ΟΧΙ

Το δημοψήφισμα πέρασε ήδη στην ιστορία. Ένα δημοψήφισμα που θα έπρεπε να διεξαχθεί πέντε χρόνια νωρίτερα και πριν φτάσουμε σε αυτό το αδιέξοδο. Ο ελληνικός λαός στη συντριπτική του πλειοψηφία (61,31%) αποφάσισε να ακολουθήσει το “δύσκολο δρόμο” ενάντια στις πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης. Αποφάσισε για ακόμα μια φορά να στραφεί ενάντια σε τελεσίγραφα τεχνοκρατών και να επιδιώξει την ελπίδα για ανάπτυξη.

Την προηγούμενη εβδομάδα ζήσαμε πολλά: ανήθικη προπαγάνδα από τα ΜΜΕ, περιορισμούς συναλλαγών και μεγάλη πόλωση. Η Ελλάδα έγινε η πρώτη ανεπτυγμένη χώρα που δεν μπόρεσε να αποπληρώσει το δάνειο 1,6 δις ευρώ στο ΔΝΤ στις 30 Ιουνίου! Πολλοί μίλησαν για εθνικό διχασμό και εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις. Το αποτέλεσμα δείχνει πως για πρώτη φορά ο εκλογικός χάρτης “βάφτηκε” με ένα και μοναδικό χρώμα! Σε όλη την Ελλάδα οι πολίτες ψήφισαν για περισσότερη δημοκρατία και αξιοπρέπεια στέλνοντας το δικό τους ξεκάθαρο μήνυμα τόσο στους Έλληνες, όσο και στους Ευρωπαίους πολιτικούς για το μέλλον.

Όλη η Ευρώπη έμαθε το ΟΧΙ. Τόσο πολλοί Έλληνες δεν είχαν τίποτα να χάσουν πέρα από την αξιοπρέπειά τους και δεν μπορούσαν να απειληθούν παραπάνω. Ο πολιτικός σεισμός που ακολούθησε δείχνει και το μέγεθος της πανωλεθρίας που υπέστησαν οι δυνάμεις που υποστήριζαν το ΝΑΙ σε πολιτικό και επικοινωνιακό επίπεδο. Ήδη ο Σαμαράς παραιτήθηκε ενώ ραγδαίες αλλαγές αναμένονται και σε άλλα κόμματα και φορείς που δραστηριοποιήθηκαν ενεργά υπέρ του ΝΑΙ.

Εξαρχής η αντιπολίτευση επιδιδόταν σε ένα ριψοκίνδυνο παιχνίδι στα όρια της νομιμότητας και του δημοκρατικού πολιτεύματος. Το ξεκάθαρο ερώτημα του δημοψηφίσματος το ανήγαγαν σε παραμονή ή όχι στο ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση ερμηνεύοντάς το κατά το δοκούν. Ο Σαμαράς χαρακτήρισε το δημοψήφισμα ως πραξικόπημα και ο Θεοδωράκης δήλωνε πως θα γίνουμε Βόρεια Κορέα αν επικρατήσει το ΟΧΙ. Τοποθετήθηκαν υπέρ του ΝΑΙ όλοι οι πρόσφατοι πρωθυπουργοί (Καραμανλής, Μητσοτάκης, Παπανδρέου, Σημίτης) που είναι συνυπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση της οικονομίας και της χώρας γενικότερα χωρίς καμία διάθεση αυτοκριτικής ή μεταμέλειας. Υποστηρίχθηκε (αβάσιμα) ακόμα από στελέχη της Νέας Δημοκρατίας μέχρι και ότι επιστρατεύτηκαν Τούρκοι ψηφοφόροι για να στηρίξουν το ΟΧΙ “παίρνοντας γραμμή” από το Τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής. Παραδόξως σε κάποιους δήμους του Έβρου επικράτησε το ΝΑΙ...

Υπεστήκαμε φθηνή προπαγάνδα και παιχνίδια με τους διεθνείς θεσμούς. Γράφτηκε και μεταδόθηκε πως το Συμβούλιο της Ευρώπης έκρινε άκυρο το δημοψήφισμα, πράγμα που ουδέποτε συνέβη. Ειδικά η αναπαραγωγή της “απόφασης” αυτής από άτομα που έχουν διατελέσει ή είναι εν ενεργεία βουλευτές/ευρωβουλευτές τους καθιστά αναξιόπιστους, αδαείς και επικίνδυνους για τη χώρα και το πολίτευμα αφού αγνοούν βασικές αρχές λειτουργίας και οργάνωσης του θεσμού. Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean-Claude Juncker προέτρεψε τους Έλληνες “να μην αυτοκτονήσουν από το φόβο του θανάτου” και τους ζήτησε να “ψηφίσουν ΝΑΙ, ανεξάρτητα από το ερώτημα που θα τους τεθεί τελικά”. Ενώ ο Martin Schulz, Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δήλωσε πως επιθυμεί παραίτηση του Τσίπρα και μια κυβέρνηση τεχνοκρατών που θα υπογράψει τη νέα συμφωνία άμεσα...

Τώρα που τελείωσε το δημοψήφισμα είναι και η ώρα να ανοίξει μια πραγματική συζήτηση για το ρόλο των δημοσιογράφων και των ΜΜΕ στην προεκλογική εβδομάδα. Σύσσωμα τα μεγάλα ΜΜΕ (τηλεοπτικοί σταθμοί, εφημερίδες, ιστοσελίδες) επιδόθηκαν σε ανηλεή και μονομερή προπαγάνδα όλη την εβδομάδα υπέρ του ΝΑΙ. Η προπαγάνδα ήταν τόσο εμφανής ώστε βλέποντας τηλεόραση να νομίζεις πως τη Δευτέρα μετά το δημοψήφισμα θα γινόμασταν ξαφνικά είτε Ελβετία, είτε Ζιμπάμπουε ανάλογα με το αποτέλεσμα. Χρησιμοποιώντας τίτλους όπως “Ελλάδα ώρα μηδέν” βομβάρδιζαν τους τηλεθεατές και αναγνώστες ασταμάτητα με αρνητικές ειδήσεις και τρομακτικά σενάρια και δεν εκπλήρωσαν το ρόλο τους ούτε στο ελάχιστο καταργώντας κάθε έννοια πολυφωνίας και αμεροληψίας! Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η προβολή των συγκεντρώσεων υπέρ του ΝΑΙ και του ΟΧΙ στις 30/6 και 29/6 αντίστοιχα. Τα κεντρικά δελτία ειδήσεων αφιέρωσαν συνολικά περισσότερα από 47 λεπτά για να καλύψουν τη συγκέντρωση του ΝΑΙ και μόλις 8 λεπτά για αυτή του ΟΧΙ. Πολλοί επώνυμοι καλλιτέχνες τέθηκαν ουσιαστικά στην υπηρεσία των αφεντικών τους για να υποστηρίξουν τη μια εκστρατεία και οποιοσδήποτε (πολίτης ή πανελίστας) εξέφραζε διαφορετική άποψη του αφαιρούνταν ο λόγος άκομψα. Λαμπρή εξαίρεση αυτής της αισχρής μονομερούς κάλυψης των γεγονότων αποτέλεσε παραδόξως η νεοσύστατη ΕΡΤ που υπήρξε αρκούντως πλουραλιστική και αντικειμενική σε μια κρίσιμη περίοδο για τη χώρα!

Σε μια στιγμή έντασης στον τηλεοπτικό αέρα η δημοσιογράφος Μαρία Σαράφογλου εύστοχα είπε “Τι φταίμε εμείς που όλες οι κοινωνικές ομάδες είναι με το ΝΑΙ;” όταν την εγκάλεσαν για μεροληψία στην προβολή των δυο πλευρών. Είχε όμως δίκιο σε αυτή της φράση, αφού οι περισσότερες επαγγελματικές και πολιτικές ενώσεις και φορείς (ΔΣΑ, ΚΕΔΕ κτλ) τάχθηκαν υπέρ του ΝΑΙ, πράγμα που καταδεικνύει πόσο εκτός πραγματικότητας και κοινωνίας είναι αυτές οι “κοινωνικές ομάδες”... Δήμαρχοι που δεν συμμερίζονται τις αγωνίες των δημοτών τους και συμπεριφέρονται ως επαναστάτες του ευρώ, συντεχνιακοί μεγαλοπαράγοντες που δεν έχουν καμία επαφή με τον κλάδο τους και τους επαγγελματίες του, εργατοπατέρες που αγνοούν τα δίκαια των εργατών.

Οι δημοσκοπήσεις για μια ακόμα φορά απέτυχαν 100% στο να πιάσουν τον παλμό της κοινωνίας και να προβλέψουν το αποτέλεσμα εγείροντας σημαντικά ερωτήματα για τις ερευνητικές μεθόδους και την αμεροληψία τους. Και μιας και μιλάμε για διαφάνεια, καλό θα είναι να δοθούν στη δημοσιότητα οικονομικά στοιχεία για το επικοινωνιακό υλικό, σποτ, αφίσες κτλ που χρησιμοποιήθηκε κι από τις δυο πλευρές στην προεκλογική περίοδο.

Ακόμα όμως και σήμερα, πολιτικοί και δημοσιογράφοι συνεχίζουν να ερμηνεύουν το αποτέλεσμα όπως τους συμφέρει. Υποστήριζαν πως αν επικρατούσε το ΝΑΙ θα έπρεπε να παραιτηθεί ο Τσίπρας, αλλά τώρα απλά πρέπει να ακολουθήσει ό,τι του ζητούν οι αντιπολιτευόμενοι κι όχι να παραιτηθούν οι ίδιοι για την αποτυχία τους. Βάζουν στον Πρωθυπουργό 48ωρες διορίες και προθεσμίες για να φέρει συμφωνία με τους θεσμούς χωρίς να καταλαβαίνουν (ή καλύτερα δεν θέλουν να καταλάβουν) πως τους κανόνες δεν τους θέτει ο ηττημένος, αλλά ο νικητής!

Το δημοψήφισμα κατέδειξε και το έλλειμμα σοβαρών και ισχυρών ευρωπαίων πολιτικών. Εκεί που όλοι θεωρούσαν πως θα οδηγηθεί ο Τσίπρας σε παραίτηση, τώρα υπάρχει πανευρωπαϊκή απαίτηση για παραίτηση των Schulz, Juncker και Dijsselbloem. Ο Hollande που χαρακτήριζε ακατάλληλο τον Τσίπρα για διαπραγμάτευση, τώρα τον καλεί σε συζητήσεις. Δυστυχώς στο τιμόνι της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκονται “πολιτικοί νάνοι” με ελάχιστο έως μηδαμινό πολιτικό εκτόπισμα για να αναλάβουν πρωτοβουλίες ενίσχυσης της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και ολοκλήρωσης.

Το δημοψήφισμα ήταν ένα σπουδαίο μάθημα που μας έδωσε την ευκαιρία να αντιληφθούμε πολλά πράγματα σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Να μετρήσουμε συμμάχους και υποστηρικτές, φίλους και εχθρούς. Δυστυχώς οι Έλληνες πολίτες έμειναν μόνοι τους από τις ηγεσίες των άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πολλοί ήταν όμως οι απλοί ευρωπαίοι πολίτες, κυρίως νέοι σε ηλικία, που δήλωσαν τη στήριξή τους σε εμάς με κάθε τρόπο. Δεν θα πρέπει από την άλλη επίσης να ξεχνάμε πως τα τελευταία πέντε χρόνια, η λιτότητα δεν έπληξε μόνο την οικονομία μας. Η Δημοκρατία στην Ελλάδα και την Ευρώπη θυσιάστηκαν κατά συρροή στο βωμό της οικονομικής προσαρμογής κι αυτό είναι κάτι που δύσκολα θα μας συγχωρεθεί από τις μελλοντικές γενιές. Πάντως δεν είναι ώρα για χορούς και πανηγύρια τώρα. Κερδήθηκε μια μάχη, όχι ο πόλεμος ακόμα...

Read more...

Greece on the Edge

“Greek citizens, we are facing a historic responsibility to not let the struggles and sacrifices of the Greek people be in vain, and to strengthen democracy and our national sovereignty—and this responsibility weighs upon us. Our responsibility for our country’s future. This responsibility obliges us to respond to the ultimatum based on the sovereign will of the Greek people”. With these words Alexis Tsipras, Prime Minister of Greece, in a surprise move announced a referendum to decide whether or not Greece is to accept the bailout conditions proposed jointly by the European Commission, the International Monetary Fund and the European Central Bank, which is going to take place on 5 July 2015.

Since late 2009 the so called “Greek debt crisis” started with the newly elected Prime Minister George Papandreou facing a major challenge so early in his mandate. On 23rd of April 2010, the Greek government requested an EU/IMF bailout package to be activated, and signed the First Economic Adjustment Programme. A second bailout package followed on 1st of March 2012 and triggered huge social turmoil. The economic and social effects of these austerity programmes impoverished the Greek society. The unemployment rate stands above 25%, GDP suffered its worst decline and the debt is totally unsustainable.

Papandreou was the first that announced a referendum to let people vote if they agree or not with the bailout programmes and austerity measures in November 2011. He decided to cancel the referendum and resign after an intense summit in Cannes and the international pressure he faced mostly by the French President Nicolas Sarkozy. A few days later Lucas Papademos, an economist, became the first technocrat Prime Minister of Greece.

Four years Later, Tsipras’ referendum has a great importance for the country and will shape its future. The question is: Should the plan of agreement, which was submitted by the European Commission, the ECB, and the IMF in the Eurogroup meeting of 25th of June 2015 and comprises two parts, which constitute their unified proposal, be accepted? The first document is entitled “Reforms for the Completion of the Current Program and Beyond” and the second “Preliminary Debt Sustainability Analysis”. Voters should decide if they approve (YES) or not (NO) this proposal. The first reactions were mixed as many supported the referendum as a valuable democratic tool and others stated that it is unnecessary or the question is not clear enough. Many criticized the short electoral deadlines too.

A few days after the announcement Greece became the first developed country to fail to make an IMF €1.6 billion loan repayment on June 30. Banks closed and people are queuing at ATMs and gas stations terrified by the prospect of a possible bankruptcy. The media (especially the private owned television networks) contributed to this and didn’t fulfill their role ruining polyphony and impartiality. YES campaign rally was given more than 47 minutes during the news shows, while the NO campaign rally was given only 8 minutes. The same occurred with representativeness of the two campaigns as mainly pro-YES politicians/artists/journalists were invited to television panels.

Although the question of the referendum is clear for the citizens, it is interpreted very differently by international institutions and politicians. The great involvement of European institutions in the electoral process demonstrates the lack of core democratic values by today’s European leaders. European Commission President Jean-Claude Juncker urged Greeks “not to commit suicide out of fear of death” and asked them to “vote YES, regardless of the question that is ultimately put to them”! Many interpret the question as a YES/NO to the eurozone, while others extend it to YES/NO to the European Union. This is the main argument of the opposition parties (New Democracy, The River, PASOK) who call voters to support YES in order to remain part of Europe and the eurozone although SYRIZA’s government has clarified that has no intention to leave either the EU or the eurozone.

Greeks are deeply divided! They have two options: to vote for accepting EU and IMF’s harsh ultimatums which will continue the austerity that has heavily damaged the economy during the previous years, or to vote for breaking up with the lenders which will have unknown consequences. Regardless their vote, they feel betrayed by the European leaders that showed no solidarity or patience. The newly elected government faced unprecedented pressure to accept and implement embarrassing austerity measures that would never put an end to the recession or foster development.

Many of the YES voters are misled by the spurious dilemma about Greece’s future in the EU and the eurozone. It is remarkable that most of them are high-class members and middle-aged who fear for the future of their businesses’ or high pensions. If YES wins on Sunday night then new austerity bailout packages will be imposed affecting more directly wages, pensions and taxes. Greece will remain by all costs in the eurozone not as a core member that will influence the decisions, but as an “ill-state” unable to follow the growing economy of the rest of eurozone.

Except the financial consequences, a YES result will mean political changes as the current cabinet is not willing to impose such unpopular measures. Martin Schulz, President of the European Parliament, told German Handelsblatt that “new elections would be necessary if the Greek people vote for the reform programme and thus for remaining in the eurozone and Tsipras, as a logical consequence, resigns” and concluded that what is needed is “a technocratic government, so that we can continue to negotiate”! Schulz’s statement was badly criticized even by his European comrades for his misplaced comments and partiality. This statement also vindicates SYRIZA’s allegation that opposition parties and European institutions have allied for a “regime change” in Greece and could be a message to Spanish voters who support Podemos for the upcoming elections later in November this year.

But what will happen if NO wins finally? The optimistic scenario (and the most probable) is that Tsipras will negotiate again with the EU and IMF having greater popular acceptance and strength which will play in his favor. The pessimistic scenario is that a Grexit happens and Greece leaves the eurozone (or the EU too). Most of the NO voters are pro-EU and do not wish a Grexit. They support a more fair political system in Greece that fights corruption and cronyism and they hope to create a new EU, based more on solidarity and not on financial issues. They consist mainly of young-aged “revolutionist” that dream a European Union of 28 (or more) strong equal states that take decisions by consensus and do not impose the law of the strongest.

Either divided Greeks vote for YES or NO, one thing is clear: Monday is a very crucial day. Both ways are full of obstacles and challenges and Greeks cannot afford recession for much more years. It is not only matter of economy, but turns out also as a matter of dignity! The austerity suffered so far and the EU’s rigid policy have had destructive influence in the Greek society. If things don’t change then we should expect greater rise of extremism and no one knows the final result this would have. Democracy, logic and prudence must prevail once again.

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Open Society

Read more...

Συμβούλιο της Προπαγάνδας

Από την πρώτη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου με θέμα την αποδοχή ή την απόρριψη της πρότασης συμφωνίας των τριών θεσμών (Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου) ξεκίνησαν ουσιαστικά και οι δυο καμπάνιες, υπέρ του ΝΑΙ και του ΟΧΙ. Μέσα σε αυτή την εβδομάδα ακούστηκαν πολλά λογικά επιχειρήματα κι από τις δυο πλευρές, κυρίως στα διαδικτυακά μέσα μιας και τα ιδιωτικά τηλεοπτικά δίκτυα εφάρμοσαν μια ιδιότυπη “λογοκρισία” στους υποστηρικτές του ΟΧΙ. Υπήρξαν όμως και περιστατικά ακραίας προπαγάνδας που διαστρέβλωσαν πλήρως την πραγματικότητα και έδωσαν στους πολίτες λανθασμένη εικόνα. Ένα από αυτά είναι και η παραφιλολογία με το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Την 1η Ιουλίου το Associated Press δημοσιεύει δηλώσεις του Γενικού Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης Thorbjørn Jagland που βρισκόταν στη Λισαβόνα για την απονομή του North-South Prize. Από εκεί συνομιλεί τηλεφωνικά με δημοσιογράφο του πρακτορείου (κι όχι για κάποια κανονισμένη συνέντευξη) και αναφέρει πως το δημοψήφισμα “ανακοινώθηκε με μικρή προεκλογική περίοδο, κάτι το οποίο από μόνο του είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Και, επίσης, το γεγονός ότι οι ερωτήσεις που τίθενται ...δεν είναι πολύ σαφείς”. Ανεξάρτητα από το να κρίνουμε αν ο Jagland έχει δίκιο ή όχι, είναι σαφές πως πρόκειται για ξεκάθαρα προσωπική άποψη του και όχι επίσημη τοποθέτηση ή θέση του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Κι εδώ ξεκινάει η εγχώρια αναπαραγωγή της είδησης “κατά το δοκούν”... “Συμβούλιο Ευρώπης: Το δημοψήφισμα απέχει από τα διεθνή πρότυπα” αναφέρει ΤΟ ΒΗΜΑ, “Δεν ανταποκρίνεται στα «κριτήρια» το δημοψήφισμα, λέει το Συμβούλιο της Ευρώπης” η Ναυτεμπορική, “Σοβαρά αμφισβητείται η εγκυρότητα των όρων διεξαγωγής του δημοψηφίσματος” η Καθημερινή, “Με μια απόφαση-«βόμβα» το Συμβούλιο της Ευρώπης, το οποίο την Τετάρτη εκτιμά πως «οι συνθήκες διεξαγωγής του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα, δεν πληρούν τις διεθνείς προδιαγραφές»” το Πρώτο Θέμα. Ενώ κάποια μέσα δραματοποιούν περισσότερο την κατάσταση, όπως η Ημερησία που γράφει “«Βόμβα» από το Συμβούλιο της Ευρώπης: Άκυρο το δημοψήφισμα! Ουσιαστικά το Συμβούλιο κρίνει άκυρο το δημοψήφισμα” και το STAR που σημειώνει πως “Εναντίον του ελληνικού δημοψηφίσματος τάχθηκε το Συμβούλιο της Ευρώπης”.

Έξω από το χορό της “διεθνούς διαπόμπευσης” της Ελλάδας εξαιτίας του δημοψηφίσματος του Τσίπρα δεν έμειναν και οι πολιτικοί μας. Έσπευσαν άμεσα να υιοθετήσουν τα “έγκυρα” δημοσιεύματα χωρίς να μπουν καν στον κόπο να διασταυρώσουν τα γεγονότα. Ειδικά η αναπαραγωγή της “απόφασης” αυτής από άτομα που έχουν διατελέσει ή είναι εν ενεργεία βουλευτές/ευρωβουλευτές τους καθιστά αναξιόπιστους, αδαείς και επικίνδυνους για τη χώρα και το πολίτευμα. Μάλιστα η Ντόρα Μπακογιάννη είναι εκπρόσωπος της χώρας μας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης και δείχνει πως αγνοεί βασικές αρχές λειτουργίας και οργάνωσης του θεσμού! Ο Τατσόπουλος και ο Κουμουτσάκος ασχολήθηκαν με το ζήτημα επίσης δίνοντας κι αυτοί τη δική τους λανθασμένη ερμηνεία και συγκρίνοντάς το με την αποπομπή της χώρας μας κατά τη διάρκεια της χούντας...

Διαβάζοντας κανείς τα άρθρα των μεγάλων ΜΜΕ και τις δηλώσεις των πολιτικών θα νόμιζε πως το Συμβούλιο της Ευρώπης μάς απέβαλλε από μέλος του, πως απομονωθήκαμε από έναν ισχυρό ευρωπαϊκό θεσμό και πως μας κυβερνά κάποιο απολυταρχικό καθεστώς. Οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι δεν ενδιαφέρθηκαν καν να ενημερωθούν για τη διαδικασία που ακολουθεί ο οργανισμός αυτός σε ανάλογες περιπτώσεις.

Πως θα εξηγηθεί επίσης και το γεγονός πως πολλοί άλλοι πολιτικοί και πολίτες-σχολιαστές των άρθρων συγχέουν το Συμβούλιο της Ευρώπης με το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Πως είναι δυνατόν κάποιος να δηλώνει “φανατικός υπέρμαχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης” και να αγνοεί τα ευρωπαϊκά όργανα υπέρ των οποίων μάχεται; Πως είναι δυνατόν άνθρωποι με έλλειψη στοιχειώδους ευρωπαϊκής παιδείας και βασικών γνώσεων πολιτικής παιδείας να τους επιτρέπεται να μας εκπροσωπούν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τους λοιπούς ευρωπαϊκούς ή διεθνείς οργανισμούς; Πόσο επίσης έχει λοιδορηθεί ο Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Nils Muižnieks όταν έκανε καταγγελίες για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα; Ερωτήματα που σαφώς δεν βρίσκουν απάντηση από ημιμαθείς “παντογνώστες”...

Τι συνέβη όμως στα αλήθεια; Κανείς δεν αμφισβητεί πως ο Jagland έκανε τη δήλωση αυτή. Δεν αποτελεί όμως επίσημη θέση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Πουθενά στο site του οργανισμού δεν υπάρχει κάποια σχετική ανακοίνωση και έχει διαψευστεί σε δημοσιογράφους η ύπαρξη τέτοιας απόφασης! Άλλωστε, ο Γενικός Γραμματέας δεν έχει τέτοιες δικαιοδοσίες. Η δήλωσή του, όμως, είναι καθ’ όλα βάσιμη και αποδεκτή. Βασίζεται σε πρόταση της “Επιτροπής της Βενετίας” πως ανάμεσα στην προκήρυξη ενός δημοψηφίσματος και στην ημερομηνία της εκλογής θα πρέπει να μεσολαβούν τουλάχιστον δυο εβδομάδες.

Η “Επιτροπή της Βενετίας” ή επίσημα “Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη Δημοκρατία μέσω του Δικαίου” είναι ένα συμβουλευτικό όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης που αποτελείται από ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες στον τομέα του συνταγματικού δικαίου. Δημιουργήθηκε το 1990 και συνεδριάζει τέσσερις φορές το χρόνο. Το Μάρτιο του 2007, λοιπόν, υιοθέτησε τον “Κώδικα ορθής πρακτικής σχετικά με τα δημοψηφίσματα”, ένα έγγραφο στο οποίο περιγράφονται οι βασικές διαδικασίες και οι καλές πρακτικές που θα πρέπει να ακολουθηθούν σε ένα δημοψήφισμα ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο αντιπροσωπευτικό και αδιάβλητο. Στο έγγραφο αυτό αναφέρεται και η δήλωση του Jagland. Όμως, σε καμία περίπτωση το έγγραφο αυτό δεν είναι δεσμευτικό για τα κράτη μέλη, καθώς τα δημοψηφίσματα καθορίζονται από το εκάστοτε σύνταγμα του κράτους. Επίσης, δεν υπάρχει καμία επίσημη θέση της “Επιτροπής της Βενετίας” για οποιοδήποτε ελληνικό θέμα. Άρα, δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό για το ελληνικό δημοψήφισμα...

Δυστυχώς τα αντανακλαστικά και της κυβέρνησης αποδείχθηκαν καθυστερημένα. Αργά την ίδια μέρα και αφού το θέμα είχε γιγαντωθεί, ο Δημήτρης Βίτσας, επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας και αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, έκανε δήλωση για το ζήτημα και έβαλε τα πράγματα στη θέση τους κλείνοντας οριστικά το ζήτημα για τα εγχώρια ΜΜΕ.

Όλη αυτή η ιστορία ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη για να κατανοήσουμε πόσο εύκολα τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί μας υιοθετούν ένα δημοσίευμα ως επίσημη θέση ενός διεθνούς οργανισμού για μικροπολιτικό όφελος. Το Συμβούλιο της Ευρώπης συνεχίζει να τηρεί την αρχή της μη ανάμιξης στις εσωτερικές δημοκρατικές διαδικασίες των κρατών μελών του. Θα πρέπει να καταστεί σαφές σε όλους τους τόνους πως δεν χρειάζεται καμία φθηνή προπαγάνδα και παιχνίδια με τους διεθνείς θεσμούς σε τόσο κρίσιμες για τη χώρα περιόδους. Η Ευρώπη δεν αξίζει να έχει αυτούς τους πολιτικούς...

Read more...

Μ.Κ.Ο.: ανιδιοτελής προσφορά ή μέσο κερδοφορίας;

Τις τελευταίες ημέρες γινόμαστε όλοι μας λυπηροί μάρτυρες σε ένα θέαμα που αφορά τις υπέρογκες χρηματοδοτήσεις των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, τη σπατάλη των κρατικών πόρων και τη διαφθορά που κυριαρχεί εδώ και χρόνια στο χώρο αυτό. Φυσικά, ελάχιστοι “έπεσαν από τα σύννεφα” στο άκουσμα της είδησης και των αποκαλύψεων του σκανδάλου. Ιδιαίτερα όσοι ασχολούνται ενεργά και συνειδητά με αξιόλογες ΜΚΟ που παράγουν έργο σε διάφορους τομείς, γνώριζαν εδώ και χρόνια πως οι κρατικές χρηματοδοτήσεις πάνε σε λάθος χέρια!

Τι είναι, όμως, αυτές οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις για τις οποίες γίνεται τόσος ντόρος και καταχράστηκαν τόσο μεγάλη δημόσια περιουσία; Σύμφωνα με τον ορισμό της Παγκόσμιας Τράπεζας “Οι MΚΟ είναι ιδιωτικοί οργανισμοί που ασκούν δραστηριότητά για να απαλύνουν τον πόνο, να προωθήσουν τα συμφέροντα των φτωχών, την προστασία του περιβάλλοντος, την παροχή βασικών κοινωνικών υπηρεσιών, ή αναλαμβάνουν την ανάπτυξη της κοινότητας”. Ο ορισμός, αν και γενικός, δίνει εντούτοις το στίγμα για το προφίλ που θα πρέπει να έχει μια ΜΚΟ. Οι ΜΚΟ δημιουργήθηκαν για να υπηρετούν τις ανάγκες του οργανωμένου εθελοντισμού, ο οποίος βρίσκεται σε ιδιαίτερη άνθηση στην Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες.

Οι ΜΚΟ παρουσιάζουν πολύπλευρο έργο ανάλογα με την ακτίνα δράσης και το αντικείμενό τους. Ποιος δεν αναγνωρίζει τους “Γιατρούς Χωρίς Σύνορα” και τη συνεισφορά τους σε κάθε γωνιά του πλανήτη, όπου υπάρχει ανάγκη ιατρικής βοήθειας; Όλοι μας γνωρίζουμε διεθνείς, εθνικές και τοπικές ΜΚΟ που έχουν σημαντική συνεισφορά, τεράστιο έργο και πολλούς εθελοντές και χρηματοδότες να τους υποστηρίζουν στις δράσεις τους.

Η Ελλάδα, δυστυχώς, κατάφερε και σε αυτό τον τομέα της ανιδιοτελούς προσφοράς, να εισάγει τη διαφθορά και το ελληνικό κράτος να χρηματοδοτεί την ανυπαρξία. Όσοι έχουν ασχοληθεί με τον αντίστοιχο τομέα της Κίνας, γνωρίζουν πως οι ΜΚΟ εκεί είναι στην ουσία κυβερνητικές οργανώσεις (GONGOs), ελέγχονται από το κράτος, στελεχώνονται από αυτό και ως εκ τούτου χρηματοδοτούνται από αυτό! Εδώ στη χώρα μας, τα τελευταία χρόνια χρηματοδοτούνταν αναπτυξιακά έργα (αμφιβόλου σχεδιασμού και υλοποίησης) σε κάθε γωνιά του πλανήτη, χωρίς εγγυήσεις για την αποτελεσματικότητά τους και μόνο όταν προέρχονταν από συγκεκριμένες ΜΚΟ που είχαν πρόσβαση στα ανώτερα κλιμάκια της εξουσίας.

Όλα ξεκίνησαν από το νόμο 2731/1999 που ρυθμίζει θέματα σχετικά με την αναπτυξιακή συνεργασία και τις ΜΚΟ. Με αυτό το νόμο δημιουργήθηκε και η Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας του υπουργείου Εξωτερικών, μέσα από την οποία γινόταν η χρηματοδότηση των επίμαχων ΜΚΟ. Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε με το νόμο 3390/2005, με τον οποίο συστάθηκε ο Οργανισμός Εθελοντισμού “Έργο Πολιτών” από το τότε Υπουργείο Πολιτισμού. Το “Έργο Πολιτών” έχει κατηγορηθεί για διασπάθιση δημόσιου χρήματος, τόσο στους μισθούς του προσωπικού, όσο και στα κονδύλια που αφορούν το “έργο” του.

Είναι ξεκάθαρο πως το “απαρχαιωμένο” ελληνικό νομοθετικό πλαίσιο για τον εθελοντισμό και τις ΜΚΟ χρήζει άμεσου εκσυγχρονισμού. Πέρα όμως από αυτό, θα πρέπει το κράτος να διατηρεί μητρώο από ΜΚΟ για να υπάρξει μεγαλύτερη διαφάνεια, εποπτεία των δραστηριοτήτων τους (όταν τις χρηματοδοτεί), καθώς και συνεργασία μεταξύ των ΜΚΟ. Δεν νοείται σε καιρούς κρίσης, το κράτος να αγνοεί επιδεικτικά το κοινωνικό έργο ανθρωπιστικών ΜΚΟ στην Ελλάδα και ταυτόχρονα να χρηματοδοτεί αμφιβόλου αξίας ΜΚΟ-σφραγίδες για “αναπτυξιακές δράσεις” σε κάθε γωνιά του κόσμου. Η όποια χρηματοδότηση θα πρέπει να γίνεται με πλήρη διαφάνεια και τεκμηρίωση.

Ένα άλλο, εξίσου σημαντικό, ζήτημα έχει να κάνει με τις ίδιες τις ΜΚΟ. Η λειτουργία τους θα πρέπει να αλλάξει ριζικά. Δεν γίνεται “Μη Κυβερνητικές” οργανώσεις να στηρίζουν εξολοκλήρου τις δράσεις και τη λειτουργία τους σε κρατικές επιχορηγήσεις! Θα πρέπει να αναζητήσουν νέους τρόπους ανεύρεσης οικονομικών πόρων. Δεν τιμά κανέναν ο ακτιβισμός με λεφτά του κράτους, πολλές φορές απέναντι στο κράτος. Επίσης, θα πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη διαφάνεια και στην εσωτερική δομή, λειτουργία και οικονομικά των καταχωρημένων ΜΚΟ για ευνόητους λόγους...

Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δρουν πολλές ΜΚΟ σε διάφορους τομείς με πολύ αξιόλογο έργο και αποτελούν σημείο αναφοράς για τη χώρα και τους πολίτες, με διεθνείς διακρίσεις και αναγνώριση! Αυτές οι ΜΚΟ, συνήθως, δεν λαμβάνουν καμία κρατική ενίσχυση και επιτελούν το έργο τους χάρη στις εισφορές των μελών τους, τις χορηγίες και τη συμμετοχή σε χρηματοδοτούμενα προγράμματα διεθνών οργανισμών. Αποτελούν άξιους εκπροσώπους της “κοινωνίας των πολιτών” και η ανιδιοτελής προσφορά τους αξίζει να μνημονεύεται. Αυτές τις μέρες, οι συγκεκριμένες ΜΚΟ δεν αναφέρονται πουθενά γιατί φυσικά δεν βρίσκονται στα payrolls του υπουργείου.

Ταυτόχρονα, έχουμε και την άλλη κατηγορία. Τις ΜΚΟ που ίδρυσαν συνεργάτες πρώην υπουργών και απέσπασαν πολλά εκατομμύρια ευρώ ως κρατική επιχορήγηση για έργα-φούσκες σε οποιοδήποτε άγνωστο σημείο πάνω στο χάρτη. Αυτές οι ΜΚΟ αμαυρώνουν το θεσμό του εθελοντισμού και αποτελούν άλλη μια μαύρη σελίδα για τους πολιτικούς θεσμούς στη χώρα μας.

Τα ΜΜΕ, λοιπόν, άκριτα και σκόπιμα τις τελευταίες ημέρες βάζουν όλες τις ΜΚΟ στο ίδιο τσουβάλι. Κατηγορούν όλους τους συμμετέχοντες σε αυτές ως οτιδήποτε απίθανο υπάρχει (από επαγγελματίες εθελοντές έως ξένους πράκτορες) επειδή δεν μπορούν να αποδεχθούν τη δική τους ανικανότητα να κάνουν σοβαρή έρευνα και αποκαλύψεις πάνω στο θέμα. Αντί να αναφέρουν τα ονόματα των συνεργατών και των πρώην υπουργών που λειτουργούσαν τις επίμαχες ΜΚΟ και έδιναν τις χρηματοδοτήσεις του αέρα, αναφέρονται σε ΜΚΟ-Μπίζνες Καλά Οργανωμένες. Με αυτό τον τρόπο απαξιώνουν το τεράστιο και πολύτιμο έργο των υγιών και παραγωγικών ΜΚΟ, ενώ ταυτόχρονα “ξεπλένουν” τους εμπλεκόμενους πολιτικούς...

Είναι ξεκάθαρο. Όλα τα νομίσματα έχουν δυο όψεις. Όπως υπάρχουν κακές ΜΚΟ, έτσι υπάρχουν και καλές. Αυτό που θα πρέπει να μας απασχολεί είναι γιατί από τα ΜΜΕ προβάλλεται, συνήθως, η κακή όψη του χώρου και αγνοείται συστηματικά και επιδεικτικά το έργο των υγιών δυνάμεων. Αποτελεί καθήκον της Πολιτείας και των πολιτών να μπει μια τάξη και να κυριαρχήσει η διαφάνεια της διαφθοράς στο χώρο αυτό. Δεν αποτελεί λύση να πάψει η λειτουργία όλων των ΜΚΟ, αλλά να γίνει περιθωριοποίηση και σοβαρός έλεγχος στις ΜΚΟ-σφραγίδες. Πρέπει, επιτέλους, το θετικό κοινωνικό έργο να προβληθεί και να αναδειχθεί περισσότερο από τις όποιες αρνητικές ειδήσεις!

Read more...

Ευρωπαϊκή Ημέρα Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων

Σήμερα που ζούμε στην εποχή της ηλεκτρονικής παγκοσμιοποίησης και όλα γίνονται αυτοματοποιημένα μέσα από υπολογιστικά συστήματα, η ηλεκτρονική επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων των πολιτών έχει ιδιαίτερη σημασία. Οι πολίτες χρησιμοποιούν προσωπικά δεδομένα στην εργασία τους, στις συνδιαλλαγές τους με το Κράτος, στις εμπορικές συναλλαγές τους, ακόμα και σε ιατρικά ζητήματα. Έχουν, λοιπόν, δικαίωμα οι εν λόγω πληροφορίες τους να προστατεύονται! Αυτό αποτελεί προϋπόθεση για την άσκηση άλλων θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα στην προστασία της ιδιωτικής ζωής, της ελευθερίας της έκφρασης και της ελευθερίας της συνείδησης.

Ως δεδομένο προσωπικού χαρακτήρα λογίζεται οποιαδήποτε πληροφορία σχετίζεται με ένα φυσικό πρόσωπο, χωρίς να έχει σημασία αν η πληροφορία αναφέρεται στον ιδιωτικό, τον επαγγελματικό ή τον δημόσιο βίο του εκάστοτε προσώπου. Τα δεδομένα προσωπικού ποικίλλουν και μπορούν, επί παραδείγματι, να είναι ένα ονοματεπώνυμο, μια φωτογραφία, μια διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, τα στοιχεία ενός τραπεζικού λογαριασμού, στοιχεία που έχουν αναρτηθεί σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πληροφορίες σχετικά με το ιατρικό ιστορικό ή η διεύθυνση IP ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Στις 26 Απριλίου 2006, η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης αποφάσισε να καθιερώσει την Ευρωπαϊκή Ημέρα Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, η οποία εορτάζεται κάθε χρόνο στις 28 Ιανουαρίου. Η επιλογή της ημέρας δεν είναι τυχαία. Η ημερομηνία αυτή συμπίπτει με την επέτειο (28 Ιανουαρίου 1981) του ανοίγματος για την υπογραφή της σύμβασης 108 του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της αυτοματοποιημένης επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που αποτελεί για πάνω από 30 χρόνια τον ακρογωνιαίο λίθο της προστασίας των δεδομένων στην Ευρώπη και όχι μόνο. Φέτος, στην 8η επέτειο, με αφορμή την υπόθεση Snowden δίνεται έμφαση στη χρήση του νόμου και της τεχνολογίας στην αντιμετώπιση των υποκλοπών.

Ο στόχος της ημέρας αυτής είναι να δώσει στους πολίτες την ευκαιρία να κατανοήσουν ποιά δεδομένα τους συλλέγονται και υφίστανται επεξεργασία, γιατί γίνεται αυτό, καθώς και ποια είναι τα δικαιώματά τους σε σχέση με την εν λόγω επεξεργασία. Είναι επίσης μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να γίνουν ευρέως γνωστοί οι εγγενείς κίνδυνοι που συνδέονται με την παράνομη χρήση ή παράνομη επεξεργασία των προσωπικών τους δεδομένων.

Στις 26 Ιανουαρίου, 2009, η Βουλή των Αντιπροσώπων στις Ηνωμένες Πολιτείες ενέκρινε ψήφισμα που καθιστά την 28η Ιανουαρίου ως “Εθνική Ημέρα Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων”.  Στις 28 Ιανουαρίου 2009, η Γερουσία πέρασε αντίστοιχο ψήφισμα αναγνωρίζοντας τον εορτασμό της ημέρας. Πλέον, η σημασία της ημέρας έχει ξεφύγει από τα όρια της Ευρώπης και επεκτείνεται σε Η.Π.Α. και Καναδά.

Η πρωτοβουλία αυτή επιδιώκει, επίσης, την αύξηση της ευαισθητοποίησης μεταξύ των εφήβων και νεαρών ενηλίκων για τη σημασία της προστασίας του απορρήτου των προσωπικών τους πληροφοριών στο διαδίκτυο, ιδίως στο πλαίσιο της κοινωνικής δικτύωσης. Ακόμα, προωθούνται εκδηλώσεις και δραστηριότητες σχετικά με την ανάπτυξη τεχνολογικών εργαλείων που αφορούν τον ατομικό έλεγχο των προσωπικών δεδομένων. Αναπτύσσεται διάλογος μεταξύ των ενδιαφερόμενων μερών όσον αφορά την προώθηση της προστασίας των δεδομένων και της ιδιωτικότητας.

Στα πλαίσια της ημέρας αυτής, προσφέρεται η δυνατότητα για συνεργασία μεταξύ των κυβερνήσεων, της βιομηχανίας, του ακαδημαϊκού κόσμου, των μη κερδοσκοπικών οργανισμών, των επαγγελματιών και των εκπαιδευτικών! Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τα προσωπικά δεδομένα προστατεύονται τόσο από τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε., όσο και από τη Συνθήκη της Λισαβόνας, όμως το νομοθετικό πλαίσιο χρήζει εκσυγχρονισμού! Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αναγνωρίσει την ανάγκη αυτή κι έτσι τον Ιανουάριο του 2012, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε μια εκτεταμένη αναθεώρηση του νομοθετικού πλαισίου της Ε.Ε. για την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Οι προτάσεις αυτές έχουν σκοπό να ενισχύσουν τα ατομικά δικαιώματα και να συμβάλουν στην αντιμετώπιση των προκλήσεων της παγκοσμιοποίησης και των νέων τεχνολογιών.

Δεν θα πρέπει να λησμονούμε πως πέρα από το ηθικό κομμάτι του ζητήματος, υπάρχει και η οικονομική πλευρά. Η συλλογή και ανάλυση προσωπικών δεδομένων πολιτών έχει αποκτήσει, πλέον, τεράστια οικονομική αξία. Μάλιστα, σύμφωνα με μελέτες, η αξία των δεδομένων των πολιτών της Ε.Ε. κατά το 2011 ήταν 315 δις ευρώ, ενώ η αξία αυτή είναι δυνατόν να πλησιάσει το 1 τρις ευρώ ετησίως μέχρι το 2020! Γίνεται εύκολα, λοιπόν, αντιληπτό πως τα ζητήματα ιδιωτικότητας και προσωπικών δεδομένων θα μας απασχολήσουν αρκετά στο άμεσο μέλλον...

Read more...

Mehr Krise weniger Demokratie?

Wenn die Massenmedien in den letzten paar Jahren über Griechenland berichteten gab es nur ein Thema, die Finanzkrise. Reporter und Analysten diskutieren lange über Arbeitslosigkeit, Sparmaßnahmen und Budgetkürzungen. Aber geht es nur ums Geld?

In Griechenland gibt es das Gefühl, dass die Krise außer der Wirtschaſt auch die Demokratie in einer sehr negativen Weise beeinflusst hat. Vor kurzem schloss die Regierung plötzlich das Öffentliche Fernsehen (ERT). Es war eine Entscheidung, die sinnlos war. ERT war ein profitables Unternehmen mit einem qualitativ hochwertigen Programm.

Sicher ist, es war ein Volltreffer auf die Freiheit der Presse. Inzwischen warden die meisten Journalisten für Korruption und unlauterer Unterstützung der Regierung verantwortlich gemacht.

Im Laufe der Krise ist ein Anstieg aller Formen von Gewalt zu verzeichnen. Die Kriminalitätsrate ist gestiegen, während die Polizei nicht in der Lage ist sie zu bekämpfen. Diebstähle und Raubüberfälle sind häufig geworden. Der Terrorismus ist auf seinem Höhepunkt, rekrutiert neue Mitglieder und greift mehrere Ziele an. Repressive Kräſte üben auch im Zentrum von Athen exzessive Gewalt gegen friedliche Demonstranten aus.

Im politischen Bereich müssen wir ein Wiederaufflammen der rechtsextremen Parteien beobachten, frustrierte Anhänger unter armen Menschen, die glauben, dass es keine Hoffnung gibt aus der Krise zu kommen.

Angesichts der Empörung der Bürger gegen das aktuelle politische System und mit der Arbeitslosigkeit als Vorwand, wenden sich die Bürger (darunter viele Arbeitslose) gegen Einwanderer. Angestiftet wird brutale Gewalt gegen unschuldige Menschen. Das schafft eine alarmierende neue konservative, fremdenfeindliche und rassistische Tendenz in der Gesellschaft.

Die Goldene Morgenröte (Chryssi Avgi), die ultranationalistische Partei in Griechenland, erhielt 6,9% bei der Gesamtabstimmung im Jahr 2012. Heute zeigen Meinungsumfragen, dass zu ihren Anhängern bereits 13% der gesamten Wählerschaft zählen.

Alle diese Ergebnisse zeigen die dramatische Situation der Demokratie im heutigen Griechenland. Als Ergebnis müssen wir Konflikte zwischen sozialen Gruppen und ein Sinken des sozialen Zusammenhalts beobachten.

Kürzlich veröffentlichten viele Experten mehrere Artikel, die Griechenland mit dem Deutschland der Weimarer Republik verglichen und ihre Angst darüber äußerten. Es ist eine Verpflichtung der jungen Menschen in Griechenland und Europa die Demokratie mit allen Mitteln zu schützen!

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελληνική Γνώμη.

Read more...

More crisis, less democracy?

In the last few years when the world mass media refer to Greece there is only one theme; the financial crisis. Reporters and analysts discuss for long about unemployment rate, austerity measures and budget cuts. But is it all about money?

In Greece, there is the sense that the crisis except economy has affected democracy in a very negative way. Recently, the government shut down suddenly the Public Broadcaster (ERT). It was a pointless decision since ERT was a profitable corporation with a high quality program. For sure it is considered as a direct hit to the freedom of press! Meanwhile, most of the journalists are blamed for corruption and unfair support to the government.

During the crisis there is rise of all forms of violence. The crime rate is increasing while the police forces are unable to fight it. Thefts and robberies are common. Terrorism is at its peak, recruits new members and attacks more targets. Repression forces also use excessive violence against peaceful demonstrators in the centre of Athens.

In the political field we can observe an upsurge of extremist far-right parties that find supporters among frustrated poor people who believe that there is no hope to get it out of the crisis. Given the indignation of citizens against the current political system and using the unemployment as a pretext, they turn citizens (employed or unemployed) against immigrants, instigate brutal violence against innocent people and create an alarming new conservative, xenophobic and racist tendency into society. Golden Dawn, the major ultranationalist party in Greece, got 6.9% of overall vote in 2012. Nowadays, opinion polls point that its supporters include already 13% of the total voters.

All these highlight the dramatic situation of democracy in Greece nowadays. As a result we can observe conflicts between social groups and declining of social cohesion. Recently many experts published several articles that compare Greece to Germany’s Weimar Republic and express their fear about it. It is a high duty of young people in Greece and Europe to protect democracy by all means!

Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα European Youth Voice

Read more...

Περί ΕΡΤ...

“Η ΕΡΤ είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης. Και αυτό τελειώνει σήμερα!” Με αυτά τα λόγια, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου ανακοίνωσε στις 11 Ιουνίου το κλείσιμο της ΕΡΤ και την άμεση απόλυση των περίπου 2.600 εργαζομένων της. Η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση ιδρύθηκε (ως Ε.Ι.Ρ.) το 1938 και αποτελεί τον εθνικό δημόσιο φορέα ραδιοτηλεόρασης. Εκτός από τους τρεις τηλεοπτικούς σταθμούς, λειτουργεί 28 ραδιοφωνικούς σταθμούς, εκδίδει ένα περιοδικό και διαχειρίζεται μουσικά σύνολα με ορχήστρες και χορωδία.

Το κλείσιμο της ΕΡΤ ως Ανώνυμη Εταιρεία συνοδεύτηκε και από διακοπή στην εκπομπή σήματος. Οι δέκτες “μαύρισαν” και οι Έλληνες βίωσαν κάτι που ούτε στυγνές χούντες στον τρίτο κόσμο δεν έχουν τολμήσει να πράξουν ως τώρα. Ακόμα και όταν κατοχικές δυνάμεις ή δικτάτορες καταλαμβάνουν την κρατική ή δημόσια τηλεόραση η εκπομπή σήματος δεν παύει. Στη Ελλάδα του 2013, όμως, η “δημοκρατική” κυβέρνηση αποφάσισε να το πράξει αψηφώντας τις συνέπειες και χτυπώντας ευθέως τη δημοκρατία! Οι αντιδράσεις σαφώς ήταν έντονες από όλο τον κόσμο. Πρώτη η EBU (Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση), της οποίας η ΕΡΤ αποτελεί το πρώτο της μέλος, αντέδρασε στο κλείσιμο και το “μαύρο”. Ακολούθησαν μεγάλες εφημερίδες, αλλά και πολιτικοί, όπως ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Martin Schulz. Η απάντηση στελεχών της Νέας Δημοκρατίας σε αυτές τις αντιδράσεις είναι πως η EBU το μόνο που κάνει είναι η διοργάνωση της Eurovision και πως ιδιοκτήτες των ξένων ΜΜΕ (του BBC περιλαμβανομένου) είναι έμποροι όπλων! Θα ήταν άκρως ενδιαφέρον να μας μετέφερε ο αγγλικός λαός (και ιδιοκτήτης του BBC) την άποψή του για τις δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών...

Πέρα, όμως, από το “μαύρο” στις οθόνες, για ποιο λόγο έκλεισε η ΕΡΤ; Σύμφωνα με την κυβέρνηση, στην ΕΡΤ υπήρχε αδιαφάνεια, σπατάλη και η εταιρεία ήταν ελλειμματική. Κι όμως, η ΕΡΤ έχει πλεόνασμα περίπου 41 εκατομμύρια ευρώ! Το 2011 είχε επίσης πρωτογενές πλεόνασμα 63 εκατομμυρίων ευρώ. Οι μισθοί των δημοσιογράφων, τεχνικών και διοικητικών υπαλλήλων δεν ξεπερνούν τα λογικά πλαίσια, ενώ σε πολλές περιπτώσεις χαρακτηρίζονται χαμηλοί. Οι μόνοι υπάλληλοι που απολαμβάνουν υψηλές αποδοχές είναι τα διευθυντικά στελέχη και οι ειδικοί σύμβουλοι που αμφότεροι διορίζονται από τους πολιτικούς προϊσταμένους της ΕΡΤ, δηλαδή τον κ. Κεδίκογλου...

Πολλοί ήταν αυτοί οι οποίοι χάρηκαν με το κλείσιμο της ΕΡΤ γιατί δεν θα είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν πια το ανταποδοτικό τέλος των 51,6 ευρώ το χρόνο. Σχεδόν όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν θεσπίσει ανταποδοτικό τέλος και όσες δεν το έχουν κάνει λειτουργούν τη δημόσια ραδιοτηλεόραση με κρατική χρηματοδότηση. Συγκρινόμενο μάλιστα με τις υπόλοιπες χώρες, το ανταποδοτικό τέλος της ΕΡΤ είναι από τα πιο χαμηλά. Παρόλα αυτά, από τα 300 εκατομμύρια που πληρώνουν οι πολίτες για το τέλος, τα 75 εκατομμύρια πάνε στο Λειτουργό Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας, τα 40 εκατομμύρια στο Υπουργείο Οικονομικών και δεκάδες εκατομμύρια σε ΦΠΑ. Με άλλα λόγια, η ΕΡΤ εισπράττει περίπου το 50% από τις εισφορές των πολιτών. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως και πάλι σε μερικές εβδομάδες το ανταποδοτικός τέλος θα επανέλθει για λογαριασμό της ΝΕΡΙΤ...

Μεγάλη συζήτηση γίνεται και για τους 2.600 περίπου υπαλλήλους της ΕΡΤ. Κανείς δεν αναφέρει πως το 2008 οι εργαζόμενοι ξεπερνούσαν τους 4.750. Πολλοί από το κυβερνητικό στρατόπεδο υποστηρίζουν πως το BBC λειτουργεί με λιγότερους υπαλλήλους και παράγει πρόγραμμα υψηλότερης ποιότητας. Προφανώς δεν γνωρίζουν πως το BBC έχει 23.000 υπαλλήλους και έσοδα που αγγίζουν τα 6 δισεκατομμύρια ευρώ! Συνεπώς, ουδεμία ουσιαστική σύγκριση μπορεί να γίνει.

Η τηλεθέαση της ΕΡΤ είναι ένα ακόμα σημείο τριβής. Σίγουρα κανένας από τους τρεις σταθμούς δεν είναι συνεχώς πρώτος σε τηλεθέαση, αλλά τα ποσοστά είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπή. Κατά τη διάρκεια αθλητικών μεταδόσεων, ξένων σειρών και ταινιών ή ορισμένων εκπομπών η ΕΡΤ ξεπερνά κατά πολύ σε τηλεθέαση τους ιδιωτικούς σταθμούς. Δεν θα πρέπει, όμως, σε καμία περίπτωση να ξεχνάμε πως ο αυτοσκοπός της δημόσιας τηλεόρασης δεν είναι η υψηλή τηλεθέαση. Εκπομπές λόγου και τέχνης, επιστημονικές εκπομπές ή ακόμα και κάποιες αθλητικές διοργανώσεις δεν θα μεταδίδονταν ποτές από ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς λόγω χαμηλής τηλεθέασης. Η ΕΡΤ έχει υποχρέωση να παραμείνει δίπλα στον πολιτισμό, να τον αναδείξει και να τον προβάλλει. Το πλούσιο αρχείο της, άλλωστε, αποτελεί πολύτιμο σύμμαχο σε αυτή την προσπάθεια!

Η ΕΡΤ δεν μπορεί να συγκρίνεται με τους ιδιωτικούς σταθμούς μόνο με όρους αγοράς. Έχει υποχρέωση να εκπέμπει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, σε κάθε νησί, σε κάθε χωριό. Σε ορισμένα μέρη της χώρας, πλην της ΕΡΤ τα υπόλοιπα διαθέσιμα κανάλια είναι τουρκικά, σκοπιανά, αλβανικά και βουλγαρικά. Είναι αυτή που ενημερώνει τους Έλληνες του εξωτερικού για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα. Πέρα από τους σταθμούς της, μεταδίδει το πρόγραμμα του Deutsche Welle, του BBC και του ΡΙΚ. Οι ραδιοφωνικές συχνότητες της ΕΡΤ είναι χρήσιμες στις Ένοπλες Δυνάμεις, ενώ έως και τα θέματα των Πανελλαδικών εξετάσεων μεταδίδονται μέσω αυτής. Στο ενημερωτικό κομμάτι, οφείλει να μεταδίδει αμερόληπτα τα όσα γίνονται στη Βουλή και το Ευρωκοινοβούλιο, ενώ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου δίνει βήμα σε όλα τα κόμματα που κατέρχονται στις εκλογές.

Η κυβέρνηση δρώντας αυταρχικά δεν ανοίγει την ΕΡΤ ούτε και μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Έχουν περάσει τόσες ημέρες από αυτήν και η ΕΡΤ συνεχίζει να εκπέμπει πειρατικά. Όλο αυτό θυμίζει παλιές μαύρες εποχές για τη δημοκρατία και τη χώρα που οι πολίτες ενημερώνονταν από το BBC και το Deutsche Welle κατά τη διάρκεια της Κατοχής και της Χούντας αργότερα... Ο συμβολισμός μόνο τρόμο προκαλεί στους δημοκράτες πολίτες, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παγκόσμια. Η κυβέρνηση δεν υπολογίζει τίποτα μπροστά στην εκδικητική της μανία. Το παραδέχτηκε, άλλωστε, και ένα στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας. Η ΕΡΤ έκλεισε επειδή οι δημοσιογράφοι και τεχνικοί της επέδειξαν απροθυμία στην υποστήριξη και υπερπροβολή της κυβέρνησης. Το success story του Σαμαρά δεν προβλήθηκε, όπως και όσο ο ίδιος θα ήθελε, μέσα από τη δημόσια τηλεόραση και όλοι μας βλέπουμε το αποτέλεσμα της απροθυμίας αυτής. Η κυβέρνηση, όντας παντελώς ανίκανη να κάνει σοβαρές μεταρρυθμίσεις και να εξυγιάνει ορθολογικά την ΕΡΤ, την κλείνει για ρεβανσισμό. Ποιος αλήθεια πιστεύει πως η ΝΕΡΙΤ θα έχει κριτήρια αξιοκρατίας στις προσλήψεις και δεν θα προσλαμβάνεται όποιος έχει μπάρμπα στην Κορώνη ή τη Μεσσηνία γενικότερα;

Χιλιάδες κόσμου βρίσκονται από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε το κλείσιμο της ΕΡΤ στο Ραδιομέγαρο και τα υπόλοιπα κτήρια της ανά την επικράτεια. Τους επιτίθενται λέγοντας πως υποστηρίζουν 2.600 βολεμένους αργόμισθους τη στιγμή που υπάρχουν 1,2 εκατομμύρια άνεργοι. Η άποψη αυτή μόνο λογική δεν είναι! Θα κερδίσουν κάτι ή θα βρουν δουλειά οι ήδη άνεργοι αν απολυθούν 2.600 επιπλέον εργαζόμενοι; Σαφέστατα όχι! Καθημερινά έχουμε εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες, απολύσεις απόρροια της επιβαλλόμενης λιτότητας. Ο απλός κόσμος δεν ξεχωρίζει τους εργαζόμενους της ΕΡΤ από τους υπόλοιπους εργαζόμενους ή ανέργους. Αντιστέκεται στο “μαύρο” και στο συμβολισμό που αυτό έχει για τη δημοκρατία, την ελευθερία και την ελευθεροτυπία...

Read more...

Στα χνάρια του Γκαίμπελς...

Αποτελεί κοινά αποδεκτό γεγονός πως το επίπεδο του πολιτικού λόγου στην Ελλάδα δεν είναι το υψηλότερο. Ειδικά από την εποχή που καθιερώθηκαν τα “τηλεπαράθυρα” παρακολουθούμε κάθε μέρα λεκτικούς διαξιφισμούς χειρίστου είδους. Πολιτικοί που μιλούν όλοι μαζί, διακόπτουν τους συνομιλητές τους και χρησιμοποιούν περιθωριακές εκφράσεις προβάλλονται κάθε μέρα (από νωρίς το πρωί έως αργά το βράδυ) στους τηλεοπτικούς μας δέκτες.

Όλα τα παραπάνω ήταν γνωστά εδώ και πολλά χρόνια. Αυτά, όμως, που βιώνουμε εδώ και μερικούς μήνες με την παρούσα κυβέρνηση σίγουρα είχαμε να τα βιώσουμε πολλές δεκαετίας, ενώ πολλοί τα συγκρίνουν ευθέως με τις πρακτικές της Χούντας! Αποκορύφωμα όλων, το μονταρισμένο βίντεο του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Το τρομοκρατικό χτύπημα στο Mall αποτέλεσε το κατάλληλο ερέθισμα. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ παρόλο που το καταδίκασαν στοχοποιήθηκαν ως τρομοκράτες από την ίδια την κυβέρνηση. Ο λόγος; Σύμφωνα με ένα (μονταρισμένο) βίντεο που παρουσιάστηκε από το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης και υιοθετήθηκε αμέσως από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ καλούσε τον λαό σε τρομοκρατικό χτύπημα στο Mall!

Το βίντεο αυτό όντως, όπως έχει μονταριστεί, μπορεί να δώσει την εντύπωση πως ο βουλευτής καλεί σε πιο δυναμικές μορφές κοινωνικής πάλης, συμπεριλαμβανομένης της ένοπλης. Η αλήθεια όμως απέχει παρασάγγας. Ο βουλευτής όχι μόνο δεν καλούσε σε ένοπλη δράση, αλλά προέτρεπε σε δημοκρατικό αγώνα. Η αναφορά στο Mall έγινε φυσικά, αλλά αφορούσε τις παραβάσεις που (σύμφωνα με τον ίδιο) έχουν γίνει στην κατασκευή και εκμετάλλευσή του. Αποτέλεσμα; Ολόκληρη η αξιωματική αντιπολίτευση χαρακτηρίζεται ως τρομοκρατική ομάδα. Το παράδοξο είναι, όμως, άλλο. Ακόμα και μετά την αποκάλυψη του φιάσκου και της ωμής διαστρέβλωσης της αλήθειας, όχι μόνο δεν παραιτείται κανείς από τους εμπνευστές και δημιουργούς (κυρίως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος), αλλά συνεχίζουν να αναφέρονται στα δήθεν λεγόμενα του βουλευτή σαν να πρόκειται για αυθεντικό υλικό...

Μια άλλη θλιβερή δράση της κυβέρνησης αποτελεί η προσπάθεια (φανερής ή κρυφής) λογοκρισίας στα ΜΜΕ. Παλαιότερα όλοι πίστευαν πως η κυβέρνηση λογοκρίνει τη δημόσια τηλεόραση και υποβάλλει τις προς μετάδοση ειδήσεις. Η κυβέρνηση του Σαμαρά, όμως, προσπαθεί με απίστευτη θρασύτητα να λογοκρίνει και άλλα μέσα. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των Αρβανίτη-Κατσίμη που εκδιώχθηκαν από την εκπομπή τους στη ΝΕΤ επειδή έκαναν κάποιο σχόλιο για τον Ν. Δένδια. Βέβαια, απλά αναρωτήθηκαν αν ο Δένδιας κινήθηκε νομικά ενάντια στο Guardian, όπως είχε δηλώσει...

Άλλη κραυγαλέα περίπτωση είναι αυτή του Κ. Βαξεβάνη. Με τη δημοσίευση της λίστας Λαγκάρντ, συνελήφθη και δικάστηκε με την κατηγορία για παραβίαση του νόμου περί προσωπικών δεδομένων. Φυσικά, αθωώθηκε αλλά η ιστορία του δεν τελειώνει εδώ. Η Εισαγγελία Αθηνών άσκησε έφεση κατά της αθωωτικής απόφασης και έτσι ο Βαξεβάνης θα ξαναδικαστεί! Η προσπάθεια φίμωσης του τύπου (με τις ευλογίες της κυβέρνησης) φαίνεται πως δεν σταματά. Αποτέλεσμα όλων αυτών; Πέρα από την ταλαιπωρία του ίδιου, ο Βαξεβάνης αντιμετωπίζεται από την πλειοψηφία του τύπου στο εξωτερικό ως “ήρωας της δημοσιογραφίας”, προτείνεται για διεθνή βραβεία και κερδίζει το σεβασμό της πλειοψηφίας των Ελλήνων που επιζητούν την αποκαλυπτική δημοσιογραφία. Από την άλλη, η Ελλάδα λοιδορείται ως η μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δικάζει δημοσιογράφους που κάνουν σωστά τη δουλειά τους και συγκαταλέγεται στις τριτοκοσμικές χώρες όσον αφορά την ελευθερία του τύπου.

Ένας άλλος δημοσιογράφος που καταγγέλλει ευθέως την κυβερνητική παρέμβαση στο έργο του είναι ο Θ. Δημάδης. Λίγες ώρες μετά την μετάδοση ενός ρεπορτάζ, ο Δημάδης δέχεται μέσω twitter φραστικές επιθέσεις από τον Διευθυντή του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού, οι οποίες κλιμακώνονται τις επόμενες εβδομάδες αμφισβητώντας την αξιοπιστία της είδησης και του δημοσιογράφου. Μετά, του απαγορεύτηκε από το κανάλι να μεταδώσει την ίδια είδηση στο δελτίο ειδήσεων, ενώ το ρεπορτάζ αποσύρθηκε και από την ιστοσελίδα του σταθμού. Μετά και την πλήρη επιβεβαίωση της είδησης, με σχετική επιστολή του παραιτήθηκε επικαλούμενος λόγους “επαγγελματικής αξιοπρέπειας”.

Σε όλα αυτά μπορούμε να προσθέσουμε και τις διάφορες επιθέσεις που γίνονται κατά κόρον από το επιτελείο του πρωθυπουργού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κυρίως  στο facebook και το twitter, σε όποιον εκφράζει αντίθετη άποψη. Και ο Δημάδης, άλλωστε, κάτι ανάλογο βίωσε αρχικά. Χυδαίες φραστικές επιθέσεις που μόνο οίκτο και αποτροπιασμό προκαλούν για τις “προσωπικές επιλογές” του Σαμαρά. Ειδικά αν συμπεριλάβουμε και τα διάφορα sites και blogs που με στημένα δημοσιεύματα προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν τους πολίτες και να διαστρεβλώσουν την αλήθεια, γίνεται αντιληπτό πως ζούμε κάτω από μια κυβέρνηση που προσπαθεί απροκάλυπτα να χειραγωγήσει το λαό και να φιμώσει τον τύπο...

Δυστυχώς, φαίνεται πως στην Ελλάδα του 21ου αιώνα κάποιοι θέλουν να αποτελέσουν άξιους συνεχιστές και διαδόχους του Γκαίμπελς. Το γεγονός αυτό γίνεται ακόμα πιο τραγικό αν αναλογιστούμε πως αυτοί οι άνθρωποι είναι δημοκρατικά εκλεγμένοι (οι περισσότεροι) από το λαό! Το μόνο παρήγορο είναι πως όσο υπάρχουν λογοκριτές και διαστρεβλωτές, τόσο θα υπάρχουν μάχιμοι δημοσιογράφοι που τιμούν την πένα τους και πολίτες διψασμένοι να μάθουν την αλήθεια...

Read more...

Το δικαίωμα στη λήθη

Οι χρήστες του διαδικτύου στα 27 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης φτάνουν τα 338 εκατομμύρια, σύμφωνα με εκτιμήσεις τον Μάρτιο του 2011. Το 1993, το διαδίκτυο κάλυπτε μόνο το 1% του συνόλου των τηλεπικοινωνιακών πληροφοριών. Σήμερα, ο αριθμός έχει αυξηθεί σε περισσότερο από 97%. Σήμερα, τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα έχουν γίνει ένα από τα πολυτιμότερα περιουσιακά στοιχεία των εταιρειών: η αγορά για την ανάλυση μεγάλων συνόλων δεδομένων αυξάνεται κατά 40% ετησίως σε παγκόσμια κλίμακα. Η οικονομία στο διαδίκτυο θα συνεχίσει να αυξάνεται εκθετικά σε μία προϋπόθεση: η εμπιστοσύνη πρέπει να επικρατήσει. Τα προσωπικά δεδομένα είναι το νόμισμα της ψηφιακής αγοράς σήμερα. Και όπως κάθε νόμισμα, χρειάζεται σταθερότητα και εμπιστοσύνη. Μόνο αν οι καταναλωτές μπορούν να “εμπιστευτούν” ότι τα στοιχεία τους είναι καλά προστατευμένα, θα συνεχίζουν να εμπιστεύονται τις επιχειρήσεις και τις αρχές, να αγοράζουν διαδικτυακά και να αποδέχονται νέες υπηρεσίες.

Ένας Αυστριακός φοιτητής νομικής ζήτησε όλες τις πληροφορίες που διατηρούσε ένας ιστότοπος κοινωνικής δικτύωσης σε σχέση με τον ίδιο στο προφίλ του. Το κοινωνικό δίκτυο του έστειλε 1.224 σελίδες πληροφοριών. Σε αυτές περιλαμβάνονταν φωτογραφίες, μηνύματα και αναρτήσεις στη σελίδα του από προηγούμενα χρόνια, κάποιες από τις οποίες πίστευε ότι είχε διαγράψει. Συνειδητοποίησε ότι ο ιστότοπος συνέλεγε πολύ περισσότερες πληροφορίες για το άτομό του απ’ όσες ο ίδιος πίστευε και ότι πληροφορίες που εκείνος είχε διαγράψει -και τις οποίες δεν χρειαζόταν ο  ιστότοπος δικτύωσης- παρέμεναν αποθηκευμένες.

Στις 25 Ιανουαρίου 2012, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε την αναμόρφωση της νομοθεσίας που αφορά στην προστασία των προσωπικών δεδομένων των πολιτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ισχύουσα νομοθεσία θεσπίστηκε το 1995, πολύ πριν οι Ευρωπαίοι πολίτες αρχίσουν να ζουν δύο ζωές: μια στο διαδίκτυο (και τις υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης) και μια εκτός. Η νέα πρόταση περιλαμβάνει και το δικαίωμα στη λήθη για τους χρήστες του διαδικτύου.

Δικαίωμα στη λήθη (right to be forgotten στα αγγλικά) ονομάζεται το δικαίωμα των χρηστών του διαδικτύου στη διαγραφή των δεδομένων που έχουν προκύψει από δραστηριότητά τους που έχει γίνει στο παρελθόν και αποτελεί αίτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να εισαχθεί στην κοινοτική νομοθεσία στη διάρκεια του 2012. Δεδομένου ότι κατά τη διαδικτυακή τους δραστηριότητα οι πολίτες αποκαλύπτουν προσωπικά τους δεδομένα, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίζει τη θέληση των πολιτών να έχουν τη δυνατότητα να τα διαγράφουν και θα προχωρήσει σε αναθεώρηση της οδηγίας για την προστασία των δεδομένων (95/46/EΚ) που εξέδωσε το 1995. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα θεσπίσει ειδικούς ελεγκτικούς φορείς με δικαιοδοσία τη διερεύνηση δραστηριοτήτων εταιρειών κοινωνικής δικτύωσης με χρήστες από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το άρθρο 17 στην “πρόταση για Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών” προβλέπει το δικαίωμα του υποκειμένου των δεδομένων στη λήθη και τη διαγραφή. Επεξεργάζεται και διευκρινίζει περαιτέρω το δικαίωμα της διαγραφής που προβλέπεται στο άρθρο 12 (β) της οδηγίας 95/46/ΕΚ και παρέχει τις προϋποθέσεις του δικαιώματος στη λήθη, συμπεριλαμβανομένης της υποχρέωσης του υπεύθυνου της επεξεργασίας που έχει κάνει τα προσωπικά δεδομένα δημόσια να ενημερώνει τρίτους, κατόπιν αιτήσεως του υποκειμένου των δεδομένων για να σβήσει τυχόν συνδέσεις με αυτό, ή αντίγραφα ή αναπαραγωγές των εν λόγω προσωπικών δεδομένων. Ενσωματώνει επίσης το δικαίωμα του περιορισμού της επεξεργασίας σε ορισμένες περιπτώσεις, αποφεύγοντας τη διφορούμενη ορολογία "κλείδωμα".

Κάθε πρόσωπο πρέπει να έχει το δικαίωμα να έχει δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν διορθωμένα και ένα “δικαίωμα στη λήθη” όπου η διατήρηση των δεδομένων αυτών δεν είναι σύμφωνη με τον παρόντα κανονισμό. Ειδικότερα, τα υποκείμενα των δεδομένων θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα τα προσωπικά τους δεδομένα να διαγράφονται και δεν είναι πλέον υπό επεξεργασία, όπου τα δεδομένα δεν είναι πλέον απαραίτητα σε σχέση με τους σκοπούς για τους οποίους τα δεδομένα συλλέγονται ή τυγχάνουν άλλης επεξεργασίας, όπου τα υποκείμενα των δεδομένων έχουν αποσύρει τη συγκατάθεσή τους για επεξεργασία ή όπου έχουν αντιρρήσεις για την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που τους αφορούν ή όταν η επεξεργασία των προσωπικών τους δεδομένων με άλλο τρόπο δεν συμμορφώνεται με τον παρόντα κανονισμό.

Για να ενισχυθεί το “δικαίωμα στη λήθη” στο διαδικτυακό περιβάλλον, το δικαίωμα διαγραφής θα πρέπει επίσης να επεκταθεί σε τέτοιο τρόπο ώστε ένας ελεγκτής ο οποίος έχει κάνει δημόσια τα προσωπικά δεδομένα θα πρέπει να υποχρεούται να ενημερώνει τα τρίτα μέρη τα οποία επεξεργάζονται τα δεδομένα ότι το υποκείμενο των δεδομένων των αιτημάτων αιτείται να σβήσουν τις συνδέσεις σε αυτό ή αντίγραφα ή αναπαραγωγές των εν λόγω προσωπικών δεδομένων. Για να εξασφαλιστούν αυτές οι πληροφορίες, ο ελεγκτής πρέπει να λάβει όλα τα εύλογα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων των τεχνικών μέτρων, σε σχέση με τα δεδομένα για τη δημοσίευση των οποίων ο ελεγκτής είναι υπεύθυνος. Σε σχέση με τη δημοσίευση των προσωπικών δεδομένων από ένα τρίτο μέρος, ο υπεύθυνος πρέπει να θεωρηθεί υπεύθυνος για τη δημοσίευση, εφόσον ο ελεγκτής έχει επιτρέψει τη δημοσίευση από το τρίτο μέρος.

Το δικαίωμα διαγραφής έχει ενισχυθεί σε ένα δικαίωμα στη λήθη για να επιτρέψει μια πιο αποτελεσματική εφαρμογή του εν λόγω δικαιώματος στο ψηφιακό περιβάλλον. Ο ελεγκτής θα πρέπει να υπέχει ευθύνη σε περιπτώσεις όπου έχει γίνει προσωπικά δεδομένα δημόσια ή έχει εγκρίνει τη δημοσίευση τμήματος των δεδομένων από ένα τρίτο μέρος. Ωστόσο, οι υποχρεώσεις περιορίζονται στο να παρθούν “όλα τα εύλογα μέτρα” για να ενημερώσει τους τρίτους που επεξεργάζονται τα δεδομένα που ένα υποκείμενο των δεδομένων απαιτεί να σβήσουν τις συνδέσεις ή αντίγραφο ή αναπαραγωγή των εν λόγω προσωπικών δεδομένων. Αυτά τα “εύλογα μέτρα” μπορεί να συνίσταται στην εφαρμογή των τεχνικών μέτρων.

Ως εκ τούτου, το άρθρο 17 περιέχει την υποχρέωση για προσπάθεια από τον ελεγκτή, η οποία είναι πιο ρεαλιστική από πρακτική άποψη από την υποχρέωση του αποτελέσματος. Αντικατοπτρίζει επίσης το άρθρο 13 που προβλέπει ότι ο ελεγκτής θα πρέπει να εξαιρείται από την υποχρέωση να ενημερώσει όλους τους αποδέκτες για κάθε διόρθωση ή διαγραφή, όταν αυτό “αποδεικνύεται αδύνατο ή προϋποθέτει δυσανάλογη προσπάθεια”.

Το δικαίωμα στη λήθη βέβαια δεν είναι ένα απόλυτο δικαίωμα. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου υπάρχει ένα νόμιμο και νομικά βάσιμο συμφέρον να διατηρούνται τα δεδομένα σε μια βάση δεδομένων. Τα αρχεία των εφημερίδων είναι ένα καλό παράδειγμα. Είναι σαφές ότι το δικαίωμα στη λήθη δεν μπορεί να συνιστά δικαίωμα της συνολικής διαγραφής της ιστορίας. Ούτε πρέπει το δικαίωμα στη λήθη να υπερισχύει της ελευθερίας της έκφρασης ή της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης.

Τα κοινωνικά δίκτυα αποτελούν ένα χρήσιμο εργαλείο για διατήρηση της επαφής με φίλους, συγγενείς και συναδέλφους, αλλά ενέχουν επίσης τον κίνδυνο ότι οι προσωπικές πληροφορίες, οι φωτογραφίες και τα σχόλια μπορεί να δημοσιοποιούνται ευρύτερα απ’ όσο φανταζόμαστε. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό μπορεί να έχει επιπτώσεις στην οικονομική κατάσταση, στη φήμη και στην ψυχολογική κατάσταση ενός ατόμου. Τα τρία τέταρτα των Ευρωπαίων θεωρούν ότι η γνωστοποίηση προσωπικών δεδομένων αποτελεί όλο και περισσότερο μέρος της σύγχρονης ζωής. Την ίδια στιγμή, το 72% των χρηστών του διαδικτύου ανησυχεί για το γεγονός ότι αποκαλύπτει υπερβολικά πολλά προσωπικά δεδομένα όταν χρησιμοποιεί το διαδίκτυο. Αισθάνεται ότι δεν έχει πλήρη έλεγχο των δεδομένων του.

Η Επιτροπή προτείνει ένα ενισχυμένο δικαίωμα στη λήθη, έτσι ώστε, όταν δεν επιθυμούμε πλέον την επεξεργασία των δεδομένων μας και εφόσον δεν συντρέχουν νόμιμοι λόγοι για τη διατήρησή τους από έναν οργανισμό, τα δεδομένα να διαγράφονται από το σύστημά του. Οι υπεύθυνοι επεξεργασίας δεδομένων είναι εκείνοι που πρέπει να αποδεικνύουν ότι χρειάζεται να διατηρήσουν τα δεδομένα αντί να πρέπει εμείς να αποδείξουμε ότι η συλλογή των δεδομένων μας δεν είναι αναγκαία. Οι πάροχοι πρέπει να λαμβάνουν υπόψη της αρχή της “προστασίας της ιδιωτικής ζωής εκ κατασκευής”, πράγμα που σημαίνει ότι οι προεπιλεγμένες ρυθμίσεις πρέπει να είναι εκείνες που προστατεύουν καλύτερα την ιδιωτική ζωή. Οι εταιρείες θα είναι υποχρεωμένες να μας ενημερώνουν με όσο το δυνατόν σαφέστερο, κατανοητό και διαφανή τρόπο για το πώς θα χρησιμοποιηθούν τα προσωπικά δεδομένα μας, έτσι ώστε να είμαστε σε θέση να αποφασίσουμε ποια δεδομένα θα γνωστοποιήσουμε.

Οι προτάσεις θα διευκολύνουν την πρόσβασή μας στα δεδομένα μας και θα μας δώσουν δικαίωμα φορητότητας δεδομένων, δηλαδή θα διευκολύνουν τη μεταφορά προσωπικών δεδομένων από έναν πάροχο υπηρεσιών σε άλλον. Θα διασφαλίζουν επίσης ότι, όταν οι χρήστες δίνουν τη συγκατάθεσή τους για χρήση των προσωπικών δεδομένων τους από εταιρείες, η σύμφωνη αυτή γνώμη θα δίδεται ρητά και με πλήρη επίγνωση των συνεπειών. Έτσι οι χρήστες θα αποκτήσουν τον έλεγχο των δεδομένων τους και παράλληλα θα ενισχυθεί η εμπιστοσύνη στο διαδικτυακό περιβάλλον.

Οι περισσότεροι επικριτές του “δικαιώματος στη λήθη” προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και αντικατοπτρίζουν πλήρως τη διαφορά αντιλήψεων που υπάρχει ανάμεσα σε Ευρωπαίους και Αμερικανούς.

Ο Jeffrey Rosen, καθηγητής Νομικής Επιστήμης στο πανεπιστήμιο George Washington, υποστηρίζει πως το “δικαίωμα στη λήθη” αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για την ελευθερία του λόγου στο Διαδίκτυο κατά την επόμενη δεκαετία. Αν το δικαίωμα δεν οριστεί ακριβέστερα, θα μπορούσε να επισπεύσει μια δραματική σύγκρουση μεταξύ ευρωπαϊκών και αμερικανικών αντιλήψεων για την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ ιδιωτικότητας και ελευθερίας του λόγου, οδηγώντας σε πολύ λιγότερο ανοικτό Διαδίκτυο. Το “δικαίωμα στη λήθη” θα μπορούσε να κάνει το Facebook και το Google, για παράδειγμα, υπόλογους για έως και δύο τοις εκατό του παγκόσμιου εισοδήματός τους, εφόσον αδυνατούν να άρουν φωτογραφίες που ανέβασε κάποιος για τον εαυτό του και μετάνιωσε αργότερα, ακόμη και αν οι φωτογραφίες έχουν ήδη διανεμηθεί ευρέως.

Σε μια ανάρτηση στο blog του τον περασμένο Μάρτιο, ο Peter Fleischer, επικεφαλής σύμβουλος απορρήτου της Google, επισημαίνει πως το “δικαίωμα στη λήθη”, όπως συζητήθηκε στην Ευρώπη, καλύπτει συχνά τρεις ξεχωριστές κατηγορίες, καθεμιά από τις οποίες προωθεί σταδιακά μεγαλύτερες απειλές για την ελευθερία του λόγου.

Η πρώτη κατηγορία είναι η λιγότερο αμφιλεγόμενη: “Αν μπορώ να αναρτήσω κάτι στο διαδίκτυο, δεν έχω το δικαίωμα να το διαγράψω και πάλι;”. Πρόκειται για περιπτώσεις κατά τις οποίες προσθέτω μια φωτογραφία στο Facebook και αργότερα σκέφτομαι καλύτερα και θέλω να τις αποσύρω. Αφού το Facebook και οι άλλες ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης επιτρέπουν ήδη να το κάνω αυτό, δημιουργώντας ένα νόμιμα εκτελεστό δικαίωμα είναι κυρίως συμβολικό και εντελώς αποδεκτό. Όπως προτείνεται, το ευρωπαϊκό “δικαίωμα στη λήθη” θα ασκήσει επίσης πίεση στο Facebook για να τηρήσει τις δικές του δηλωμένες πολιτικές προστασίας της ιδιωτικής ζωής, επιτρέποντας στους χρήστες να επιβεβαιώσουν ότι οι φωτογραφίες και άλλα δεδομένα έχουν διαγραφεί από τα αρχεία του, αφού έχουν αφαιρεθεί από τη δημόσια θέα.

Αλλά το δικαίωμα για διαγραφή δεδομένων γίνεται πολύ πιο αμφιλεγόμενο όταν πρόκειται για τη δεύτερη κατηγορία του Fleischer: “Αν αναρτήσω κάτι και κάποιος άλλος το αντιγράψει και το αναρτήσει πάλι στο δικό του χώρο, έχω το δικαίωμα να το διαγράψω;”. Φανταστείτε μια έφηβη που μετανιώνει για την ανάρτηση μιας εικόνας της με ένα μπουκάλι μπύρα στη σελίδα της και μετά τη διαγραφή του, αργότερα ανακαλύπτει ότι πολλές από τις φίλες της έχουν αντιγράψει και επαναδημοσιεύσει την εικόνα στις δικές τους σελίδες. Αν όμως τους ζητήσει να αποσύρουν τις εικόνες και οι φίλες της αρνηθούν ή δεν μπορούν να βρεθούν, πρέπει να αναγκαστεί στο Facebook να διαγράψει την εικόνα από τα άλμπουμ των φίλων της, χωρίς τη συναίνεση των κατόχων τους, και να βασιστεί αποκλειστικά στην ένσταση της έφηβης;

Τέλος, υπάρχει η τρίτη κατηγορία του Fleischer για τις αιτήσεις απόσυρσης: “Αν κάποιος άλλος δημοσιεύσει κάτι για μένα, έχω δικαίωμα να το διαγράψω;”. Αυτό, φυσικά, δημιουργεί τις πιο σοβαρές ανησυχίες για την ελεύθερη έκφραση. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάνθηκε ότι οι πολιτείες δεν μπορούν να περάσουν νόμους που περιορίζουν τα ΜΜΕ από τη διάδοση αληθινών αλλά ενοχλητικών πληροφοριών -όπως το όνομα του θύματος ενός βιασμού- εφ' όσον η πληροφορία αποκτηθεί νομίμως.

Ο Rolf Weber, καθηγητής Διεθνούς Επιχειρησιακού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, επισημαίνει πως με τη μορφή που προτείνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το “δικαίωμα στη λήθη” δεν μπορεί να αποδώσει εύκολα μια ουσιαστική συμβολή στη βελτίωση της προστασίας των δεδομένων. Η έννοια είναι πιθανώς πάρα πολύ ασαφής για να είναι επιτυχής. Η ιστορία έχει δείξει ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να ενσωματωθούν στις στρατηγικές και οι στρατηγικές αυτές πρέπει να έχουν πράγματι χρησιμοποιηθεί. Κατά συνέπεια, μια σαφέστερη εικόνα του πραγματικού στόχου ενός νέου θεμελιώδους δικαιώματος είναι απαραίτητη. Η διακήρυξη του “δικαιώματος στη λήθη” ως έχει δεν αρκεί. Υπενθυμίζει το μύθο του κουτιού της Πανδώρας: ωθούμενη από τη φυσική περιέργειά της, η Πανδώρα άνοιξε το κουτί και όλα τα κακά που περιέχονταν σε αυτό δραπέτευσαν. Επιπλέον, μια υλοποίηση του “δικαιώματος στη λήθη” μπορεί να επιτευχθεί με πιο συγκεκριμένους κώδικες συμπεριφοράς, όπως o γαλλικός “Κώδικας Ορθής Πρακτικής για το δικαίωμα στη λήθη στα κοινωνικά δίκτυα και τις μηχανές αναζήτησης”, που περιλαμβάνει συγκεκριμένες δεσμεύσεις που θα μπορούσαν να γίνουν σημείο εκκίνησης για μια μελλοντική διεθνή συμφωνία ή μνημόνιο.

Το “δικαίωμα στη λήθη” πρέπει να συμπληρωθεί με τα νομικά μέσα για την καθοδήγηση ατόμων και φορέων για το πώς να εφαρμόσουν τις αρχές προστασίας των δεδομένων με βάση την αναγνώριση της αυτονομίας των δικαιούχων. Μαζί με τις κατευθυντήριες γραμμές, μηχανισμοί λογοδοσίας θα πρέπει να εισαχθούν και διαδικασίες ελέγχου θα πρέπει να καθοριστούν. Πιθανά μέσα θα ήταν σήματα ή σφραγίδες ιδιωτικότητας από ένα αυτο-ρυθμιστικό καθεστώς, το οποίο στη συνέχεια θα παρακολουθείται από τους υπεύθυνους επεξεργασίας δεδομένων που συστάθηκε σύμφωνα με τις διαδικασίες λογοδοσίας που εφαρμόζονται από την οργάνωση του προγράμματος. Επιστρέφοντας στην κατάσταση της Πανδώρας: Μέχρι τη στιγμή που κατάφερε να κλείσει το καπάκι, σχεδόν όλο το περιεχόμενο είχε διαφύγει. Μόνο ένα τελευταίο πράγμα βρισκόταν στο κάτω μέρος, και αυτό ήταν η ελπίδα.

Όλοι πλέον αναγνωρίζουν τη σημασία, τη χρησιμότητα και τη δημοφιλία του Διαδικτύου. Για το λόγο αυτό έχουν ξεκινήσει συντονισμένες προσπάθειες από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ για τη δημιουργία του κατάλληλου νομοθετικού πλαισίου της “ψηφιακής εποχής”. Απαραίτητο είναι ένα σύνολο κανόνων που ρυθμίζει ζητήματα πνευματικών δικαιωμάτων, προσωπικού απορρήτου και ελευθερίας του λόγου.

Η αρχή έγινε με το νομοσχέδιο SOPA (Stop Online Piracy Act) στις ΗΠΑ που τελικά απορρίφθηκε, ενώ ακολούθησαν η ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement) και το PIPA (Preventing Real Online Threats to Economic Creativity and Theft of Intellectual Property Act). Τα νομοσχέδια και οι συμφωνίες αυτές προβλέπουν κυρίως την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας. Δυστυχώς, όμως, εξετάζουν τα ζητήματα μονόπλευρα προς όφελος των εταιρειών και εις βάρος των απλών χρηστών του Διαδικτύου.

Το “δικαίωμα στη λήθη” είναι η μόνη σύγχρονη ουσιαστική πρόταση νομοθετικού περιεχομένου που προβλέπει την προστασία των προσωπικών δεδομένων των χρηστών του διαδικτύου και κυρίως των χρηστών των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης. Αντικαθιστά μια αρκετά παλιά οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η άμεση εφαρμογή του κρίνεται επιτακτική ανάγκη. Μέσω του “δικαιώματος στη λήθη” οι χρήστες θα αποκτήσουν τον έλεγχο των δεδομένων τους και παράλληλα θα ενισχυθεί η εμπιστοσύνη στο διαδικτυακό περιβάλλον. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό οι χρήστες να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή τι δημοσιεύεται για αυτούς και να έχουν δικαίωμα απόσυρσης του ανεπιθύμητου περιεχομένου, ώστε να αποφευχθούν δυσάρεστες συνέπειες από λανθασμένη (ή σκόπιμα αθέμιτη) χρήση που έχουν παρατηρηθεί κατά το παρελθόν.

Σαφώς, το “δικαίωμα στη λήθη” δεν αποτελεί πανάκεια για όλα τα ζητήματα απορρήτου και ιδιωτικότητας που παρουσιάζονται καθημερινά στο Διαδίκτυο. Οι ενστάσεις που έχουν εκφράσει πολλοί επικριτές του είναι βάσιμες και ιδιαίτερα κρίσιμες για την επιτυχία του εγχειρήματος. Χρειάζονται αρκετές προσθήκες και αλλαγές για να αποτελεί ολοκληρωμένο νομοθέτημα που θα συνεχίσει να παραμένει επίκαιρο και αξιόπιστο για τα επόμενα 10-20 χρόνια, αν αυτό μπορεί να καταστεί εφικτό με τις ραγδαίες εξελίξεις της τεχνολογίας.

Το σημαντικό είναι πως η αρχή για περισσότερη προστασία του ιδιωτικού απορρήτου έχει ήδη γίνει. Το “δικαίωμα στη λήθη” είναι απαραίτητο στην Ευρώπη και πρέπει να υιοθετηθεί σε ανάλογο βαθμό από τις ΗΠΑ και τα άλλα τεχνολογικά προηγμένα κράτη του κόσμου, ώστε να προστατευθούν οι απλοί χρήστες από άσκοπη ή αθέμιτη χρήση των προσωπικών τους δεδομένων. Το θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα για πρόσβαση στη γνώση και την ενημέρωση πρέπει να ενισχυθεί και στον τομέα του Διαδικτύου που αποτελεί τη βασική πηγή γνώσης και πληροφόρησης στον 21ο αιώνα.

Read more...