Ο Λόγος του Βασιλιά

Ένας βραδύγλωσσος Βασιλιάς, μια επίμονη Δούκισσα, ένας Αυστραλός λογοθεραπευτής κι ένας Παγκόσμιος Πόλεμος συνθέτουν το σκηνικό για ένα ιστορικό διάγγελμα, τον Λόγο του Βασιλιά. Σενάριο ταινίας, ιστορικό γεγονός ή και τα δυο;

Στις 14 Δεκεμβρίου 1895 γεννιέται ο δευτερότοκος γιός του Βασιλιά (τότε διαδόχου) του Ηνωμένου Βασιλείου Γεωργίου Ε’. Το όνομά του είναι Albert Frederick Arthur George, αλλά η οικογένεια τον αποκαλεί με το χαϊδευτικό “Bertie”. Το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε ήταν ιδιαίτερα καταπιεστικό. Ο αυστηρός πατέρας του, η καταπολέμηση της φυσικής του αριστεροχειρίας, η επώδυνη θεραπεία με μεταλλικούς νάρθηκες για τα στραβά του πόδια, ο πρόωρος θάνατος του μικρού του αδερφού είναι μερικές από τις βασικές ψυχολογικές αιτίες που του προκαλούν τραύλισμα. Ακόμα και η παραμάνα του, που συμπαθούσε τον αδερφό του, τον τσιμπούσε σκόπιμα πριν από την ημερήσια παρουσίαση στους γονείς του, ώστε να κλαίει και να μην θέλουν καν να τον δουν…

Το 1925 η πολυαναμενόμενη ομιλία του στη λήξη της Βρετανικής Αυτοκρατορικής Έκθεσης στο στάδιο Wembley καταλήγει σε φιάσκο και κλονίζει τους χιλιάδες θεατές! Ο πρίγκιπας τότε δοκιμάζει αρκετές θεραπείες για να αντιμετωπίσει τη βραδυγλωσσία του που, όμως, αποτυγχάνουν και έτσι τον αναγκάζουν να τα παρατήσει. Η σύζυγός του, Δούκισσα του Γιόρκ, τον πείθει να επισκεφθεί τελικά έναν Αυστραλό λογοθεραπευτή, τον Lionel Logue. Οι αμφιλεγόμενες πρακτικές του Logue, οι οποίες ορισμένες φορές καταπατούν ακόμα και το πρωτόκολλο, έχουν κάποια θετικά αποτελέσματα.

Ο Βασιλιάς Γεώργιος Ε’ πεθαίνει τον Ιανουάριο του 1936 και τη θέση του στο θρόνο παίρνει ο πρωτότοκός του γιός, αδερφός του Bertie, με το όνομα Εδουάρδος Η’. Ο Εδουάρδος έχει ένα αδύνατο σημείο: θέλει να παντρευτεί μια χωρισμένη αμερικανίδα κοσμική, την Wallis Simpson. Ο ενδεχόμενος γάμος του Βασιλιά θα προκαλούσε συνταγματική κρίση. Τελικά, ο Εδουάρδος για να αποφύγει αυτή την κρίση παραιτείται από το θρόνο για να παντρευτεί την αγαπημένη του κι έτσι, επόμενος Βασιλιάς θα πρέπει να ενθρονιστεί ο Bertie! Ο Logue ετοιμάζει τον Bertie για την ομιλία του στην τελετή ενθρόνισης στο αβαείο του Westminster αν και οι παράδοξοι τρόποι συμπεριφοράς του και η απαξίωση των θεσμών της Βρετανικής Βασιλείας ανησυχούν αρκετούς από τους παριστάμενους και τον ίδιο τον Bertie. Ο Bertie μετονομάζεται σε Βασιλιάς Γεώργιος ΣΤ’.

Ένα σημαντικό γεγονός έρχεται να σημαδέψει τη φιλία των δύο ανδρών, να αποδείξει την θετική έκβαση της θεραπείας που πρότεινε ο Logue και να καθοδηγήσει ένα ολόκληρο έθνος. Τον Σεπτέμβρη του 1939 η Γερμανία κηρύσσει πόλεμο στην Αγγλία και ο Βασιλιάς πρέπει να κάνει ομιλία στο ραδιόφωνο προς τον βρετανικό λαό για να το ανακοινώσει. Ο Logue βρίσκεται μαζί με το Βασιλιά καθ’ όλη τη διάρκεια της ομιλίας και τον καθοδηγεί. Το αποτέλεσμα τούς δικαιώνει και ενθουσιάζει τους Βρετανούς δίνοντάς τους στήριξη για τον πόλεμο που θα ακολουθούσε.

Ο πόλεμος τελείωσε, πολλές ομιλίες ακολούθησαν, αλλά η φιλία του Βασιλιά με τον λογοθεραπευτή δεν έσβησε. Ο Γεώργιος ΣΤ’ ως ελάχιστη ένδειξη ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης απέδωσε στον Logue τον τίτλο του Διοικητή της Βασιλικής Βικτωριανής Τάξης το 1944, ενώ η φιλία τους κράτησε ως το θάνατο του Βασιλιά, το 1952. Τον διαδέχθηκε η Βασίλισσα Ελισάβετ Β’ που παραμένει ως σήμερα στο θρόνο…

Όλα τα παραπάνω αποτελούν το σενάριο της ταινίας “Ο Λόγος του Βασιλιά”. Ομολογώ πως ελάχιστα από αυτά ήξερα πριν δω την καταπληκτική αυτή ταινία. Αργότερα, αναζητώντας περισσότερες πληροφορίες στο διαδίκτυο ανακάλυψα πως όλα αυτά τα γεγονότα μόνο φανταστικά δεν είναι! Το σενάριο βασίζεται σε ιστορικώς τεκμηριωμένα γεγονότα και πολλοί την εκθειάζουν για την ιστορική της ακρίβεια.

Ποιός θα περίμενε πως μια αυτοκρατορία με πολλές αποικίες σε όλο τον κόσμο, με μεγάλη στρατιωτική και οικονομική ισχύ και με νικηφόρους πολέμους θα βασιλευόταν από έναν βραδύγλωσσο μονάρχη; Ένας Βασιλιάς που υπέφερε ως παιδί εξαιτίας των ιδιαιτεροτήτων του, από την οικογένεια και την παραμάνα του, οδήγησε τη χώρα στην τελική επικράτηση. Εξήντα περίπου χρόνια μετά, η ταινία που το αποκαλύπτει διεκδικεί με αξιώσεις πολλά βραβεία Όσκαρ. Τα αξίζει! Αυτό που μένει, όμως, σαν δίδαγμα σε εμάς είναι πως η ιστορία κρύβει τελικά πολλά μυστικά, ελάχιστα από τα οποία έχουν αποκαλυφθεί στη διάρκεια των αιώνων…

Read more...

Το φαινόμενο Άννα Γούλα...

«Το νέο όνομα στο νυχτερινό στερέωμα. Η εκρηκτική γόμωση που υπόσχεται ν' ανατινάξει το βαρόμετρο της διασκέδασης και να συγκλονίσει τα μεθυσμένα σας χαράματα. Η Άννα Γούλα είναι εδώ και τα πίνει όλα!»

Αυτή είναι μια από τις πολλές -πολλά υποσχόμενες- διαφημίσεις της «Πρέσβειρας του ξεφαντώματος» Άννας Γούλα σχετικά με τις εμφανίσεις της στο «Κωλοσέο»(!). Ποιά είναι, όμως, αυτή η νέα καλλιτέχνιδα που έχει καταφέρει να δημιουργήσει σε σύντομο χρονικό διάστημα πολυπληθέστατο fan club και οι θαυμαστές της φωνάζουν ρυθμικά «ΑΝΝΑ-ΓΟΥΛΑ» σε κάθε της εμφάνιση; Ποια είναι η ανερχόμενη τραγουδίστρια που έκανε το Γεωργίου να λέει: «Άννα Γούλα με τα ούλα…»;

Η Άννα Γούλα γεννήθηκε πριν από 27 περίπου χρόνια και μεγάλωσε σε μια φτωχογειτονιά του Αιγάλεω. Η οικονομική εξαθλίωση της οικογένειάς της την ανάγκασε να δουλέψει ως περιπτερού… Τις ώρες που δεν είχε δουλειά καθόταν και ξεφύλλιζε τα γυαλιστερά lifestyle περιοδικά χαζεύοντας τις σταρ που κοσμούσαν με φωτογραφίες τους τις κοσμικές στήλες. Η ίδια είχε αποκτήσει αρκετή πείρα στο τραγούδι αφού τραγουδούσε σε όλες τις γιορτές του σχολείου, ενώ ήταν και αρκετά εμφανίσιμη! Έχοντας(;) όλα τα προσόντα ξεκίνησε να κυνηγάει το όνειρό της: να γίνει σταρ και να ασχολούνται όλα τα media (μίδια τα αποκαλεί η ίδια…) μαζί της.

Όπερ και εγένετο! Μετά από ένα πέρασμα από την επαρχία, όπως κάνουν άλλωστε οι γιατροί και οι δάσκαλοι, κατάφερε να βρει τα κατάλληλα άτομα που την «προώθησαν» και την έκαναν πρώτο όνομα στο «Κωλοσέο»! Παράλληλα, είχαν ήδη κυκλοφορήσει singles της, τα οποία έγιναν αμέσως «Νούμερο ένα» στις προτιμήσεις του κοινού και εκτόξευσαν την καριέρα της. Το κυριότερο εξ αυτών φέρει τον τίτλο «Τα πίνω όλα» (…χάπια, ουίσκι και coca-cola).

Άλλο σημαντικό σουξέ είναι το «Είμαι άρρωστη», το οποίο έχει το ακόλουθο promo: «H νέα σαρωτική φωνή της επαρχίας! Η γυναίκα που στρίμωξε την ελληνική μουσική πραγματικότητα στις Συμπληγάδες του (λίγο πιο) μεταμοντέρνου. Η Άννα Γούλα είναι εδώ και είναι άρρωστη!» Το ένα σουξέ διαδεχόταν το άλλο… «Καβάλα» (…και φύγαμε για άλλα), «Με 600 ευρώ», «Το μάτι του τίγρη» (ελληνική version του “Eye of the tiger” αφιερωμένο στον Έλληνα παλαιστή Theodorocky!) κ.ά.

Όμως, η Άννα Γούλα όσο ψηλά κι αν έφτασε δεν ξέχασε την ταπεινή καταγωγή της και την ελληνορθόδοξη κατήχησή της. Έτσι, με το τραγούδι της «Γαλάζιο και λευκό» απέδωσε φόρο τιμής στην Πατρίδα και την Ορθοδοξία! Άλλωστε το δόγμα «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» εκφράζει απόλυτα την καλλιτέχνιδα, η οποία είναι και βασιλικιά… Φυσικά κι αυτό το τραγούδι έγινε επιτυχία. Σε αυτό συνέβαλε και η παρακάτω διαφημιστική καμπάνια: «Άννα Γούλα: ο μύθος πίσω από τη γυναίκα. Η γυναίκα πίσω από το καλσόν. Το καλσόν πέρα απ' το σανσόν. Άννα Γούλα: η περήφανη ελληνίδα στις επάλξεις της μάχιμης δισκογραφίας φορώντας πάντα γαλάζιο και λευκό (σουτιέν)»

Σύμφωνα με αρκετά κουτσομπολίστικα δημοσιεύματα η Άννα Γούλα έχει αποκτήσει μεγάλη περιουσία και σκέφτεται σοβαρά το ενδεχόμενο να αλλάξει το όνομά της σε «Άννα Γούλα Βαρδινογιάννη», ενώ το μόττο της είναι “Rich and famous”. Όπως και να έχει, η Άννα Γούλα δεν επαναπαύεται στις δάφνες της δημοσιότητας που έχει αποκτήσει από την ενασχόλησή της με το τραγούδι. Είναι κοινωνικά ενεργή και προσπαθεί να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο. Γι’ αυτό και αποφάσισε να αναμιχθεί στην πολιτική ζωή του τόπου! Αποφάσισε να πολιτευθεί με την ΣΕΟ (Σοσιαλιστική Εθνική Οργάνωση), ένα «πατριωτικό» κόμμα με έμβλημα τον κορυδαλλό που αναγεννάται από τις στάχτες του… Το κεντρικό της σλόγκαν ήταν «Βάλε μου την ψήφο σου βαθιά μέσα στην κάλπη!», ενώ υπήρχε και ανάλογο διαφιμυστικό (είναι σωστή η ορθογραφία) σποτ στην τηλεόραση.

Πλέον, η Άννα Γούλα ή Αννούλα, όπως την αποκαλούν οι πιστοί θαυμαστές της, μοιράζει το χρόνο της ανάμεσα στο «Κωλοσέο», τη Βουλή, καθώς και τις συνεντεύξεις που δίνει σε διάφορα ΜουΜουΕ. Ιδιαίτερη, πάντως, προτίμηση δείχνει στο μουσικό κανάλι MUD (=λάσπη) και την εκπομπή “Obey” (=υπακούω). Αξιοσημείωτο είναι πως κάθε της τηλεοπτική συνέντευξη τελειώνει με τη φράση «Πότε θα την παίξετε;» προφανώς για να την παρακολουθήσει… Ακόμα, διατηρεί προφίλ στο Facebook με περίπου 5000 φίλους, ενώ τα σουξέ της στο Youtube έχουν δει εκατοντάδες χιλιάδες θαυμαστές της!

…

Μέχρι στιγμής διαβάζατε τη βιογραφία της Άννας Γούλα, όπως θα διαβάζατε την αντίστοιχη βιογραφία της Άννας Βίσση, της Δέσποινας Βανδή κτλ. Υπάρχει, όμως, μια ειδοποιός διαφορά. Η βιογραφία που μόλις διαβάσατε είναι προϊόν μυθοπλασίας. Υπεύθυνη για αυτό είναι η Χαρά Κολαΐτη.

Ποιά είναι άραγε αυτή; Η Χαρά Κολαΐτη είναι απόφοιτη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και «δημιούργησε» την Άννα Γούλα για τις ανάγκες της πτυχιακής της εργασίας. Χρησιμοποιεί όλες τις γνώσεις και τα ταλέντα της (δηλαδή χορό, τραγούδι, ζωγραφική) και συνθέτει μια trash φιγούρα που δεν αποχωρίζεται τα στρας και τα ψηλά τακούνια και τραγουδάει σε σκυλάδικο. Μια «ντίβα» που διαθέτει μείγμα από την ταπεινοφροσύνη της Άντζελας Δημητρίου, τις φιλοδοξίες της Έφης Σαρρή και το σταριλίκι της Άννας Βίσση. Σκοπός της είναι σατιρίσει τα καλλιτεχνικά πρότυπα του Νεοέλληνα και όχι μόνο. Αποτυπώνει πιστά, με σαρκαστικό ύφος, τη σημερινή νεοελληνική πραγματικότητα του lifestyle και της κοινωνικής παρακμής. Η Χαρά το πετυχαίνει απόλυτα και γι’ αυτό η εργασία της πήρε «Άριστα». Έχει πιάσει τον παλμό της εποχής! Της αξίζουν θερμά συγχαρητήρια και ελπίζω να έχει αξιόλογη καλλιτεχνική σταδιοδρομία, όποια πορεία κι αν επιλέξει.

Πολλοί, ίσως, θα αναρωτιούνται: Μα καλά δεν έχει χρησιμοποιήσει η Χαρά την Άννα Γούλα για δικό της όφελος; Φυσικά, αφού έχει πραγματοποιήσει αρκετά live με σκοπό τη σάτιρα. Θα ξεχώριζα, όμως, ένα. Τη συμμετοχή της σε συναυλία στα Προπύλαια στις 19 Δεκεμβρίου 2008, ενώ ήταν σε εξέλιξη τα επεισόδια που ξεκίνησαν με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Τότε η Χαρά, ως Άννα Γούλα, ερμήνευσε το «Φωτιά στα Σαββατόβραδα» της Άντζελας Δημητρίου προσαρμόζοντας κατάλληλα τους στίχους για την περίσταση δίνοντας έτσι το στίγμα της για την κατάσταση που επικρατούσε (και συνεχίζει να επικρατεί)… «Φωτιά στα Σαββατόβραδα, κόλαση η κοινωνία, σκοτώνονται μικρά παιδιά απ’ την Αστυνομία…» ήταν το ρεφραίν.

Κλείνοντας το άρθρο θα σχολίαζα απλά, παραφράζοντας το κείμενο που εμφανίζεται στο τέλος ορισμένων ταινιών ή τηλεοπτικών σειρών: Οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις ΔΕΝ είναι συμπτωματική και αντικατοπτρίζει ΠΛΗΡΩΣ την πραγματικότητα!

Read more...

Η άγνωστη ιστορία της «Μισιρλούς»

Τραγούδι που ξεκίνησε από τη Ελλάδα ως ρεμπέτικο κι έγινε παγκόσμια επιτυχία, γνωρίζοντας διασκευές σε διαφορετικά μουσικά στυλ (τζαζ, οριεντάλ, κλέζμερ, σερφ-ροκ, γκαράζ-ροκ κ.ά.). Μισιρλού σημαίνει γυναίκα από το Μισίρι (Μισρ=Αίγυπτος στα αραβικά) και αναφέρεται σε μουσουλμάνα της Αιγύπτου, καθότι τη χριστιανή της περιοχής την ονομάζουμε Αιγυπτιώτισσα.
Η «Μισιρλού» είναι ένα αργό ζεϊμπέκικο, που πρωτακούστηκε στην Αθήνα γύρω στο 1927 από την κομπανία του Δημήτρη Πατρινού, ενός Σμυρνιού μουσικού, που ήρθε στην πρωτεύουσα με το κύμα των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής. Το τραγούδι αναφέρεται στον έρωτα ενός χριστιανού για μια μουσουλμάνα, θέμα-ταμπού για εκείνη την εποχή και όχι μόνο. Η μελωδία είτε προϋπήρχε και ήταν οικείο άκουσμα στον ευρύτερο χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είτε αποτελεί ομαδική δουλειά της κομπανίας του Πατρινού. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Πατρινός έγραψε τους στίχους.
Η διεθνής πορεία του τραγουδιού ξεκίνησε το 1930 από τις ΗΠΑ, με την κυκλοφορία του από τη δισκογραφική εταιρεία Orthophonic του Ελληνοαμερικανού Τίτου Δημητριάδη. Το 1941 ένας άλλος Ελληνοαμερικανός, ο μουσικός Νίκος Ρουμπάνης του άλλαξε τον τόνο και τη μελωδία, δίνοντάς του τον ανατολίτικο ήχο με τον οποίο είναι γνωστό σήμερα. Φρόντισε, μάλιστα, να κατοχυρώσει το όνομά του ως συνθέτης του τραγουδιού. Καθώς κανείς δεν του αμφισβήτησε το δικαίωμα αυτό, ο Ρουμπάνης εμφανίζεται ως συνθέτης της «Μισιρλούς» σε όλο τον κόσμο εκτός από την Ελλάδα.
Αμέσως μετά τη διασκευή του Ρουμπάνη, το τραγούδι εντάχθηκε στο ρεπερτόριο μεγάλων ορχηστρών της εποχής του σουίνγκ, όπως του Χάρι Τζέιμς, του Γούντι Χέρμαν και του Ξαβιέ Κούγκατ. Όμως, η μεγάλη επιτυχία για τη «Μισιρλού» ήλθε στις αρχές τις δεκαετίας του ’60 από καλλιτέχνες του Surf-Rock. Την αρχή έκανε ο κιθαρίστας Ντικ Ντέιλ, ένας μουσικός με λιβανέζικες ρίζες (Ρίτσαρντ Μανσούρ το πραγματικό του όνομα), όταν ένας θαμώνας στο κλαμπ που εμφανιζόταν τον προκάλεσε να παίξει ένα σόλο με μία μόνο χορδή της κιθάρας. Αυτός διάλεξε τη «Μισιρλού» για να ανταποκριθεί στην πρόκληση. Το 1963, οι σπουδαίοι The Beach Boys παρουσίασαν στο άλμπουμ τους «Surfin’ USA» μια εκτέλεση του τραγουδιού παρόμοια με αυτή του Ντέιλ, κάνοντας έτσι τη «Μισιρλού» τμήμα της surf παράδοσης, αλλά και της αμερικάνικης ποπ κουλτούρας.
Το 1994 η «Μισιρλού» στην εκτέλεση του Ντικ Ντέιλ ήλθε και πάλι στο προσκήνιο, καθώς ακουγόταν στην καλτ ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο «Pulp Fiction», ενώ το 2006 ξανάγινε δημοφιλής, όταν αποτέλεσε τη βάση για το τραγούδι των Black Eyed Peas, «Pump It». Αξιοσημείωτη είναι και η εκδοχή του γνωστού κουαρτέτου εγχόρδων «The Kronos Quartet», που συμπεριέλαβε τη «ΜΙσιρλού» στο άλμπουμ τους «Caravan» (2000) με τον τίτλο «Misirlou Twist».
Στην Ελλάδα, τη «Μισιρλού» έχουν τραγουδήσει αρκετοί καλλιτέχνες, όπως η Δανάη, η Σοφία Βέμπο και ο Νίκος Γούναρης. Το ροκ συγκρότημα των Last Drive (άλμπουμ «Underworld Shekedown» του 1986) και η γκαράζ μπάντα των Sound Explosion («Misirlou the Greek»).
Το 2004, η «Μισιρλού» επιλέχθηκε από την οργανωτική επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας ως ένα από τα πιο γνωστά ελληνικά τραγούδια όλων των εποχών, και ακούστηκε στην τελετή λήξης από την Άννα Βίσση. Στο τεύχος Μαρτίου 2005 το αγγλικό μουσικό περιοδικό Q δημοσίευσε έναν κατάλογο με τα 100 κορυφαία κιθαριστικά τραγούδια. Η «Μισιρλού» στη διασκευή του Ντικ Ντέιλ κατέλαβε την 89η θέση.

Read more...