλέγονται ή τυγχάνουν άλλης επεξεργασίας, όπου τα υποκείμενα των δεδομένων έχουν αποσύρει τη συγκατάθεσή τους για επεξεργασία ή όπου έχουν αντιρρήσεις για την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που τους αφορούν ή όταν η επεξεργασία των προσωπικών τους δεδομένων με άλλο τρόπο δεν συμμορφώνεται με τον παρόντα κανονισμό.

Για να ενισχυθεί το “δικαίωμα στη λήθη” στο διαδικτυακό περιβάλλον, το δικαίωμα διαγραφής θα πρέπει επίσης να επεκταθεί σε τέτοιο τρόπο ώστε ένας ελεγκτής ο οποίος έχει κάνει δημόσια τα προσωπικά δεδομένα θα πρέπει να υποχρεούται να ενημερώνει τα τρίτα μέρη τα οποία επεξεργάζονται τα δεδομένα ότι το υποκείμενο των δεδομένων των αιτημάτων αιτείται να σβήσουν τις συνδέσεις σε αυτό ή αντίγραφα ή αναπαραγωγές των εν λόγω προσωπικών δεδομένων. Για να εξασφαλιστούν αυτές οι πληροφορίες, ο ελεγκτής πρέπει να λάβει όλα τα εύλογα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων των τεχνικών μέτρων, σε σχέση με τα δεδομένα για τη δημοσίευση των οποίων ο ελεγκτής είναι υπεύθυνος. Σε σχέση με τη δημοσίευση των προσωπικών δεδομένων από ένα τρίτο μέρος, ο υπεύθυνος πρέπει να θεωρηθεί υπεύθυνος για τη δημοσίευση, εφόσον ο ελεγκτής έχει επιτρέψει τη δημοσίευση από το τρίτο μέρος.

Το δικαίωμα διαγραφής έχει ενισχυθεί σε ένα δικαίωμα στη λήθη για να επιτρέψει μια πιο αποτελεσματική εφαρμογή του εν λόγω δικαιώματος στο ψηφιακό περιβάλλον. Ο ελεγκτής θα πρέπει να υπέχει ευθύνη σε περιπτώσεις όπου έχει γίνει προσωπικά δεδομένα δημόσια ή έχει εγκρίνει τη δημοσίευση τμήματος των δεδομένων από ένα τρίτο μέρος. Ωστόσο, οι υποχρεώσεις περιορίζονται στο να παρθούν “όλα τα εύλογα μέτρα” για να ενημερώσει τους τρίτους που επεξεργάζονται τα δεδομένα που ένα υποκείμενο των δεδομένων απαιτεί να σβήσουν τις συνδέσεις ή αντίγραφο ή αναπαραγωγή των εν λόγω προσωπικών δεδομένων. Αυτά τα “εύλογα μέτρα” μπορεί να συνίσταται στην εφαρμογή των τεχνικών μέτρων.

Ως εκ τούτου, το άρθρο 17 περιέχει την υποχρέωση για προσπάθεια από τον ελεγκτή, η οποία είναι πιο ρεαλιστική από πρακτική άποψη από την υποχρέωση του αποτελέσματος. Αντικατοπτρίζει επίσης το άρθρο 13 που προβλέπει ότι ο ελεγκτής θα πρέπει να εξαιρείται από την υποχρέωση να ενημερώσει όλους τους αποδέκτες για κάθε διόρθωση ή διαγραφή, όταν αυτό “αποδεικνύεται αδύνατο ή προϋποθέτει δυσανάλογη προσπάθεια”.

Το δικαίωμα στη λήθη βέβαια δεν είναι ένα απόλυτο δικαίωμα. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου υπάρχει ένα νόμιμο και νομικά βάσιμο συμφέρον να διατηρούνται τα δεδομένα σε μια βάση δεδομένων. Τα αρχεία των εφημερίδων είναι ένα καλό παράδειγμα. Είναι σαφές ότι το δικαίωμα στη λήθη δεν μπορεί να συνιστά δικαίωμα της συνολικής διαγραφής της ιστορίας. Ούτε πρέπει το δικαίωμα στη λήθη να υπερισχύει της ελευθερίας της έκφρασης ή της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης.

Τα κοινωνικά δίκτυα αποτελούν ένα χρήσιμο εργαλείο για διατήρηση της επαφής με φίλους, συγγενείς και συναδέλφους, αλλά ενέχουν επίσης τον κίνδυνο ότι οι προσωπικές πληροφορίες, οι φωτογραφίες και τα σχόλια μπορεί να δημοσιοποιούνται ευρύτερα απ’ όσο φανταζόμαστε. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό μπορεί να έχει επιπτώσεις στην οικονομική κατάσταση, στη φήμη και στην ψυχολογική κατάσταση ενός ατόμου. Τα τρία τέταρτα των Ευρωπαίων θεωρούν ότι η γνωστοποίηση προσωπικών δεδομένων αποτελεί όλο και περισσότερο μέρος της σύγχρονης ζωής. Την ίδια στιγμή, το 72% των χρηστών του διαδικτύου ανησυχεί για το γεγονός ότι αποκαλύπτει υπερβολικά πολλά προσωπικά δεδομένα όταν χρησιμοποιεί το διαδίκτυο. Αισθάνεται ότι δεν έχει πλήρη έλεγχο των δεδομένων του.

Η Επιτροπή προτείνει ένα ενισχυμένο δικαίωμα στη λήθη, έτσι ώστε, όταν δεν επιθυμούμε πλέον την επεξεργασία των δεδομένων μας και εφόσον δεν συντρέχουν νόμιμοι λόγοι για τη διατήρησή τους από έναν οργανισμό, τα δεδομένα να διαγράφονται από το σύστημά του. Οι υπεύθυνοι επεξεργασίας δεδομένων είναι εκείνοι που πρέπει να αποδεικνύουν ότι χρειάζεται να διατηρήσουν τα δεδομένα αντί να πρέπει εμείς να αποδείξουμε ότι η συλλογή των δεδομένων μας δεν είναι αναγκαία. Οι πάροχοι πρέπει να λαμβάνουν υπόψη της αρχή της “προστασίας της ιδιωτικής ζωής εκ κατασκευής”, πράγμα που σημαίνει ότι οι προεπιλεγμένες ρυθμίσεις πρέπει να είναι εκείνες που προστατεύουν καλύτερα την ιδιωτική ζωή. Οι εταιρείες θα είναι υποχρεωμένες να μας ενημερώνουν με όσο το δυνατόν σαφέστερο, κατανοητό και διαφανή τρόπο για το πώς θα χρησιμοποιηθούν τα προσωπικά δεδομένα μας, έτσι ώστε να είμαστε σε θέση να αποφασίσουμε ποια δεδομένα θα γνωστοποιήσουμε.

Οι προτάσεις θα διευκολύνουν την πρόσβασή μας στα δεδομένα μας και θα μας δώσουν δικαίωμα φορητότητας δεδομένων, δηλαδή θα διευκολύνουν τη μεταφορά προσωπικών δεδομένων από έναν πάροχο υπηρεσιών σε άλλον. Θα διασφαλίζουν επίσης ότι, όταν οι χρήστες δίνουν τη συγκατάθεσή τους για χρήση των προσωπικών δεδομένων τους από εταιρείες, η σύμφωνη αυτή γνώμη θα δίδεται ρητά και με πλήρη επίγνωση των συνεπειών. Έτσι οι χρήστες θα αποκτήσουν τον έλεγχο των δεδομένων τους και παράλληλα θα ενισχυθεί η εμπιστοσύνη στο διαδικτυακό περιβάλλον.

Οι περισσότεροι επικριτές του “δικαιώματος στη λήθη” προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και αντικατοπτρίζουν πλήρως τη διαφορά αντιλήψεων που υπάρχει ανάμεσα σε Ευρωπαίους και Αμερικανούς.

Ο Jeffrey Rosen, καθηγητής Νομικής Επιστήμης στο πανεπιστήμιο George Washington, υποστηρίζει πως το “δικαίωμα στη λήθη” αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για την ελευθερία του λόγου στο Διαδίκτυο κατά την επόμενη δεκαετία. Αν το δικαίωμα δεν οριστεί ακριβέστερα, θα μπορούσε να επισπεύσει μια δραματική σύγκρουση μεταξύ ευρωπαϊκών και αμερικανικών αντιλήψεων για την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ ιδιωτικότητας και ελευθερίας του λόγου, οδηγώντας σε πολύ λιγότερο ανοικτό Διαδίκτυο. Το “δικαίωμα στη λήθη” θα μπορούσε να κάνει το Facebook και το Google, για παράδειγμα, υπόλογους για έως και δύο τοις εκατό του παγκόσμιου εισοδήματός τους, εφόσον αδυνατούν να άρουν φωτογραφίες που ανέβασε κάποιος για τον εαυτό του και μετάνιωσε αργότερα, ακόμη και αν οι φωτογραφίες έχουν ήδη διανεμηθεί ευρέως.

Σε μια ανάρτηση στο blog του τον περασμένο Μάρτιο, ο Peter Fleischer, επικεφαλής σύμβουλος απορρήτου της Google, επισημαίνει πως το “δικαίωμα στη λήθη”, όπως συζητήθηκε στην Ευρώπη, καλύπτει συχνά τρεις ξεχωριστές κατηγορίες, καθεμιά από τις οποίες προωθεί σταδιακά μεγαλύτερες απειλές για την ελευθερία του λόγου.

Η πρώτη κατηγορία είναι η λιγότερο αμφιλεγόμενη: “Αν μπορώ να αναρτήσω κάτι στο διαδίκτυο, δεν έχω το δικαίωμα να το διαγράψω και πάλι;”. Πρόκειται για περιπτώσεις κατά τις οποίες προσθέτω μια φωτογραφία στο Facebook και αργότερα σκέφτομαι καλύτερα και θέλω να τις αποσύρω. Αφού το Facebook και οι άλλες ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης επιτρέπουν ήδη να το κάνω αυτό, δημιουργώντας ένα νόμιμα εκτελεστό δικαίωμα είναι κυρίως συμβολικό και εντελώς αποδεκτό. Όπως προτείνεται, το ευρωπαϊκό “δικαίωμα στη λήθη” θα ασκήσει επίσης πίεση στο Facebook για να τηρήσει τις δικές του δηλωμένες πολιτικές προστασίας της ιδιωτικής ζωής, επιτρέποντας στους χρήστες να επιβεβαιώσουν ότι οι φωτογραφίες και άλλα δεδομένα έχουν διαγραφεί από τα αρχεία του, αφού έχουν αφαιρεθεί από τη δημόσια θέα.

Αλλά το δικαίωμα για διαγραφή δεδομένων γίνεται πολύ πιο αμφιλεγόμενο όταν πρόκειται για τη δεύτερη κατηγορία του Fleischer: “Αν αναρτήσω κάτι και κάποιος άλλος το αντιγράψει και το αναρτήσει πάλι στο δικό του χώρο, έχω το δικαίωμα να το διαγράψω;”. Φανταστείτε μια έφηβη που μετανιώνει για την ανάρτηση μιας εικόνας της με ένα μπουκάλι μπύρα στη σελίδα της και μετά τη διαγραφή του, αργότερα ανακαλύπτει ότι πολλές από τις φίλες της έχουν αντιγράψει και επαναδημοσιεύσει την εικόνα στις δικές τους σελίδες. Αν όμως τους ζητήσει να αποσύρουν τις εικόνες και οι φίλες της αρνηθούν ή δεν μπορούν να βρεθούν, πρέπει να αναγκαστεί στο Facebook να διαγράψει την εικόνα από τα άλμπουμ των φίλων της, χωρίς τη συναίνεση των κατόχων τους, και να βασιστεί αποκλειστικά στην ένσταση της έφηβης;

Τέλος, υπάρχει η τρίτη κατηγορία του Fleischer για τις αιτήσεις απόσυρσης: “Αν κάποιος άλλος δημοσιεύσει κάτι για μένα, έχω δικαίωμα να το διαγράψω;”. Αυτό, φυσικά, δημιουργεί τις πιο σοβαρές ανησυχίες για την ελεύθερη έκφραση. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάνθηκε ότι οι πολιτείες δεν μπορούν να περάσουν νόμους που περιορίζουν τα ΜΜΕ από τη διάδοση αληθινών αλλά ενοχλητικών πληροφοριών -όπως το όνομα του θύματος ενός βιασμού- εφ' όσον η πληροφορία αποκτηθεί νομίμως.

Ο Rolf Weber, καθηγητής Διεθνούς Επιχειρησιακού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, επισημαίνει πως με τη μορφή που προτείνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το “δικαίωμα στη λήθη” δεν μπορεί να αποδώσει εύκολα μια ουσιαστική συμβολή στη βελτίωση της προστασίας των δεδομένων. Η έννοια είναι πιθανώς πάρα πολύ ασαφής για να είναι επιτυχής. Η ιστορία έχει δείξει ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να ενσωματωθούν στις στρατηγικές και οι στρατηγικές αυτές πρέπει να έχουν πράγματι χρησιμοποιηθεί. Κατά συνέπεια, μια σαφέστερη εικόνα του πραγματικού στόχου ενός νέου θεμελιώδους δικαιώματος είναι απαραίτητη. Η διακήρυξη του “δικαιώματος στη λήθη” ως έχει δεν αρκεί. Υπενθυμίζει το μύθο του κουτιού της Πανδώρας: ωθούμενη από τη φυσική περιέργειά της, η Πανδώρα άνοιξε το κουτί και όλα τα κακά που περιέχονταν σε αυτό δραπέτευσαν. Επιπλέον, μια υλοποίηση του “δικαιώματος στη λήθη” μπορεί να επιτευχθεί με πιο συγκεκριμένους κώδικες συμπεριφοράς, όπως o γαλλικός “Κώδικας Ορθής Πρακτικής για το δικαίωμα στη λήθη στα κοινωνικά δίκτυα και τις μηχανές αναζήτησης”, που περιλαμβάνει συγκεκριμένες δεσμεύσεις που θα μπορούσαν να γίνουν σημείο εκκίνησης για μια μελλοντική διεθνή συμφωνία ή μνημόνιο.

Το “δικαίωμα στη λήθη” πρέπει να συμπληρωθεί με τα νομικά μέσα για την καθοδήγηση ατόμων και φορέων για το πώς να εφαρμόσουν τις αρχές προστασίας των δεδομένων με βάση την αναγνώριση της αυτονομίας των δικαιούχων. Μαζί με τις κατευθυντήριες γραμμές, μηχανισμοί λογοδοσίας θα πρέπει να εισαχθούν και διαδικασίες ελέγχου θα πρέπει να καθοριστούν. Πιθανά μέσα θα ήταν σήματα ή σφραγίδες ιδιωτικότητας από ένα αυτο-ρυθμιστικό καθεστώς, το οποίο στη συνέχεια θα παρακολουθείται από τους υπεύθυνους επεξεργασίας δεδομένων που συστάθηκε σύμφωνα με τις διαδικασίες λογοδοσίας που εφαρμόζονται από την οργάνωση του προγράμματος. Επιστρέφοντας στην κατάσταση της Πανδώρας: Μέχρι τη στιγμή που κατάφερε να κλείσει το καπάκι, σχεδόν όλο το περιεχόμενο είχε διαφύγει. Μόνο ένα τελευταίο πράγμα βρισκόταν στο κάτω μέρος, και αυτό ήταν η ελπίδα.

Όλοι πλέον αναγνωρίζουν τη σημασία, τη χρησιμότητα και τη δημοφιλία του Διαδικτύου. Για το λόγο αυτό έχουν ξεκινήσει συντονισμένες προσπάθειες από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ για τη δημιουργία του κατάλληλου νομοθετικού πλαισίου της “ψηφιακής εποχής”. Απαραίτητο είναι ένα σύνολο κανόνων που ρυθμίζει ζητήματα πνευματικών δικαιωμάτων, προσωπικού απορρήτου και ελευθερίας του λόγου.

Η αρχή έγινε με το νομοσχέδιο SOPA (Stop Online Piracy Act) στις ΗΠΑ που τελικά απορρίφθηκε, ενώ ακολούθησαν η ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement) και το PIPA (Preventing Real Online Threats to Economic Creativity and Theft of Intellectual Property Act). Τα νομοσχέδια και οι συμφωνίες αυτές προβλέπουν κυρίως την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας. Δυστυχώς, όμως, εξετάζουν τα ζητήματα μονόπλευρα προς όφελος των εταιρειών και εις βάρος των απλών χρηστών του Διαδικτύου.

Το “δικαίωμα στη λήθη” είναι η μόνη σύγχρονη ουσιαστική πρόταση νομοθετικού περιεχομένου που προβλέπει την προστασία των προσωπικών δεδομένων των χρηστών του διαδικτύου και κυρίως των χρηστών των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης. Αντικαθιστά μια αρκετά παλιά οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η άμεση εφαρμογή του κρίνεται επιτακτική ανάγκη. Μέσω του “δικαιώματος στη λήθη” οι χρήστες θα αποκτήσουν τον έλεγχο των δεδομένων τους και παράλληλα θα ενισχυθεί η εμπιστοσύνη στο διαδικτυακό περιβάλλον. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό οι χρήστες να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή τι δημοσιεύεται για αυτούς και να έχουν δικαίωμα απόσυρσης του ανεπιθύμητου περιεχομένου, ώστε να αποφευχθούν δυσάρεστες συνέπειες από λανθασμένη (ή σκόπιμα αθέμιτη) χρήση που έχουν παρατηρηθεί κατά το παρελθόν.

Σαφώς, το “δικαίωμα στη λήθη” δεν αποτελεί πανάκεια για όλα τα ζητήματα απορρήτου και ιδιωτικότητας που παρουσιάζονται καθημερινά στο Διαδίκτυο. Οι ενστάσεις που έχουν εκφράσει πολλοί επικριτές του είναι βάσιμες και ιδιαίτερα κρίσιμες για την επιτυχία του εγχειρήματος. Χρειάζονται αρκετές προσθήκες και αλλαγές για να αποτελεί ολοκληρωμένο νομοθέτημα που θα συνεχίσει να παραμένει επίκαιρο και αξιόπιστο για τα επόμενα 10-20 χρόνια, αν αυτό μπορεί να καταστεί εφικτό με τις ραγδαίες εξελίξεις της τεχνολογίας.

Το σημαντικό είναι πως η αρχή για περισσότερη προστασία του ιδιωτικού απορρήτου έχει ήδη γίνει. Το “δικαίωμα στη λήθη” είναι απαραίτητο στην Ευρώπη και πρέπει να υιοθετηθεί σε ανάλογο βαθμό από τις ΗΠΑ και τα άλλα τεχνολογικά προηγμένα κράτη του κόσμου, ώστε να προστατευθούν οι απλοί χρήστες από άσκοπη ή αθέμιτη χρήση των προσωπικών τους δεδομένων. Το θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα για πρόσβαση στη γνώση και την ενημέρωση πρέπει να ενισχυθεί και στον τομέα του Διαδικτύου που αποτελεί τη βασική πηγή γνώσης και πληροφόρησης στον 21ο αιώνα.

Read more...

Κυνήγι φαντασμάτων

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λονδίνου ξεκίνησαν κι επίσημα, αλλά στην Ελλάδα καταφέραμε να ασχοληθούμε με αυτούς τους αγώνες για διάφορους λόγους εκτός από τους ουσιαστικούς. Η αρχή έγινε με τον αποκλεισμό της Παπαχρήστου, συνεχίστηκε με το θετικό δείγμα σε έλεγχο αντιντόπινγκ του Χονδροκούκη και έκλεισε με το λόγο του Ζακ Ρογκ στην τελετή έναρξης. Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που μας απασχολούν τέτοια ζητήματα, αφού το 2004 ασχολούμασταν με το “ατύχημα” των Κεντέρη-Θάνου και το 2008 με τον αποκλεισμό της Χαλκιά που είχε βρεθεί ντοπαρισμένη...

Όλα ξεκίνησαν όταν η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή απέκλεισε τη Βούλα Παπαχρήστου από τους Ολυμπιακούς Αγώνες για δηλώσεις της που αντίκεινται στις αξίες και τα ιδεώδη του Ολυμπισμού ύστερα από ένα ανέκδοτο που έγραψε στο twitter. Ξαφνικά ένα κύμα “αγανακτισμένων” πολιτών ξεσηκώθηκε και απαιτούσε την αναίρεση της απόφασης αποκλεισμού της “γνήσιας Ελληνίδας” Παπαχρήστου. Σελίδες υποστήριξης δημιουργήθηκαν στο facebook, άρθρα γράφτηκαν σε ιστοσελίδες και εφημερίδες, ενώ το θέμα έφτασε και στη Βουλή από τη Χρυσή Αυγή... Η Παπαχρήστου από αγωνίστρια, μαχήτρια και δυναμική αθλήτρια μετατράπηκε σε αφελές παιδί και αθώο κοριτσάκι από τη μια στιγμή στην άλλη!

Όλοι άρχισαν να μιλούν για υποκρισία των πολιτικών και της ηγεσίας της ΕΟΕ. Η λογική τους, αν θεωρείται λογική, είναι: αφού ο Κούβελος “έκρυψε” ένα εκατομμύριο ευρώ δεν μπορεί να αποκλείει την Παπαχρήστου ή αφού οι πολιτικοί είναι κλέφτες δεν μπορούν να κατηγορούν την Παπαχρήστου για ρατσίστρια. Μάλιστα, πολλοί ήταν αυτοί που χρησιμοποίησαν τις προηγούμενες διακρίσεις της για να αποδείξουν πως δεν είναι ρατσίστρια! Λες και η ιδιότητα του αθλητή αυτόματα αποκλείει και την ιδιότητα του ρατσιστή...

Αφού, λοιπόν, η ΕΟΕ και οι πολιτικοί δεν υπέκυψαν στα αιτήματα των “γνήσιων Ελλήνων” έπρεπε να υπάρξει μια απάντηση που θα συγκλόνιζε και θα εξόργιζε την κοινωνία και θα την έφερνε στο πλευρό της Παπαχρήστου. Εχθρός όμως δεν υπήρχε. Κι όπως όλοι γνωρίζουν: όταν δεν μπορείς να βρεις εχθρούς, απλά τους κατασκευάζεις! Αυτό και έγινε. Μέσα σε λίγη ώρα τα social media γέμισαν με υβριστικά σχόλια ενάντια στη Γερμανία και τη Γερμανίδα σημαιοφόρο στους Ολυμπιακούς Αγώνες και απαιτούσαν τον αποκλεισμό της, όπως έγινε με την Παπαχρήστου. Ο εχθρός είχε κατασκευαστεί και το σύνθημα της επίθεσης είχε ήδη δοθεί. Blogs και sites που έχουν ταυτιστεί με την αναξιοπιστία μετέδωσαν “αποκλειστικά” την είδηση αυτή που δεν άργησε να διαδωθεί.

Τι είχε συμβεί στην πραγματικότητα; Ο δημοσιογράφος Γιάννης Φιλέρης έγραψε στο προφίλ του στο facebook: Δηλαδή αν έβγαινε στο twitter του ο Γερμανός τοξοβόλος Καρλα Χάινς Ευθειοβόλεν και έγραφε "πώ-πω στην Αγγλία γέμισε το χωριό, από Έλληνες, λέτε να μου ζητήσουν δανεικά" θα γελάγαμε με το ...ανεκδοτάκι του;

Ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ζακχαίος έγραψε λίγο αργότερα στο δικό του προφίλ: «Το Ολυμπιακό χωριό έχει γεμίσει με ξυπόλητους Ελληνες αθλητές. Μόλις τους βλέπουμε κάνουμε τους μαλάκες, γιατί φοβόμαστε ότι θα μας ζητήσουν δανεικά», δήλωσε η σημαιοφόρος της Γερμανίας Νατάσα Κέλερ, που λίγο αργότερα υπό τον θόρυβο που προκλήθηκε στα social media, ξεκαθάρισε: «Σέβομαι όλους τους ανθρώπους, δεν έχω ανάμηξει με την πολιτική». Εμπνευσμένο από τον Yiannis Fileris

Ένα αστείο μεταξύ δημοσιογράφων ήταν αυτό που χρησιμοποίησαν για να δικαιολογήσουν το ρατσισμό της Παπαχρήστου, να καταδείξουν την υποκρισία των πολιτικών και να στραφούν ενάντια στους Γερμανούς αθλητές. Το οξύμωρο είναι πως η “είδηση” μεταδόθηκε και από βραδινά δελτία ειδήσεων ως πραγματικό γεγονός παρά τη διάψευσή της που είχε προηγηθεί ώρες πριν... Όλοι είχαν βρει πλέον τον εχθρό τους και συνέχισαν τις επιθέσεις απαξιώνοντας τις διαψεύσεις και δίχως να πτοούνται από αυτές. Η λογική ηττήθηκε από την ηλιθιότητα κατά κράτος...

Πολλοί ήταν αυτοί που διακωμώδησαν την κατάσταση αυτή στο twitter. Χαρακτηριστικά είναι τα tweets του @sykofantis: “Η Βρετανή ολυμπιονίκης του χόκει Σάρον Μέισον έγραψε στο twitter της πριν λίγο ότι οι Έλληνες αθλητές τις χρωστάνε δανεικά από το 2004.” και “Νέα πρόκληση στο twitter. Ο σημαιοφόρος της Αυστρίας Χανς Τρολλμ είπε ότι οι Έλληνες στο ολυμπιακό χωριό αγοράζουν αναβολικά με ομόλογα.” Σε ανάλογα κλίμα κι ένα tweet άλλου χρήστη: “Αθλητής από το Κογκό είπε πως οι Έλληνες είναι καλοί κολυμβητές γιατί έχουν πολλά νησιά αλλά όχι λεφτά για να πληρώσουν εισιτήριο στα πλοία”.

Η περίπτωση Χονδροκούκη είναι διαφορετική, καθώς ο ίδιος ο πατέρας και προπονητής του ανακοίνωσε πως ο γιος του βρέθηκε ντοπαρισμένος προλαβαίνοντας τις αντιδράσεις και τα γνωστά δημοσιεύματα περί διεθνούς lobby που “τρώει” τους Έλληνες πρωταθλητές, όπως έγινε στις περιπτώσεις των Κεντέρη, Θάνου και Χαλκιά. Το θέμα δεν πήρε μεγαλύτερη έκταση μιας και δεν συνέφερε για την ανάδειξη των Ελλήνων “καθαρών” αθλητών που νικούν τους ξένους υπεραθλητές χάρη στο ανώτερο DNA τους...

Όταν κόπασε η ένταση και για την απόφαση αποκλεισμού της Παπαχρήστου και πιστεύαμε πως θα κυλήσουν ομαλά οι αγώνες, ένα νέο θέμα ήρθε να μονοπωλήσει τη θεματολογία σε αναξιόπιστα blogs και να βρει το νέο εχθρό του έθνους μας. Ήταν ο πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής Ζακ Ρογκ και αφορμή ήταν ο λόγος που εκφώνησε στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων! Τι είπε; “Κατά μια έννοια, οι Ολυμπιακοί Αγώνες έρχονται σπίτι τους απόψε. Σε αυτή τη σπουδαία χώρα που αγαπάει τον αθλητισμό και αναγνωρίζεται ευρέως ως η γενέτειρα του σύγχρονου αθλητισμού. Ήταν εδώ που οι έννοιες της ευγενούς άμιλλας και του ευ αγωνίζεσθε κωδικοποιήθηκαν για πρώτη φορά σε σαφείς κανόνες και κανονισμούς. Ήταν εδώ που ο αθλητισμός συμπεριλήφθηκε ως εκπαιδευτικό εργαλείο στο σχολικό πρόγραμμα. Η βρετανική προσέγγιση στον αθλητισμού είχε βαθιά επίδραση στον Pierre de Coubertin, τον ιδρυτή μας, καθώς ανέπτυξε το πλαίσιο του σύγχρονου Ολυμπιακού Κινήματος στο τέλος του 19ου αιώνα”.

Από την ίδια κιόλας στιγμή ξέσπασε σάλος στα social media που επεκτάθηκε την επόμενη μέρα και στο χώρο της πολιτικής, καθώς όλοι υποστήριζαν πως ο Ρογκ απαξίωσε την Ελλάδα και είπε πως το σπίτι των Ολυμπιακών Αγώνων είναι η Μ. Βρετανία. Απομονώνοντας μέρος μιας πρότασης από όλο του το λόγο, έκαναν λόγο για ανθελληνική προπαγάνδα και άλλες συναφείς θεωρίες συνωμοσίας. Τόνισαν πως ο Ρογκ είπε “οι Ολυμπιακοί Αγώνες έρχονται σπίτι τους απόψε”, μην αναφέροντας το “κατά μια έννοια”, αλλά και τη συνέχεια του λόγου του που τεκμηρίωνε τη φράση του αυτή! Ο καθένας άκουγε αυτά που ήθελε, έγραφε ό,τι του κατέβαινε και η λογική πήγε περίπατο για άλλη μια φορά...

Αυτές οι μέρες έδωσαν μπόλικη τροφή στο χειρότερο είδος “δημοσιογράφων” και στο χειρότερο είδος “Ελλήνων”. Σε αυτούς που βλέπουν συνωμοσίες και φαντάσματα πίσω από όλα όσα συμβαίνουν, σε αυτούς που όταν δεν υπάρχει εχθρός τον εφευρίσκουν εκ του μηδενός και σε αυτούς που δεν κάνουν χρήση της λογικής ούτε κατ’ ελάχιστο για να υποστηρίξουν τα λεγόμενα και γραφόμενά τους. Το αν άρεσε ή όχι σε κάποιους η τελετή έναρξης είναι θέμα γούστου και καθαρά υποκειμενικό. Η υποστήριξη, όμως, της Παπαχρήστου που αποδεδειγμένα κάνει ρατσιστικές αναφορές και η διαστρέβλωση των γεγονότων και των λόγων κάποιων άλλων με σκοπό το χειρότερο είδος εθνικιστικής προπαγάνδας αφορά την κοινωνία στο σύνολό της που πρέπει να αφυπνιστεί και να μην δέχεται απαίδευτα ό,τι της παρουσιάζουν τα δήθεν “ενημερωτικά” blogs και οι δήθεν “προστάτες και υπερασπιστές του έθνους”...

Read more...